บทที่ 291 คุณลุงคุณน้า จะไม่โกรธใช่ไหม?

เฮ้อ... ลูกสาวคนนี้นี่! จ้าวหมิงเยว่หันกลับไปมองสามีของตัวเอง ทั้งสองคนต่างก็รู้ใจกันดี ลูกสาวของพวกเขาคนนี้ หมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ! หลงเสน่ห์นายน้อยฉินจนหัวปักหัวปำไปแล้ว!

เมื่อครู่ยังนั่งอมทุกข์อยู่ที่บ้าน ข้าวปลาไม่ยอมกิน สภาพซูบผอมซีดเซียวจนน่าปวดใจ แต่พอนาทีต่อมา ทันทีที่สายของนายน้อยฉินโทรเข้ามา แถมยังบอกว่าจะรีบมาหา ลูกสาวที่เอาแต่ร้องไห้ล้างหน้ามาตลอดหลายวัน ก็เปลี่ยนเป็นคนละคนในพริบตา เอาเครื่องสำอางของคนเป็นแม่มาละเลงจนแทบหมดโต๊ะ เพียงเพื่อปกปิดรอยแดงช้ำจากการร้องไห้และสภาพผิวหน้าที่ดูโทรมลงเล็กน้อย!

"แม่จ๊ะ แม่ว่าใส่แบบนี้เข้ากันไหม?" หลินซีเอ๋อร์มองดูเรียวขาทั้งสองข้างของตัวเอง ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จ้าวหมิงเยว่กลอกตาใส่อย่างเอือมระอา "เข้ากันอะไรล่ะ? อากาศหนาวขนาดนี้ ลูกยังจะใส่แค่นี้อีก ไม่กลัวหนาวตายหรือไง! โดยเฉพาะขาทั้งสองข้างของลูก กว่าหมอเทวดาอาวุโสจะรักษาให้หายได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเกิดหนาวจนเป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะก็ ลูกจะให้นายน้อยฉินไปคุกเข่าตากลมอยู่หน้ากระท่อมอีกสามวันสามคืนเลยหรือไง?"

"ไม่เอานะ!" หลินซีเอ๋อร์ส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ หันหลังเดินช้าๆ ขึ้นไปชั้นบน "เดี๋ยวหนูไปใส่เสื้อผ้าเพิ่มก่อน จะใส่ถุงน่องสีขาวเพิ่มอีกชั้นด้วย!"