บทที่ 640 ชายชราหวังเรียนรู้ที่จะเลวร้าย

สือเหล่ยก็กลับบ้านพร้อมกับหลิวเกินไหลและพวกเขาหลายวัน ที่หลิวเกินไหลไม่อยู่บ้าน เธอก็อาศัยอยู่ในห้องของหลิวเกินไหลตลอด พอหลิวเกินไหลกลับมา เธอก็ไม่เปลี่ยนที่ หลิวเกินไหลจึงต้องไปอยู่ห้องเดียวกับสองพี่น้องเกินสี่เกินว่าง

หลิวเกินไหลก็เตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว คืนเดียว เขาก็พอจะทนได้ ตอนที่เข้าประตูบ้าน ฟ้าก็พลบค่ำแล้ว หลิวเกินไหลก็รีบไปข้างๆ รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างก่อน รอให้คนในครอบครัวตามมาถึง ตอนนั้นในรถพ่วงข้างก็มีกระสอบป่านใบใหญ่วางอยู่แล้ว

“หนักขนาดนี้!” ตอนที่หลิวซวนจู้ยกลงมากระสอบป่าน เกือบจะทำให้เอวแก่เคล็ด จะไม่หนักได้อย่างไร? หลิวเกินไหลใช้กระสอบป่านใบใหญ่ที่สามารถจุธัญพืชได้สองร้อยชั่ง ข้างในก็ใส่แตงโมลูกใหญ่ไว้สิบกว่าลูก ต้องหนักร้อยกว่าชั่งแน่นอน

ในเมื่อหยิบออกมาแล้ว ก็เอาออกมาเยอะหน่อย เขาหนึ่งสัปดาห์ถึงจะกลับมาครั้งหนึ่ง แตงโมสิบกว่าลูกก็ไม่แน่ว่าจะพอกิน “ลูกเขาแม่ ผ่าแตงโมลูกหนึ่งไปส่งให้ป้าจางกับปู่หวังหน่อยสิ!” พอมีของดีๆ หลิวซวนจู้ไม่เคยลืมคนที่เคยช่วยเหลือครอบครัวเหล่าหลิว

ชายชราหวังเป็นคนโสดคนหนึ่ง ป้าจางปกติก็อยู่คนเดียว แตงโมลูกใหญ่ลูกหนึ่งผ่าครึ่งก็พอให้พวกเขาสองคนกินได้ หลี่หลันเซียงไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย อาศัยช่วงที่ยังมีแสงสว่างอยู่บ้าง หยิบมีดทำครัวขึ้นมาก็ผ่าแตงโมแล้ว แล้วก็เรียกให้เกินสี่เกินว่างไปส่งแตงโมให้สองครอบครัว “ที่บ้านปู่หวังผมไปเองครับ!” หลิวเกินไหลรับแตงโมมาครึ่งลูก