บทที่ 643 วุ่นวายกันไปหมดแล้ว

“จะตื่นเต้นอะไร? หมาป่าอยู่ไกลจากพวกเรานะ!” หลิวเกินไหลเกือบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “เก็บปืนซะ อย่าให้ยิงโดนหน้าเท้าตัวเอง”

“แกสิที่จะยิงโดนหน้าเท้าตัวเอง!” สือเหล่ยแค่นเสียง เก็บปืน แล้วก็เร่งเร้า “รีบไป รีบไป จมูกของหมาป่าไวมาก บนตัวเราสองคนมีแต่กลิ่นโคโลญจน์ อย่าให้หมาป่าได้กลิ่น”

ก็ยังรู้ว่าจมูกของหมาป่าไว ไม่ได้ศึกษามาน้อย! เสียงหมาป่าหอนนี้มาได้จังหวะจริงๆ ไม่ต้องให้เขาเร่งเร้า สือเหล่ยก็ฮึดสู้ขึ้นมา ความเร็วกลับเร็วกว่าตอนเข้าป่าเสียอีก

ถึงแม้จะยืนหยัดได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พลังก็หมดลงอีกครั้ง แต่การรีบเดินทางครั้งนี้ก็ยังคงทวงเวลาคืนมาได้ไม่น้อย พอตอนที่สองคนปีนขึ้นไปบนยอดเขาที่สาม สองกลุ่มคนนั้นก็ยังไม่มาถึง!

“ฟังนั่นสิ ทางนั้นมีเสียงอะไร?” หลิวเกินไหลยกมือขึ้นขวางหน้าสือเหล่ย เงี่ยหูฟัง