บทที่ 645 ยัยบ้านี่จะไปยุ่งไม่ได้

ตอนที่หลิวเกินไหลก็ไปตรวจสอบหมูป่าตัวนั้น ทันใดนั้นก็เสียใจ หมูป่าตัวใหญ่เกินไป เพื่อที่จะมั่นใจมากขึ้น เขาเล็งไปที่หมูป่าตัวผู้ที่ใหญ่ที่สุดตัวนั้น อย่างน้อยก็น่าจะสองร้อยชั่ง—จะเอาไปอย่างไร? อย่าว่าแต่สือเหล่ยเลย เขายกก็ลำบาก

หมูป่าหนักสองร้อยชั่ง คนสองคนไม่มีทางจะแบกออกจากป่าลึกได้ อย่างน้อยก็ต้องสี่คน โชคดีที่ไม่เอาเปลหามมา เอามาก็เปล่าประโยชน์ หลิวเกินไหลกำลังกลุ้มใจอยู่ สือเหล่ยก็ยื่นไฟฉายให้เขา “ช่วยฉันถือหน่อย”

“แกจะทำอะไร?” หลิวเกินไหลถามอย่างขอไปที แต่กลับเห็นสือเหล่ยหยิบกระดาษกองหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง กำลังแปลกใจอยู่ ก็เห็นสือเหล่ยเปิดกระดาษกองนั้นออก ไม่ใช่กองเดียว เป็นแผ่นเดียว หลิวเกินไหลเปิดไฟฉายดูก็พบว่า นั่นคือแผนที่แผ่นหนึ่ง ก็ไม่มีสีแยกแยะ แค่เป็นเส้นชั้นความสูงเป็นชั้นๆ หลิวเกินไหลดูอยู่นานก็ไม่เข้าใจ

สือเหล่ยหาตำแหน่งของหมู่บ้านหลิ่งเฉียนก่อน นิ้วก็เลื่อนไปบนแผนที่ ไม่นาน ปลายนิ้วก็หยุดอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่ง “ก็คือที่นี่ นี่ก็คือตำแหน่งปัจจุบันของพวกเรา พวกเรากลับไปก่อน พรุ่งนี้ ฉันจะไปหาลุงหม่าสักเที่ยว ให้เขาส่งคนมาแบกหมูป่า เกินไหล หมูป่าตัวนี้ส่งให้เขาได้ไหม?”

“ก็ยังเป็นพี่ที่ฉลาด ทั้งไม่ต้องออกแรง ยังส่งน้ำใจได้อีกด้วย” หลิวเกินไหลก็ประจบอีกที คราวนี้ไม่ได้ตบม้าผิดขา สือเหล่ยแค่นเสียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอวดดี “ก็ไม่ดูสิว่าฉันเป็นใคร?”