บทที่ 642 ร่วมสนุก

ในยามค่ำคืนบนหุบเขาอู่เต้าหลิ่ง หลิวเกินไหลพาเอาสือเหล่ยเดินไปอย่างเงียบๆ ถ้าหากหลิวเกินไหลมาคนเดียว ชั่วโมงกว่าๆ ก็เดินเข้าป่าลึกได้แล้ว เพราะกังวลว่าสือเหล่ยจะตามไม่ทัน หลิวเกินไหลก็ชะลอความเร็วลงเล็กน้อย ใช้เวลาถึงสองชั่วโมงกว่า ถึงจะข้ามผ่านหุบเขาอู่เต้าหลิ่งได้

พลังของสือเหล่ยดีกว่าที่หลิวเกินไหลคาดไว้มาก ไม่เพียงแต่จะตามฝีเท้าของเขาทัน ยังไม่ร้องเหนื่อยอีกด้วย ตอนที่หยุดพัก ก็แค่หอบเล็กน้อย “ข้างหน้าก็คือป่าลึกแล้ว” หลิวเกินไหลชี้ไปที่ยอดเขาที่สลับซับซ้อนนั้น “พักสิบนาที ดื่มน้ำหน่อย เก็บแรงไว้ แล้วเราก็เข้าป่ากัน”

“ในป่าข้างหน้ามีหมูป่าเหรอ?” สือเหล่ยยันต้นไม้ต้นหนึ่งมองไปอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับมืดแปดด้าน แล้วก็เงี่ยหูฟังอีกที นอกจากเสียงแมลงกับเสียงยุงหึ่งๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงอื่น

“คิดอะไรดีๆ อยู่เหรอ? ล่าสัตว์ต้องพึ่งโชค ถ้าหากเข้าป่าก็เจอหมูป่าได้เลย จะถึงตาเราเหรอ? โดนคนอื่นล่าไปหมดแล้ว” ปากก็พูดแบบนั้น แต่ในใจ หลิวเกินไหลก็ใช้แผนที่นำทางหาฝูงหมูป่าไว้ตั้งนานแล้ว ระยะทางไม่ไกลเท่าไหร่ ห่างจากที่ที่พวกเขาพักอยู่แค่สามยอดเขา ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ไปถึงแล้ว

“โชคของฉันดีมาตลอด” สือเหล่ยชูกำปั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดว่าตัวเองโชคดีจริงๆ หรือว่าเป็นเพราะให้กำลังใจตัวเอง หลิวเกินไหลหาก้อนหินก้อนหนึ่งนั่งลง จากกระเป๋าหยิบขนมเปี๊ยะชิ้นหนึ่งยื่นให้สือเหล่ย “กินหน่อยสิ เสริมกำลังหน่อย”