บทที่ 613 หาเอกสาร

ยังไม่ถึงหกโมงห้าสิบ ซุนฉ่วงก็มาถึง เขาไม่ได้มาคนเดียว ยังมีเพื่อนมาด้วย คนคนนั้นหลิวเกินไหลก็รู้จัก ชื่อหวังจ้านเหลียง อายุประมาณสามสิบปี ก็เป็นของหน่วยสืบสวนเช่นกัน ซุนฉ่วงหน้าตาคมเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเที่ยงธรรม หวังจ้านเหลียงกับเขาเกือบจะเป็นสองขั้วตรงกันข้าม จมูกเล็กตาเล็ก แถมยังปากแหลมแก้มตอบ สองคนนี้ถ้าหากมารวมตัวกันแสดงละครสั้น ต้องเป็นคู่หูทองคำแน่นอน

ตอนที่ซุนฉ่วงเข้าประตูมา หลิวเกินไหลเพิ่งจะคิดจะทักทายเขา ซุนฉ่วงก็รีบเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว เตะไปที่ก้นของอวี๋จิ้นสี่ทีหนึ่ง อวี๋จิ้นสี่กำลังนอนหลับสนิท โดนเตะทีเดียวก็ตื่นขึ้นมา กุมก้นเพิ่งจะลุกขึ้นนั่ง ซุนฉ่วงก็ด่าขึ้นมา “แกเข้าเวรแบบนี้เหรอ? ให้คนอื่นเกินไหลเฝ้าครึ่งคืนหลัง แกเฝ้าครึ่งคืนแรก? ฉันสอนแกอย่างไร?”

นี่มันเข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว อวี๋จิ้นสี่โดนเตะไปทีนี้ก็โดนเปล่าๆ หลิวเกินไหลกำลังจะอธิบายแทนอวี๋จิ้นสี่ ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ ซุนฉ่วงกำลังโกรธอยู่ แถมยังเตะลูกศิษย์ต่อหน้าคนอื่นอีก ตอนนี้ถ้าอธิบายให้กระจ่าง อวี๋จิ้นสี่ก็ไม่เป็นไรแล้ว แต่หน้าของซุนฉ่วงที่เป็นอาจารย์คนนี้จะไปวางไว้ที่ไหน? เดิมทีก็เป็นอาจารย์ใหม่สอนลูกศิษย์ใหม่ ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์ศิษย์ก็ยังไม่ลึกซึ้ง ขืนมีช่องว่างขึ้นมาอีก คนที่เสียเปรียบก็ยังคงเป็นอวี๋จิ้นสี่

พอคิดถึงชั้นนี้ หลิวเกินไหลก็หุบปากลง หลิวเกินไหลคาดไม่ถึง อวี๋จิ้นสี่ก็ไม่ได้อธิบาย เพิ่งจะคลานออกมาจากมุ้ง ก็ยิ้มประจบยอมรับผิดกับซุนฉ่วง แถมยังแจกบุหรี่ให้ซุนฉ่วงกับหวังจ้านเหลียงคนละมวน เจ้าหนูนี่ใช้ได้! หลิวเกินไหลมองอวี๋จิ้นสี่ด้วยความชื่นชมเล็กน้อย

“ลุงซุนครับ ความสัมพันธ์ของผมกับจิ้นสี่เป็นอย่างไรครับ?” หลิวเกินไหลเข้าไปโอบไหล่อวี๋จิ้นสี่ “เขาก็คอยดูแลผมมาตลอด เวลาเข้าเวรก็เป็นผมที่ร้องขอ ท่านจะตำหนิก็ตำหนิผมเถอะครับ!”
“แกโดนเขาหลอกแล้ว เจ้าหนูนี่ได้โอกาสก็เล่นมุม เล่นเล่ห์ สมควรถูกสั่งสอน” ซุนฉ่วงยังคงด่าอยู่ แต่น้ำเสียงก็อ่อนลงไม่น้อย