บทที่ 664 รสนิยมหนักเกินไปแล้ว

นอนไปจนถึงบ่ายสามโมง หลิวเกินไหลก็กินอาหารแห้งที่เก็บไว้ในมิติหน่อยหนึ่ง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เป่าพัดลมกินแตงโมอ่านหนังสือนิทานภาพ สบายจะตายอยู่แล้ว ตอนกลางคืน สือถังจือก็ไม่กลับบ้านมากินข้าว หลิวเกินไหลเหลือบมองแผนที่นำทางแวบหนึ่ง ก็พบว่าเขายังคงยุ่งอยู่ที่กรมตำรวจนครบาล คาดว่าคงจะกำลังยุ่งอยู่กับคดีใหญ่อะไรบางอย่าง ครั้งที่แล้ว หลังจากจับไฝใหญ่ได้แล้ว สือถังจือก็ไม่ได้เปิดเผยตัวตนของไฝใหญ่ หลิวเกินไหลคาดเดาว่าน่าจะเป็นเพราะคดีที่ไฝใหญ่พัวพันอยู่ยังไม่จบ

จนกระทั่งสองทุ่มกว่า สือถังจือถึงได้กลับบ้าน แล้วก็ไปยุ่งอยู่ในห้องหนังสือจนเกือบจะสี่ทุ่มถึงได้นอนลง ตอนนี้หลิวเกินไหลก็หลับไปนานแล้ว

วันรุ่งขึ้น หลิวเกินไหลมาถึงสถานีตำรวจ ก็ไปหาโจวฉี่หมิงก่อน เท้าของเขาถึงแม้จะยังไม่หายดี แต่ก็ไม่กระทบกับการเดินแล้ว ตอนที่เดินเข้าห้องทำงานของโจวฉี่หมิง เขาก็จงใจแสร้งทำเป็นเดินขาเป๋ โจวฉี่หมิงเพิ่งจะมาถึง กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ พอเห็นหลิวเกินไหลก็โยนผ้าขี้ริ้วทิ้ง ถามขึ้นมาทันที “เมื่อวานแกไปทำอะไรมา? ทำไมไม่มาทำงาน?”

“โรงเรียนตำรวจไม่ได้แจ้งท่านเหรอครับ?” หลิวเกินไหลทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของโจวฉี่หมิง ถอดรองเท้าออก แล้วก็นวดข้อเท้า “ผมก็นึกว่าท่านรู้แล้ว”

“ฉันจะไปรู้อะไร?” โจวฉี่หมิงเหลือบมองข้อเท้าที่ยังไม่หายบวมดีของหลิวเกินไหลแวบหนึ่ง “สารรูปของแกนี่ ไม่ใช่ว่าตอนที่ซ้อมกับนักเรียนได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”