บทที่ 713: เหล่าสือโถว (เฒ่าสือ)

“อาจารย์ครับ พวก 'เหล่าฝอเหย' (ปรมาจารย์โจรเฒ่า) นั่นจะรู้ได้ยังไงครับว่าพวกโจรย่องเบาแก๊งนี้เป็นใคร?” ฉินจ้วงก็สนใจขึ้นมาด้วย

ไม่รอให้เฝิงเหว่ยลี่เปิดปาก หวังต้งก็อธิบายให้เขาฟังก่อน: “เหล่าฝอเหยคนไหนบ้างที่ไม่มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ใต้สังกัด? ข่าวคราวของคนพวกนี้น่ะไวกว่าพวกเราเยอะแยะ”

ถึงขั้นมีลูกศิษย์ลูกหากันเลยเหรอ?

หลิวเกินไหลอดนึกถึงละครทีวีที่เขาเคยดูตอนเด็กๆ ในชาติก่อนไม่ได้ ตัวเอกเป็นคนขาเป๋ แต่กลับเป็นขโมยที่มีอาวุโสสูงสุด ละครเรื่องนั้นสั้นมาก ชื่อเรื่องอะไรเขาก็นึกไม่ออกแล้ว เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ก็ลืมไปเกือบหมด จำได้แค่รายละเอียดบางอย่างเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นขโมยที่ไหนพอเห็นตัวเอกก็ต้องแสดงความเคารพ คำพูดของเขา ไม่ว่าจะเป็นโจรใหญ่หรือโจรเล็กต่างก็ต้องฟัง ตอนนั้นเขารู้สึกว่าตัวเอกคนนั้นเท่มาก เกือบจะตั้งปณิธานว่าอยากจะเป็นคนแบบตัวเอกคนนั้นเลยทีเดียว