บทที่ 484 ควันปืนบนโต๊ะอาหาร

หนานกงหว่านบ่นกระปอดกระแปดอยู่ชุดใหญ่ ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้คุณปู่

สองปู่หลานคุยกันอยู่นาน ถึงได้ยอมวางสายไปอย่างอ้อยอิ่ง

มองดูหน้าจอที่มืดสนิท คุณปู่ก็ถอนหายใจยาว "เสี่ยวหลางโตขึ้นแล้วนะ"

"ใช่ค่ะ โตแล้ว ถ้าให้พ่อเขารู้เรื่องที่คุยกันคืนนี้ ไม่รู้ว่าจะดีใจแค่ไหน!"

หนานกงหว่านมีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ตามใจ