บทที่ 672 ความสนุกของการจับปลา

หลิวเกินไหลเข้าไปดูใกล้ๆ ก็มีทั้งหมดแค่สิบกว่าตัว ตัวใหญ่ก็ยาวกว่าไม้จิ้มฟันนิดหน่อย ตัวเล็กยังไม่ยาวเท่าก้านไม้ขีดไฟเลย หลิวเกินไหลไม่รู้ว่าปลาชนิดนี้เรียกว่าอะไร เขาก็รู้แค่ว่าปลาชนิดนี้ตัวไม่โต มักจะอยู่กันเป็นฝูงๆ ตัวใหญ่ที่สุดอาจจะยังไม่ถึงสิบเซนติเมตร

เขาต้องการก็คือปลาชนิดนี้ ก่อนจะทอด ก็บีบไส้ออกมา ลวกน้ำมันนิดหน่อยก็ทอดจนกรอบได้แล้ว เกินสี่เติมน้ำลงไปในไหดินเผาเล็กน้อย แล้วก็จับปลาทั้งหมดใส่เข้าไป

“เหลือไว้ให้ฉันตัวหนึ่ง” เกินว่างโวยวาย แย่งปลาตัวเล็กมาได้ตัวหนึ่ง รีบยัดใส่ขวดเหล้าก่อน ถึงได้ไปกรอกน้ำ พอตอนที่กรอกน้ำจนเต็มแล้วมาดูอีกที ปลาตัวเล็กที่ใหญ่กว่าก้านไม้ขีดไฟไม่เท่าไหร่ตัวนั้นก็ว่ายอย่างมีความสุข

“พี่สาม พี่สาม ให้ฉันดูหน่อย” ไฉ่เสียก็นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ยื่นมือเล็กๆ ออกมา “แกช่วยฉันถือหน่อย” เกินว่างก็ใจกว้างมากเขายัดขวดเหล้าใส่มือไฉ่เสีย “เดี๋ยวพี่สามจะจับตัวที่สวยที่สุด”

“เอาอีก เอาอีก” สือเหล่ยเล่นจนติดใจแล้ว เธอเรียกหลิวเกินไหลแล้วก็เอาถุงป่านทุ่มลงไปในน้ำแล้วก็ลากกลับมาอีกครั้ง ลากย้อนทิศทาง ก็เท่ากับว่าถุงป่านพลิกกลับด้าน โดนน้ำซัด ก็ยังคงตักปลาได้เหมือนกัน เมื่อครู่ สือเหล่ยเอาแต่ดึงเชือก ไม่ได้สังเกตทิศทางของฝูงปลา ตอนนี้ เธอยืดเอวขึ้นแล้ว จ้องมองผิวน้ำ ฝูงปลาว่ายไปทางไหน เธอก็ดึงเชือกไปทางนั้น