บทที่ 668 หนึ่งทุนหมื่นกำไร

หลิวเกินไหลไม่ได้กลับไปที่ถนนกุ่ยเจียอีก เขาตรงไปยังตลาดมืดที่เขาคุ้นเคย เฒ่าแก้วกับเฒ่าบ้านนอกถ้าหากขาดแคลนธัญพืช ก็คงจะมาหาเขาตั้งนานแล้ว ที่ไม่มาหาก็คือไม่ขาดแคลน หลิวเกินไหลไม่อยากจะ เป็นฝ่ายเข้าไปยุ่งก่อน เขา อาสา เอาธัญพืชไปแลกของเก่ากับพวกเขา คิดจะ เอาของเก่ามาแลกธัญพืช เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง ธุรกิจที่ขาดทุนหลิวเกินไหลไม่ทำหรอก

ส่วนเรื่องเนื้อ อากาศร้อนขนาดนี้ก็ช่างเถอะ เฒ่าสองสามคนนั่นไม่แน่ว่าอาจจะมาเล่นตัวกับเขา—อากาศร้อน เนื้อเก็บไว้ไม่ได้ ไม่แลกกับพวกเขาก็ต้องเน่า หลิวเกินไหลไม่อยากจะไปเล่นเล่ห์เหลี่ยมกับพวกเขา ต่อปากต่อคำ

พอถึงตลาดมืด หลิวเกินไหลก็ตรงไปหาพ่อค้าตั๋วทันที “พี่ชาย ท่านก็ไม่ได้มาตั้งนานแล้ว เป็นอะไรไป บุหรี่เหล้าขาดแคลน ถึงได้นึกถึงผม?” หลิวเกินไหลเพิ่งจะนั่งยองๆ พ่อค้าตั๋วก็พูดเล่นกับเขา

“เอาม้านั่งมาให้ฉันสิ ยังจะทำธุรกิจใหญ่อีก ไม่มีไหวพริบเลยแม้แต่น้อย” หลิวเกินไหลชี้ไปที่ม้านั่งที่วางอยู่ข้างๆ เก้าอี้เอนนอน “ไม่ใช่ว่า อยากจะ ให้แกหยิบเองเหรอ? เราสองคนสนิทกันขนาดนี้ มาที่ฉัน ก็เหมือนกับมาถึงบ้านไม่ใช่เหรอ?” พ่อค้าตั๋วก็พูดเป็นเหมือนกัน ตอนที่เขาลุกขึ้นไปหยิบม้านั่ง เขาก็ยกเท้าขึ้นทีหนึ่ง โดนตะเกียงลมส่อง หลิวเกินไหลก็เห็นรองเท้าของเขาชัดเจน ทันใดนั้นในใจก็ขยับขึ้นมาทีหนึ่ง

“นี่มันรองเท้าอะไร?” หลิวเกินไหลรับม้านั่งมา แล้วก็นั่งลง สะบัดมือโยนบุหรี่ให้พ่อค้าตั๋วมวนหนึ่ง “แกนี่ถามถูกคนแล้ว นี่คือรองเท้ารัดส้นที่เพิ่งจะออกมาปีนี้” พ่อค้าตั๋วยื่นเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย “ดูสิ ไม่เลวใช่ไหม! ฉันมีตั๋ว แกจะเอารึเปล่า?”