บทที่ 596 จั๊กจั่นตัวอ่อน

หลิวเกินไหลก็พอจะมีแววเป็นนักเล่านิทานอยู่บ้าง เขาเล่ากระบวนการไขคดีได้อย่างน่าตื่นเต้นเร้าใจ หลิ่วเหลียนก็เลิกสนใจเรื่องตีแมลงวันไปนานแล้ว ฟังจนเคลิบเคลิ้ม ไม่รู้ตัวก็นั่งลงข้างๆ โต๊ะอาหารแล้ว สือถังจือถือหนังสือพิมพ์อยู่ตลอดเวลา นานมากก็ไม่พลิกหน้า

“เด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ...” หลิ่วเหลียนรู้สึกสงสารจนน้ำตาคลอ “เหล่าสือคะ คดีนี้คุณพอจะจัดการได้ไหมคะ? พ่อคนนั้นมันก็แค่เดรัจฉาน ถ้าหากฉันตัดสินใจได้ ต้องยิงเป้าเขาทิ้งให้ได้”

“ก็สมควรตาย” ตอนแรกสือถังจือก็พูดตามหลิ่วเหลียน แล้วก็พูดต่อ “คดีแบบนี้กรมสาขาก็จัดการได้ ไม่ส่งมาถึงกรมตำรวจนครบาลหรอก จะตัดสินโทษอย่างไรเป็นเรื่องของศาล ศาลกับตำรวจเป็นสองระบบที่แตกต่างกัน ศาลตัดสินคดี ตำรวจจะไปแทรกแซงไม่ได้ ถ้าหากฉันตัดสินใจได้ ก็จะยิงเป้าเขาเหมือนกัน”

“เหล่าเมิ่งไม่ได้อยู่ที่ศาลเหรอคะ? คุณไปพูดกับเหล่าเมิ่งหน่อยสิคะ ตัดสินให้เขายิงเป้า” หลิ่วเหลียนอินกับบทละครมากไปหน่อย ยังออกมาไม่ได้ เหล่าเมิ่ง? หลิวเกินไหลได้ยินคำเรียกนี้เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกคือที่ห้องทำงานของปี้เจี้ยนซิง เขายังเล่นลิ้นไปทีหนึ่ง ทำเอาปี้เจี้ยนซิงรังเกียจยกใหญ่ ที่แท้เหล่าเมิ่งคนนั้นคือของศาล

“เหล่าเมิ่งเป็นคนฉลาด ถ้าหากเขารู้เรื่องคดีนี้ ต้องให้คนข้างล่างตัดสินอย่างเด็ดขาดแน่นอน” สือถังจือพยักหน้า แค่พยักหน้า ไม่ยอมรับ... ไม่หลอกลวงคนแบบนี้สิ หลิวเกินไหลกำลังแอบหัวเราะอยู่ พอเห็นหลิ่วเหลียนจะพูดต่อ เขาก็เลยคีบเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ส่งไปที่ปากของหลิ่วเหลียน “แม่บุญธรรมครับ ชิมเนื้อนี่สิครับ แม่ทำอย่างไร ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้?”