บทที่ 612 โคโลญจน์ชนิดพิเศษ

หลิวเกินไหลกำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ ยุงตัวหนึ่งก็ส่งเสียงหึ่งๆ มาเกาะที่ไหล่ของเขา ยุงที่ส่งเสียงหึ่งๆ คือยุงตัวผู้ ไม่กัดคน ถึงแม้จะรู้ตั้งนานแล้ว แต่หลิวเกินไหลก็ยังอดที่จะตบให้ตายไม่ได้ตามสัญชาตญาณ

เพิ่งจะยกมือขึ้นมา เขาก็เอาลงอีกครั้ง มีมิติอยู่กับตัว จะไปตบยุงทำไม? แค่คิดในใจ ยุงตัวนั้นก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติแล้ว หลิวเกินไหลใช้จิตสำนึกกวาดดู เก็บเข้าไปในมิติไม่ใช่ตัวเดียว แต่เป็นสามตัว หนึ่งในนั้นยังท้องเต็มไปด้วยเลือดอีกด้วย

หมาที่กัดคน... ยุงที่กัดคนไม่ร้องจริงๆ เมื่อไหร่โดนกัดไปคำหนึ่ง เขาก็ไม่รู้สึกเลย กำลังคิดอยู่ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าที่สะบักหลังด้านซ้ายคันยุบยิบ น่าจะโดนกัดตรงนั้น

“เครื่องแบบห่วยๆ อะไรกัน ใส่แล้วร้อนจะตายอยู่แล้ว ยังกั้นยุงไม่ได้อีก” หลิวเกินไหลหมุนแขนเกาหลัง จิตสำนึกก็ไม่ได้ว่างอยู่ ทุกสองสามวินาที ก็ใช้มิติเก็บรอบตัวทีหนึ่ง เขาไม่อยากจะโดนยุงกัดอีกแล้ว

แต่วิธีนี้โง่เกินไป ครั้งสองครั้งก็ยังพอไหว พอหลายครั้งเข้า ก็เริ่มจะง่วง ไม่นาน หลิวเกินไหลก็เริ่มจะปวดหัวมึนงง ถ้ารู้แต่แรกว่ามียุงเยอะขนาดนี้ น่าจะซื้อน้ำมันเขียวมาหน่อย