บทที่ 292 ทุกอย่างในตระกูลหลิน อยู่ในกำมือ

"พี่ฉินหลาง มะ... ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะคะ" หลินซีเอ๋อร์พึมพำด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะก้มลงมองท่าทางของตัวเองในตอนนี้

อยากจะอธิบาย แต่ก็อธิบายไม่ถูก ทำได้เพียงเม้มปาก โอบรอบคอของเขาแล้วซบลงบนอก ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอโดยไม่ยอมพูดอะไร

เธอรู้สึกอึดอัดใจจนพูดไม่ออก เมื่อกี้เห็นๆ อยู่ว่าเธอแค่เหยียบโดนอะไรบางอย่างจนสะดุดล้ม ไม่ได้จงใจจะทำตัวรีบร้อนขนาดนี้สักหน่อย!

เธอไม่อยากจะอธิบายอะไรอีกแล้ว ยิ่งอธิบายก็ยิ่งฟังดูไร้น้ำหนัก สู้กอดพี่ฉินหลางไว้แบบนี้แหละดีที่สุด เขาอยากจะคิดอะไรก็ปล่อยเขาไป เธอก็ไม่ได้รังเกียจที่จะฉวยโอกาสนี้ ซบอยู่ในอ้อมอกของพี่ฉินหลางให้นานขึ้นอีกหน่อย

แอ๊ด!