บทที่ 483 สายเรียกเข้าจากเมืองหลวง

ความรู้สึกผิดในใจของหลินซินอี๋นั้นยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด ภายใต้การชักนำของฉินหลาง เธอคอยดื่มเป็นเพื่อนเขาอย่างต่อเนื่อง ดื่มรวดเดียวหมดแก้วไปแก้วแล้วแก้วเล่า

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็มึนเมาจนฟุบหลับไปบนโต๊ะกระจก ไม่ได้สติอีกต่อไป

เสี่ยวอวี้ที่ 'สลบ' ไปก่อนหน้านี้หนึ่งก้าวลืมตาตื่นขึ้นมา ปรายตามองฉินหลางที่เดินเข้าไปใกล้หลินซินอี๋ แล้วพึมพำเสียงเบา "คุณชายฉิน?"

ฉินหลางจิ้มลงบนลำคอของหลินซินอี๋เบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ "ก่อนจะถึงพรุ่งนี้เช้า เธอไม่มีทางตื่นขึ้นมาหรอก ไม่ต้องพูดเสียงเบาขนาดนั้นก็ได้ เธอไม่ได้ยินหรอก"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?" เสี่ยวอวี้เลิกเสแสร้ง เธอลุกขึ้นยืนอย่างสบายๆ คอทองแดงอย่างเธอนั้นผ่านการพิสูจน์มานักต่อนักแล้ว เหล้าแค่นี้ไม่มีผลต่อสติสัมปชัญญะของเธอเลยสักนิด