บทที่ 665 หลิวเกินไหลรู้สึกผิดแล้ว

คำนวณพลาดแล้ว เดิมทีคิดจะแกล้งโจวฉี่หมิงให้ขยะแขยง ผลคือกลับถูกปากเขา หลิวเกินไหลหงุดหงิดแล้ว

กลับมาถึงห้องทำงาน จินเม่ากำลังรอเขาอยู่ คำถามที่ถามก็ไม่ต่างอะไรกับโจวฉี่หมิง “เมื่อวานแกไปไหนมา ทำไมไม่มาทำงาน?” แย่แล้ว มัวแต่หงุดหงิด ลืมเดินขาเป๋แล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ร้องเจ็บยังจะทันรึเปล่า? จะทันหรือไม่ทันก็ช่างเถอะ แกล้งทำเป็นขาเป๋ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“ซี๊ด...” ตอนที่เท้าแตะพื้น หลิวเกินไหลก็จงใจสูดลมหายใจเข้า พยุงโต๊ะ นั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง ถึงได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟังท่ามกลางสายตาที่ขมวดคิ้วของจินเม่า พอตอนที่เขาเล่าจบ คิ้วของจินเม่าก็คลายออกแล้ว

“ข้อเท้าเคล็ด ก็พักรักษาตัวเถอะ สองวันนี้ แกไม่ต้องลาดตระเวนแล้ว” ก็ยังเป็นอาจารย์ที่ดี! ไม่เพียงแต่ไม่ถากถางเขา ยัง อาสา ให้เขาพักผ่อนอีก พอนึกถึงโจวฉี่หมิง... ช่องว่างของการเป็นคนทำไมถึงใหญ่ขนาดนี้!

ขาดทุนแล้ว น่าจะเอาไส้ใหญ่หมูให้จินเม่า... ก็ไม่รู้ว่ารสนิยมของจินเม่าจะหนักรึเปล่า หลิวเกินไหลกำลังครุ่นคิดอยู่ จินเม่าก็เปิดลิ้นชัก หยิบแผ่นรองเท้าออกมาสองสามคู่ “นี่เป็นของที่ภรรยาท่านอาจารย์ทำให้แก หน้าร้อนลาดตระเวน แผ่นรองเท้าวันเดียวก็เปียกโชกแล้ว แกก็ขยันเปลี่ยนหน่อย”