บทที่ 604 ไม่มีการศึกษาช่างน่ากลัวจริงๆ

ลูกหมูป่าหนักกำลังดีที่ยี่สิบชั่ง ผู้อำนวยการเถียนให้ราคาสามหยวนห้าเหมาต่อชั่ง เบียร์ขวดละสองเหมา ขวดเปล่ามัดจำห้าเฟิน หลิวเกินไหลใช้ลูกหมูป่าตัวหนึ่งแลกเบียร์มาร้อยขวด แถมยังได้กำไรสี่สิบห้าหยวน ส่วนเรื่องเงินมัดจำขวดเปล่า หลิวเกินไหลก็ไม่ได้ใส่ใจ ถือว่าซื้อเบียร์มาขวดละสองเหมาห้าเฟินแล้วกัน

จะกลับไปคืนขวด? ไม่พอจะยุ่งยากหรอก ตอนที่กลับมาถึงภัตตาคารของรัฐ ผู้อำนวยการเหอยังไม่กลับมา พ่อครัวใหญ่หนิว ลูกศิษย์ตัวน้อย หลิวหมิ่น และจางลี่กำลังกินข้าวกันอยู่ ภัตตาคารของรัฐดูแลอาหารสองมื้อก็คือกินก่อนที่แขกจะเข้าร้าน เติมท้องตัวเองให้อิ่มก่อน แล้วค่อยไปต้อนรับลูกค้า

ทนหิวท้องรับใช้คน? คิดอะไรอยู่? คนเหล่านั้นเป็นถึงแปดเจ้าหน้าที่ใหญ่ จะไปทำงานที่เสียศักดิ์ศรีขนาดนั้นได้อย่างไร?

ข้างนอกแดดแรงมาก เพิ่งจะสิบโมงกว่าๆ อากาศก็ร้อนแล้ว ประตูหน้าต่างของภัตตาคารของรัฐเปิดอยู่ทั้งหมด หลายคนก็ยังกินจนเหงื่อท่วมตัว หลิวหมิ่นกับจางลี่ก็ยังคงสงวนท่าทีอยู่บ้าง พ่อครัวใหญ่หนิวกับลูกศิษย์ตัวน้อยแต่ละคนสวมเสื้อกล้ามตัวใหญ่ บนคอก็ยังพาดผ้าขนหนูอยู่ พลางกินข้าวพลางเช็ดเหงื่อ

ตอนที่หลิวเกินไหลถือแถวเบียร์เข้าประตูมา สี่คนก็หันมามองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “โย่ แกนี่ใช้ได้นี่นา หาซื้อเบียร์มาได้จริงๆ ด้วย” พ่อครัวใหญ่หนิวหันหลังให้ประตูใหญ่ แค่เหลือบมองแวบเดียว ก็หันหัวกลับมา แถมยังถือโอกาสใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่ออีกที ลูกศิษย์ตัวน้อยไม่ได้พูดอะไร เขาหันข้างให้ประตูใหญ่ ยกปิ่นโตขึ้นมาดื่มซุป สายตาก็ยังเหลือบมองแถวเบียร์นั้นจากเหนือปิ่นโต