บทที่ 671 จับปลาเล็ก

"แกก็ลืมฉันไปเลย ฉันไม่ได้เข้าป่าทุกวันสักหน่อย” สือเหล่ยไม่ได้ถูกหลอกง่ายขนาดนั้น “ไม่เข้าป่า แล้วพี่ล่ากวางมาจากไหน? กวางก็ล่าไม่ง่ายนะ พี่ครับ พี่ล่ากวางมาได้อย่างไร เล่าให้ฟังหน่อยสิ!” หลิวเกินไหลคิดจะเปลี่ยนเรื่อง แต่สือเหล่ยกลับไม่ตกหลุมพราง เธอดึงหูของหลิวเกินไหลทันที “แม้แต่แม่ของเราก็ยังมีรองเท้า มีแต่ฉันที่ไม่มี พูดมา แกจงใจแกล้งฉันใช่ไหม?”

“โอ๊ย เจ็บๆๆ” หลิวเกินไหลร้องโอดโอยอย่างโอเวอร์ “ป้าเถี่ยต้านคะ ท่านดูสิคะ ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหม ยัยเด็กบ้าคนนี้เจอกันก็รังแกน้องชายของเธอ” หลิ่วเหลียนยิ้มให้ย่าก่อน แล้วก็ด่าสือเหล่ย “ยังไม่ปล่อยมืออีก? ดูแกสิ ที่ไหนจะยังมีท่าทางของเด็กผู้หญิง? น้องชายของแกไม่ทำรองเท้ารัดส้นให้แกก็ถูกแล้ว แกไม่เห็นเหรอว่าเขาก็ไม่ได้ทำเผื่อตัวเอง?”

สือเหล่ยเหลือบมองรองเท้าหนังของหลิวเกินไหลแวบหนึ่ง ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น จะไปบิดหูของหลิวเกินไหลอีก “แกไอ้สารเลวก็ยังเห็นพี่สาวของแกเป็นผู้ชายเหรอ?” หลิวเกินไหลรีบกระโดดหนี “อย่าพูดมั่วๆ สิครับ ผู้ชายที่ไหนจะดุร้ายเหมือนพี่?”

“ฮ่าๆๆ...” คนทั้งลานบ้านต่างก็หัวเราะ ไฉ่เสียถึงแม้จะฟังไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่หัวเราะอะไรกัน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการหัวเราะตามไปด้วยเลยแม้แต่น้อย “แกหยุดให้ฉันเดี๋ยวนี้!” สือเหล่ยโกรธจนจะวิ่งไล่ตีหลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลวิ่งวนรอบรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง สือเหล่ยไล่อยู่หลายรอบ ก็ยังไล่ไม่ทัน เธอเลยไม่ไล่แล้ว วิ่งไปฟ้องผู้เฒ่าหลิว “ปู่คะ ท่านไม่จัดการเขาหน่อยเหรอคะ? หลานสาวของท่านจะโดนเขาแกล้งจนโมโหตายอยู่แล้ว”