บทที่ 70 วิทยากรเหรียญทอง จวินซื่อ

บางคนมีใบหน้าอมทุกข์ บางคนกลับมีใบหน้าเปล่งปลั่งสดใส

จวินซื่อคือตัวแทนของคนประเภทหลัง เขาสวมชุดสูทผูกไทอย่างเนี้ยบกริบ เส้นผมที่ยาวไม่ถึงข้อนิ้วถูกชโลมด้วยแว็กซ์ เสยไปด้านหลังจนกลายเป็นทรงผมเรียบแปล้ที่ดูไม่ค่อยจะเข้าทรงนัก

เขายืนอยู่บนเวทีในห้องประชุมของโรงแรมที่ขอยืมมาใช้ชั่วคราว ยกกำปั้นขึ้นปิดปากกระแอมไอหนึ่งครั้ง เมื่อกวาดสายตามองลงไปเบื้องล่าง ก็เห็นผู้คนนั่งกันอยู่เนืองแน่น

จำนวนคนเกือบร้อยคน ทั้งหมดล้วนเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ปลดประจำการแล้ว

ในหมู่คนเหล่านี้ มีทั้งรุ่นเดียวกันกับจวินซื่อ และมีทั้งคนที่เขารู้จักมักคุ้น

คุณชายสั่งให้เขาไปหาคนที่ไว้ใจได้ แต่คนที่รู้จักกันตอนอยู่ในกองทัพ แม่งก็ไว้ใจได้ทุกคนนั่นแหละ!

เผลอแป๊บเดียว ก็เลยเรียกมาเยอะไปหน่อย

"พี่จวิน แม่งเอ๊ย ตอนนี้พี่ได้ดิบได้ดีแล้วจริงๆ ว่ะ ให้ตายสิ พี่น้องตั้งเยอะแยะถูกพี่เรียกมาหมด แถมยังจัดห้องเดี่ยวให้คนละห้องอีก ตอนนี้ทั้งโรงแรม ทั้งชั้นแทบจะถูกพวกเราสหายเก่าที่ปลดประจำการเหมาหมดแล้วมั้ง"

"ใช่เลยพี่จวิน อิจฉาพี่จริงๆ ในบรรดาสหายเก่าที่ปลดประจำการมา ตอนนี้พี่ได้ดีที่สุดแล้ว"

"แต่ว่านะพี่จวิน... เรื่องบางเรื่องพวกเราก็ต้องพูดกันให้ชัดเจน ที่พวกเรามาที่นี่ก็เพราะเห็นแก่หน้าพี่ แต่เรื่องบางอย่างพวกเราก็ทำไม่ได้ เรื่องที่ขัดต่อหลักการ พวกเราทำไม่ได้เด็ดขาด"

"ใช่พี่จวิน ตอนนี้ผมอยู่กับบริษัทนั้นก็ดีอยู่แล้ว เข้างานแปดโมงเลิกหกโมง เดือนนึงมีวันหยุดชดเชยให้สี่วัน เงินเดือนก็ค่อนข้างสูง เกือบจะหมื่นแล้ว กำลังจะบรรลุอิสรภาพทางการเงินแล้วเนี่ย"

"..."

ท่ามกลางอดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่นั่งกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่เบื้องล่าง มีเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเป็นระยะๆ คนที่อิจฉาจวินซื่อก็มี แต่ส่วนใหญ่ยังคงมีท่าทีรอดูสถานการณ์อยู่ และหลายคนก็มีงานประจำทำอยู่แล้ว

ฉินหลางนั่งอยู่ด้านหลัง นอกจากหน้าตาที่หล่อเหลาไปสักหน่อย ก็ไม่มีอะไรพิเศษ ในเมื่อล้วนเป็นผู้ชายด้วยกัน ย่อมไม่มีใครมานั่งจ้องมองเขา

เขากวาดสายตามองอย่างเรียบเฉย ภายในใจรู้สึกขบขันขึ้นมา ที่แท้จวินซื่อก็เรียกสหายเก่าที่รู้จักมาทั้งหมดเลยงั้นสิ?

แถมยังไม่เว้นแม้แต่คนที่มีงานทำแล้ว นี่กะจะมาขุดกำแพงแย่งคนของชาวบ้านเขาหรือไง?

