บทที่ 667 ฉันช่วยแกเอง

แป้งสาลีเป็นของแถม ลูกหมูป่าก็มาแทนน้ำมันหมู ลูกหมูป่าหนักยี่สิบชั่ง อย่างไรเสียก็คงจะได้เนื้อติดมันมาห้าหกชั่ง ก็ไม่ถือว่าหลิวเกินไหลพูดแล้วไม่เป็นคำพูด ยิ่งไปกว่านั้นยังแถมเนื้อ กระดูก และเครื่องในไปอีกด้วย

ถ้าเฒ่าหนูยังไม่พอใจอีก งั้นเขากับคนคนนี้ก็คงจะ ได้แต่รักษาระยะไว้ห่าง ๆ แล้ว

“นี่จะดีได้อย่างไร นี่จะดีได้อย่างไร...” เสียงของเฒ่าหนูสั่นไปหมด เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าหลิวเกินไหลจะใจกว้างขนาดนี้

“เป็นสิ่งที่ท่านสมควรได้รับจริงๆ” หลิวเกินไหลเตะถุงที่ใส่แป้งสาลี “ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ ใครหลอกฉัน ก็อย่าคิดว่าจะอยู่ดีมีสุข ใครช่วยฉัน ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เขาเหนื่อยเปล่า” คำพูดของเขาเป็นนัยยะแฝงอยู่เล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าเฒ่าหนูจะฟังออกรึเปล่า ความหมายของหลิวเกินไหลคือให้เฒ่าหนู ระวังปากของตัวเอง อย่าไปบอกตัวตนของเขาออกมา ไม่อย่างนั้น ก็อย่าคิดว่าจะอยู่ดีมีสุข

“ฉันรู้ ฉันรู้” เฒ่าหนูพยักหน้าไม่หยุด ดูเหมือนจะฟังออกแล้ว “แต่นี่มันก็มากเกินไปแล้ว ฉันจะไปกล้าได้อย่างไร หรือว่า ฉันจะไปหาดูดีๆ อีกที ดูสิว่ายังมีของดีอะไรอีกบ้างแล้วค่อยให้แกหน่อย” ตื่นเต้นทีเดียว เฒ่าหนูก็ลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่แสดงละครกับหลิวเกินไหลอย่างไร