บทที่ 639 สองแม่

“นี่แกเป็นคนพูดนะ เดี๋ยวตอนที่พวกเรากิน แกอย่ากินล่ะ” หลิวเกินไหลคืนหนังสติ๊กให้สองพี่น้อง แล้วก็รับกระสอบป่านใบใหญ่ลงมาจากบ่าของหลิวซวนจู้ แกะปากกระสอบป่านออก หยิบแตงโมออกมาลูกหนึ่ง แล้วก็สั่งการสองพี่น้อง “แกสองคนไปเอาเขียงกับมีดทำครัวมาสิ”

เกินสี่เกินว่างรีบวิ่งต้อยๆ เข้าไปในห้องครัว คนหนึ่งอุ้มเขียง อีกคนหนึ่งถือมีดทำครัวออกมา “ช้าๆ หน่อยสิ ขืนทำมีดทำครัวตกใส่หน้าเท้า ดูสิว่าฉันจะไม่ตีตูดแก” หลี่หลันเซียงที่กำลังทำอาหารอยู่ก็ด่า อากาศร้อนเกินไป กับข้าวที่ทำก็เยอะ เธอที่เป็นลูกสะใภ้ก็ทนไม่ได้ที่จะให้แม่สามียุ่งวุ่นวาย

“หลานรัก อย่าเพิ่งผ่าสิ เอาแตงโมไปโยนลงในโอ่งน้ำแช่เย็นสักหน่อย รอให้เย็นสนิทแล้วค่อยกิน ถึงจะอร่อยนะ!” เห็นได้ชัดว่าผู้เฒ่าหลิวเคยเห็นเคยชิมมาแล้ว พอเห็นหลานรักหยิบมีดทำครัวขึ้นมาจะผ่าแตงโม ก็ชี้แนะอยู่ข้างๆ “ไม่ต้องหรอกครับ เย็นมาทั้งวันแล้ว ผมรอให้เย็นสนิทถึงได้เอามากลับบ้าน” หลิวเกินไหลผ่าแตงโมดังฉับ

หลิวเกินไหลลองมาแล้ว อุณหภูมิในมิติพอๆ กับอุณหภูมิน้ำในบ่อ แตงโมเพิ่งจะหยิบออกมา ก็แทบจะเหมือนกับเพิ่งจะตักขึ้นมาจากบ่อ แตงโมเพิ่งจะผ่าออก กลิ่นหอมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ของแตงโมก็ลอยออกมา ทันใดนั้นก็ดึงดูดสายตาของหลายคน “แตงโมลูกนี้ไม่เลวเลยนะ ไม่มีเนื้อขาวเลยสักนิด แกไปซื้อมาจากไหน?” หลิ่วเหลียนอดที่จะถามไม่ได้ เธออยู่ที่เมืองหลวงทุกปีก็กินแตงโม แต่แตงโมดีๆ แบบนี้ก็เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

“แลกกับพนักงานรถไฟบนรถไฟมาครับ” หลิวเกินไหลก็ยังคงใช้คำพูดเดิมที่ใช้ได้ผลมาตลอด ปากก็พูดไป มือก็ไม่ได้ว่างอยู่ หั่นฉับๆ หลายที ก็ผ่าแตงโมหมดแล้ว แตงโมสีแดงสดปูเต็มเขียง กลิ่นหอมหวานลอยเต็มลานบ้าน ทั้งภาพลักษณ์ทั้งกลิ่นหอมโจมตีพร้อมกัน หลายคนก็เผลอน้ำลายสอ