เขาชักจะอยากรู้แล้วสิ ว่าจวินซื่อจะจัดการเรื่องนี้ยังไงต่อไป

"อะแฮ่ม เงียบๆ กันหน่อย" จวินซื่อยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้สถานการณ์ในห้องสงบลง

ทั้งหมดล้วนเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ปลดประจำการแล้ว เรื่องระเบียบวินัยย่อมได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ภายในห้องจึงเงียบกริบลงในพริบตา

ไมโครโฟนในห้องประชุมพัง จวินซื่อจึงทำได้เพียงตะเบ็งเสียงให้ดังขึ้น พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ทุกคนได้ยินสิ่งที่เขากำลังจะพูด

เขาชี้ไปที่สหายเก่าคนหนึ่งที่เพิ่งพูดขึ้นเมื่อครู่ แล้วเอ่ยถาม "เหลาหวง อิสรภาพทางการเงินที่นายเพิ่งพูดถึงน่ะ นายคิดว่าอิสรภาพทางการเงินคืออะไร?"

"สหายของเราบางคนพูดว่ายังไงนะ? อิสรภาพทางการเงินก็คือการมีเงินเยอะๆ ไม่ใช่เหรอ? อยากจะทำอะไรก็ทำได้!

ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลยว่า พวกนายคิดผิดแล้ว!

อิสรภาพทางการเงินคืออะไร? คือการที่นายมีเงินเยอะจนสิ่งที่นายไม่อยากทำ นายก็เลือกที่จะไม่ทำได้! นายมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ! แล้วพวกนายแม่งมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธไหมล่ะ?

นายไปเป็นบอดี้การ์ด เจ้านายสั่งให้นายดื่มเหล้าแก้วนี้ นายมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธไหม?

ถ้านายมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธนายจะทำยังไง? ชี้หน้าด่าเจ้านายว่า ไปตายซะเถอะ ข้าไม่ดื่ม ข้าไม่ทำแล้ว จะทำไมงั้นเหรอ?"

เหลาหวงก้มหน้าลง "ใครจะไปกล้าพูดล่ะ? นั่นมันรนหาที่โดนไล่ออกชัดๆ"

เหลาหวงรู้สึกไม่ค่อยยอมรับนัก จึงเอ่ยถามสวนไปตรงๆ "แล้วพี่จวินล่ะ? พี่กล้าพูดแบบนี้กับเจ้านายหรือเปล่าล่ะ?"

จวินซื่อแค่นเสียงเย็น "ฉันกล้าไหมน่ะเหรอ? ฉันก็ต้องไม่กล้าอยู่แล้วสิ! ฉันน่ะทำงานเหนื่อยกว่าพวกนายทุกคนที่อยู่ที่นี่ซะอีก!

คุณชายสั่งแค่คำเดียว ฉันก็ต้องวิ่งแจ้นไปจัดการให้ เหนื่อยสายตัวแทบขาดทุกวัน!

พวกนายคิดว่าฉันอยากจะมายืนพล่ามเหตุผลพวกนี้ให้พวกนายฟังนักหรือไง? ห้องประชุมใหญ่ขนาดนี้แม้แต่ไมโครโฟนยังไม่มี ฉันต้องตะเบ็งเสียงพูดจนคอแทบจะแตกอยู่แล้ว พวกนายคิดว่าฉันเต็มใจนักเหรอ? ฉันก็ไม่ได้อยากจะมาพูดหรอก

แต่ทำไงได้ล่ะ คุณชายให้เงินนี่นา!

แถมให้เยอะซะด้วยสิ!!"

ซี้ดดด...

อย่าว่าแต่อดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่พากันเบิกตาโพลงอึ้งกิมกี่กับคำพูดของจวินซื่อเลย ต่อให้เป็นฉินหลางที่นั่งอยู่แถวหลัง พอได้ยินคำพูดนี้เข้า ก็ยังถึงกับตกตะลึงไปเลย

ให้ตายเถอะ!

นี่จวินซื่อบรรลุธรรมแล้วงั้นเหรอ?!

บรรลุสัจธรรมอย่างถ่องแท้!

เหลาหวงยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา "พี่จวิน ตอนนี้รายได้พี่เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

คนเกือบร้อยคน ล้วนเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

จวินซื่อส่ายหน้าถอนหายใจ "ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก เงินเดือนฉันเดือนนึงก็ไม่ถึงสามหมื่น บวกกับโบนัสรายไตรมาส โบนัสปลายปีอะไรพวกนี้ ก็ตกแค่หนึ่งถึงสองล้านเอง

พวกนายอย่าเพิ่งฟังแค่เงินเดือนแล้วคิดว่ามันดูดีนะ ความจริงมันไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกนายคิดหรอก

เวลาปกติ พวกเราทุกคนทำงานสายนี้ ก็ต้องอยากไปพักผ่อน นวดผ่อนคลายอะไรบ้างใช่ไหมล่ะ ไปครั้งนึงก็ต้องเสียเงินตั้งหลายร้อยหลายพัน นายรู้ไหมว่าพวกเราที่ทำงานให้คุณชายรู้สึกยังไง?

มันยากมากเลยนะ! ไปครั้งนึง อย่างน้อยๆ ก็ต้องสูญเสียไปตั้งหลายร้อยล้าน!

คุณชายเหมาเซียนจื่อเหลียนชั้นห้าที่อยู่ข้างๆ ไว้ทั้งเดือน พวกเราที่ทำงานให้เขา พอเหนื่อยสายตัวแทบขาด พอมีเวลาพักผ่อนนิดหน่อย เขาก็ไล่ให้พวกเราขึ้นไปใช้บริการต่อเวลาที่ชั้นห้า ร่างกายพวกเราเนี่ย นับวันยิ่งทรุดโทรมลงทุกที!

แล้วก็ คราวก่อนที่คุณชายออกไปเที่ยว มีเงินเหลืออยู่สองล้าน เขาก็โยนมาให้ฉันหน้าตาเฉย สั่งให้ฉันเอาไปแบ่งให้พี่น้องสี่สิบกว่าคน นายรู้ไหมว่าฉันลำบากใจแค่ไหน? จะแบ่งให้เท่ากันทุกคนก็ไม่ได้นี่หว่า คนทำงานหนักกับคนอู้มันก็มี เงินก้อนนี้ไม่ว่าจะแบ่งยังไง คนเป็นหัวหน้าอย่างฉันก็ต้องมีคนไม่พอใจอยู่ดี!

เฮ้อ... โลกนี้มันอยู่ยาก ก็ต้องทนๆ กันไป ที่ฉันเรียกพวกนายมาคราวนี้ ก็เพราะอยากจะขยายทีมบอดี้การ์ดของคุณชายก็เท่านั้นแหละ ที่จะพูดก็มีแค่นี้ ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกน้อยใจตัวเองว่ะ

ถ้าพวกนายอยากจะทำ ก็ส่งเสียงจี๊ดมาคำนึง ถ้าไม่อยากทำ ฉันก็ไม่บังคับพวกนายหรอก วันข้างหน้าพวกเราก็ยังเป็นสหายเก่ากันเหมือนเดิม"

สิ้นเสียงคำพูด เสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้นในห้องประชุม ทุกคนมองตามเสียงไป ก็พบว่าเป็นโทรศัพท์ของเหลาหวงที่ดังขึ้น

เขายกมือขึ้นอย่างเก้อเขิน ล้วงโทรศัพท์ออกมา หลังจากฟังอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตะโกนลั่นออกมาต่อหน้าจวินซื่อทันที "ทำโอที? ทำโอทีพ่องมึงสิ!?

กูหยุดชดเชยอยู่ มึงไม่รู้หรือไง?

วันหยุดยาวแบบนี้มึงจะให้กูกลับไปทำโอที? สมองกลับหรือเปล่าวะ?

กูไม่ทำแล้วเว้ย ใครอยากทำโอทีก็ไปทำเอาเอง ไอ้พวกงี่เง่า อยากทำอะไรก็เชิญเลย!"

ติ๊ด!

เหลาหวงตัดสายโทรศัพท์ทิ้งด้วยความโกรธจัด หลังจากสบถด่าฟึดฟัดอยู่พักหนึ่ง เขาก็หันไปมองจวินซื่อ กระแอมไอหนึ่งครั้ง แล้วส่งเสียงแปลกๆ แหลมปรี๊ดใส่เขา "จี๊ด..."

เชี่ยเอ๊ย!

กลุ่มสหายเก่าที่ได้ยินดังนั้น ต่างก็พากันแย่งชิงส่งเสียงกันจ้าละหวั่น

"จี๊ด!"

"จี๊ด จี๊ด!"

"จี๊ด จี๊ด จี๊ด..."

"..."

ทั่วทั้งห้องประชุม เต็มไปด้วยเสียงจี๊ดๆ คนที่รู้ก็รู้ว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังประชุมกันอยู่ข้างใน แต่คนที่ไม่รู้ คงนึกว่ามีหนูระบาดซะอีก!

สหายเก่าเหล่านี้ พวกเขาก็ไม่ได้อยากจะส่งเสียงจี๊ดหรอกนะ!

แต่พี่จวินให้ได้เยอะเกินไปนี่นา!

พวกเขาก็อยากจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อรับเงินเดือนสามหมื่นทุกวันเหมือนกัน แล้วก็อยากจะสูญเสียสักหลายร้อยล้านต่อการไปเที่ยวหนึ่งครั้ง จนร่างกายทรุดโทรมลงทุกวันบ้างน่ะสิ!