บทที่ 669 ทำรองเท้ารัดส้น

“รองเท้ารัดส้นที่แกทำราคาคู่ละเท่าไหร่” หลิวเกินไหลโยนบุหรี่ให้เป่าอี้ขาเป๋มวนหนึ่ง เป่าอี้ขาเป๋รับบุหรี่มาอย่างร้อนรนเล็กน้อย คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รวบรวมความกล้าพูดออกมา “อย่างน้อยก็ห้าเหมาครับ”

แค่ห้าเหมา? รวบรวมพลังตั้งนาน นึกว่าจะเรียกห้าหยวนซะอีก! หลิวเกินไหลหยิบเงินห้าหยวนออกมา ยื่นไปตรงหน้าเป่าอี้ขาเป๋ “ทำสิบคู่ เอาเงินไปก่อน ไปซื้อวัตถุดิบ”

“เอ๊ะ?” เป่าอี้ขาเป๋มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ มือข้างหนึ่งถือเงิน ไม่ทันจะนึกขึ้นได้ “เอ๊ะอะไร? รีบไปสิ! มีเงินไม่อยากจะเอารึไง?” หลิวเกินไหลเร่งเร้า

“อ้อ อ้อ” เป่าอี้ขาเป๋ถึงได้สติกลับคืนมา เขายัดเงินใส่กระเป๋า แล้วก็เอาบุหรี่ไปเหน็บไว้ที่หู เริ่มเก็บแผง “เก็บแผงอะไร? ฉันเฝ้าให้แกเอง หายไปฉันรับผิดชอบ” แผงที่เป่าอี้ขาเป๋เลือกก็มีที่ร่ม เขาขาเป๋ ก็ไม่ใช่คนโง่ อากาศร้อนขนาดนี้จะไม่ซ่อมรองเท้าใต้แสงแดดหรอก

มีม้านั่งให้นั่ง มีที่ร่ม นานๆ ทีก็มีลมพัดผ่าน หลิวเกินไหลก็ยินดีที่จะอยู่ที่นี่ “ได้ครับ ได้ครับ งั้นก็ต้องรบกวนแกแล้ว” เป่าอี้ขาเป๋ก็เกรงใจดีเหมือนกัน เขาค้ำไม้ค้ำยันสองข้างแล้วก็เดินไป มีตำรวจช่วยเขาเฝ้าแผง เขายังจะมีอะไรต้องกังวลอีก?