บทที่ 592 สารพัดวิธีส่งหนานหนานไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

หลิวหลีเองก็สงสัยอยู่ว่าหนานหนานลงจากเตียงไปทำไม คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเพราะเรื่องพรรณนี้ ทำให้ยิ่งรู้สึกรังเกียจผู้หญิงคนนั้นมากขึ้นไปอีก

ถึงขั้นรู้สึกว่าวิธีการของฉินหลางที่ใช้กับผู้หญิงคนนั้น มันช่างเบามือเกินไปเสียด้วยซ้ำ!

เธอดึงแขนหนานหนานเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก เอ่ยด้วยความปวดใจ "หนานหนาน ต่อไปนี้ไม่ต้องวิ่งไปร้องไห้ในห้องน้ำแล้วนะ ถ้าน้อยใจ ก็ร้องไห้ออกมา ร้องออกมาดังๆ เลย"

ดวงตากลมโตที่มีน้ำตาเอ่อคลอของหนานหนานเต็มไปด้วยความสับสน เธอเงยหน้ามองดวงตาคู่สวยของหลิวหลีที่ทั้งอ่อนโยนและทำให้รู้สึกปลอดภัย ก่อนจะเอียงคอไปมองฉินหลางเพราะกลัวว่าจะถูกพี่ชายคนนี้เกลียด เมื่อเห็นฉินหลางไม่ได้พูดอะไร ความน้อยใจในอกก็เปรียบเสมือนเขื่อนแตก ทะลักทลายออกมาดั่งกระแสน้ำหลาก

สองมือเล็กๆ ของเธอกำกระโปรงยาวของหลิวหลีไว้แน่น ร่างเล็กๆ สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "ฮือฮือ... ฮือฮือ... แม่ไม่เอาหนูแล้ว แม่หาว่าหนูไม่รู้เรื่อง แม่บีบคอหนานหนานเจ็บมากเลย... ต่อไปนี้หนานหนานไม่อยากกลับบ้านแล้ว ไม่อยากเจอแม่อีกแล้ว ฮือฮือ... หนานหนานเป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ..."