บทที่ 431 การตายของเฉินฝาน

ลั่วชิงอวี่เพียงแค่มีนิสัยรักความสงบ ไม่ชอบแย่งชิงกับใคร และไม่ชอบการโต้เถียง แต่สำหรับบางเรื่อง เธอกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจนเป็นพิเศษ

เธอรู้ดีว่าศิษย์น้องเล็กคิดอะไรอยู่ และมองออกถึงความผิดปกติในคำพูดของศิษย์น้องห้ากับศิษย์น้องหก

แต่เธอไม่อยากจะเก็บมาใส่ใจ และยิ่งไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้อง

ทว่าในใจของเธอกลับไม่ได้สงบนิ่งดั่งบ่อน้ำไร้ระลอกคลื่น เธอก็เสียใจเป็น โกรธเป็น และรู้สึกปวดใจเป็นเหมือนกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่มีเรื่องบาดหมางกับฉินหลาง คู่หมั้นและว่าที่สามีในอนาคตของเธอ แล้วบรรดาศิษย์น้องยังมาคอยสุมไฟอยู่ข้างๆ ความเศร้าและความเจ็บปวดนั้น มันไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย