บทที่ 673 ความสัมพันธ์เชิงบวก

หลิวซวนจู้ชินกับการถูกลูกชายสองคนเมินเฉยมานานแล้ว ก็ไม่รู้สึกอึดอัดอะไร เขายิ้มพลางลูบหัวของไฉ่เสีย ไฉ่เสียก็ซบอยู่ข้างๆ เขา ยิ้มอย่างหวานชื่น ก็ยังเป็นลูกสาวที่สนิทกับพ่อ

“พ่อครับ ต่อครับ” หลิวเกินไหลหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง โยนให้หลิวซวนจู้ เขาก็ยังคงดึงเชือกอยู่กับสือเหล่ย ปล่อยมือไม่ได้ พอปล่อยมือ ถุงป่านที่เปียกโชกก็จะตกลงบนพื้น เปรอะเปื้อนดินทั้งถุง

หลิวซวนจู้รับบุหรี่มา วางจอบลงแล้วก็จุดขึ้นมา “พวกแกจับปลาเล็กๆ ไปทำอะไร?” สือเหล่ยเพิ่งจะคิดจะตอบ หลิวเกินไหลก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “ทอดกินสิครับ! ปลาเล็กๆ นี่ทอดแล้วอร่อยมากนะ” เขากลัวว่าสือเหล่ยจะพูดออกมาว่าจับไปเล่น

คนมากมายก็มุงดูเรื่องสนุกอยู่ เธอก็เป็นสาวน้อยคนหนึ่ง บอกว่าตัวเองจับปลาเล่น ก็ดูไม่ดีฟังไม่ดี “อ้อ” หลิวซวนจู้คาบบุหรี่ นั่งยองๆ ลงตามนิสัย ตอนนี้เขาเปลือยอกเท้าเปล่า ร่างกายก็ถูกแดดเผาจนกลายเป็นสีทองแดงไปนานแล้ว นั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ยามเย็น ก็เหมือนกับรูปปั้นที่ชุบทองคำ

“ลุงซวนจู้ ทำไมท่านไม่ใส่รองเท้า?” สือเหล่ยหยุดลง แล้วก็ทักทายกับหลิวซวนจู้อย่างขอไปที แล้วก็หันไปมองรอบๆ ก็พบว่าทั้งชายทั้งหญิงทั้งเด็กทั้งแก่ ต่างก็เท้าเปล่ากันหมด เธอถึงได้ตระหนักว่าตัวเองถามคำถามโง่ๆ ออกไป