บทที่ 646 ส่งพัดลม

ใกล้จะถึงตอนเที่ยง สือเหล่ยก็กลับมา บนแผนที่นำทาง ข้างๆ เธอก็มีจุดสีน้ำเงินอีกจุดหนึ่ง ความเร็วก็เร็วพอตัว ระยะห่างของคนสองคนก็คงที่ตลอดเวลา—นี่น่าจะเป็นหม่าอี้เหอที่ส่งรถมาส่งเธอกลับ

พอเข้าหมู่บ้าน สือเหล่ยก็ไปที่บ้านของหลิวเกินไหลก่อน แล้วถึงได้ไปยังบ้านปู่ย่า ต้องไปซ่อนปืนแน่ๆ ดูจากตำแหน่งแล้ว เธอน่าจะเอาปืนยาวซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้า

จะเปิดโปงเธอดีไหมนะ? คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเกินไหลก็ยังคงตัดสินใจปล่อยเธอไป อ่านแผนที่เป็น สือเหล่ยเข้าป่าก็จะไม่หลงทาง ปืนห้าหกครึ่งอยู่ในมือ ฝีมือยิงปืนก็ไม่เลว สือเหล่ยเข้าป่าก็ไม่มีอะไรอันตราย

ยัยบ้านี่ไม่ยอมรับว่าเขาสามารถยิงเข้าหัวได้นัดเดียว ต้องเก็บความแค้นไว้เพื่อจะเอาชนะเขาให้ได้ ถ้าหากไม่ตามใจเธอ เธอต้องไม่จบเรื่องแน่ ยัยบ้านี่มีความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะสูงมาก!

พอส่งสือเหล่ยถึงบ้านของหลิวเกินไหล รถคันนั้นก็กลับไป สือเหล่ยซ่อนปืนเสร็จ พอมาถึงบ้านปู่ย่า ก็แบกกระสอบป่านมาอย่างทุลักทุเล มองจากไกลๆ ก็ตะโกนเรียกหลิวเกินไหล “รีบมาช่วยฉันถือหน่อยสิ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” อะไรกัน? พอหลิวเกินไหลเดินเข้าไปทักทาย รับกระสอบป่านมา เปิดดูก็เกือบจะตกใจ