บทที่ 644 แล้วอย่างไรล่ะ?

สือเหล่ยรีบวิ่งตามหลิวเกินไหลไป ทันใดนั้นก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “แกพูดสิว่า ทำไมพวกเขาถึงไม่ตีกัน?”

“แกยังหวังให้พวกเขาตีกันอีกเหรอ?” ยัยบ้านี่ช่างดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่จริงๆ

“ถ้าหากพวกเขาตีกันจริงๆ ฉันก็จะยิงปังๆๆ ขึ้นฟ้าหลายนัดติดต่อกัน ทีเดียวก็ข่มขวัญพวกเขาได้หมด” ในดวงตาของสือเหล่ยเต็มไปด้วยความปรารถนา “แกพูดสิว่า ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันจะนับว่าเป็นวีรสตรีได้รึเปล่า?” ยัยบ้านี่ก็ยังมีปมวีรบุรุษ “แกไปตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ” หลิวเกินไหลหยุดฝีเท้า แล้วบุ้ยปากไปข้างหลัง “ไปสิ ฉันสนับสนุนแก”

“ฉันไม่ไปหรอกน่า!” สือเหล่ยพูดอย่างดูถูก “ที่ฉันจะทำคือการกอบกู้สถานการณ์ที่ใกล้จะล่มสลาย ฉากเล็กๆ แค่นี้จะไปสนุกอะไร”

“พรืด!” หลิวเกินไหลหัวเราะออกมา “ที่แท้พี่สาวของฉันคือวีรสตรีผู้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าค้ำแผ่นดิน ข้าน้อยขอคารวะ ข้าน้อยขอคารวะ”