บทที่ 611 เรียกพี่ชายให้ฟังหน่อยสิ

“แกก็ออกแรงหน่อยสิ จับไอ้ไฝใหญ่นั่นได้ ตำแหน่งเรียนต่อที่โรงเรียนตำรวจต้องมีแกคนหนึ่งแน่นอน” หลิวเกินไหลยังคิดจะหยิบปลาทอดเล็กๆ อีกสองสามตัว อวี๋จิ้นสี่ก็หดมือกลับไป เลื่อนห่อกระดาษไขออกไป

“ก็มีแค่นี้แหละ ขืนกินอีกก็หมดแล้ว”

“หมดแล้วก็ให้น้องเขยเล็กของแกจับมาอีกสิ” หลิวเกินไหลยื่นมือเข้าไปแย่ง ปลาทอดเล็กๆ ยิ่งกินยิ่งมีรสชาติ เขาเริ่มจะติดใจแล้ว

“รอให้จับได้แล้วค่อยว่ากัน วันนี้ไม่มีของแกแล้ว” อวี๋จิ้นสี่จับห่อกระดาษไขไว้ ซ่อนมือไว้ข้างหลัง คิดจะใช้แขนอีกข้างมาบังหลิวเกินไหล พอเขายื่นมือออกไปก็ถูกหลิวเกินไหลจับข้อมือไว้ บิดทีหนึ่ง งอทีหนึ่ง แล้วก็กดทีหนึ่ง อวี๋จิ้นสี่ก็ถูกเขาบิดจนหันกลับมา งอตัวก้มลง หัวก็เกือบจะแตะหน้าเท้าแล้ว

หลิวเกินไหลก็จับข้อมือของมือข้างที่อวี๋จิ้นสี่จับห่อกระดาษไขอยู่ ออกแรงเล็กน้อย นิ้วของอวี๋จิ้นสี่ก็คลายออก หลิวเกินไหลก็คว้าห่อกระดาษไขมาทันที หยิบปลาทอดเล็กๆ สองสามตัวก็ยัดเข้าปาก “อย่าว่าไปเลยนะ ฝีมือของน้องสาวกุ้ยเฟินไม่เลวจริงๆ คราวหน้าเอามาเยอะๆ หน่อย”