บทที่ 71 พี่จวินผู้มีสมาธิแน่วแน่ขั้นสุด

"อย่าเพิ่งรีบร้อน ทยอยลงทะเบียนกันทีละคน ขอแค่ช่วงไม่กี่ปีมานี้ฝีมือไม่ตกลงไป ก็รับเข้าทำงานได้หมด แต่มีข้อแม้ว่าห้ามทรยศเด็ดขาด!"

จวินซื่อยกมือขึ้น เริ่มร่ายยาวอธิบายถึงเกณฑ์การรับสมัคร

ฉินหลางยืนดูอยู่ด้านหลังครู่หนึ่ง บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาพอใจกับผลงานของจวินซื่อมาก

ทว่า หลังจากผ่านการคัดเลือกของจวินซื่อแล้ว เขายังจำเป็นต้องทำความรู้จักกับคนเหล่านี้สักหน่อย การกินข้าวด้วยกันสักมื้อย่อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

หากต้องการให้คนอื่นทำงานให้จริงๆ ก็ต้องทำความคุ้นเคยกันล่วงหน้าเหมือนกับการคบเพื่อน ใช้ไม้อ่อนก่อนไม้แข็ง

จนกระทั่งตกเย็น ฉินหลางก็จงใจจองห้องอาหารส่วนตัวไว้หลายห้องในโรงแรมแห่งนี้

ห้องที่ฉินหลางอยู่ มีคนทั้งหมดสิบห้าคน

หักจวินซื่อกับฉินหลางออกไป สิบสามคนที่เหลือล้วนเป็นยอดฝีมือที่จวินซื่อคัดเลือกมากับมือ

ประเมินค่าสภาพร่างกายคร่าวๆ ไม่มีใครต่ำกว่าห้าสิบแต้มเลย

ต่อให้ปลดประจำการแล้ว ฝีมือของคนเหล่านี้ก็ไม่ได้ถดถอยลงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังก้าวหน้าขึ้นมากอีกต่างหาก!

หากรวมพลังของคนเหล่านี้เข้าด้วยกัน ต่อให้ต้องไปรับมือกับเย่เฟิง ถึงจะฆ่าไม่ตาย อย่างแย่ที่สุดก็ต้องทำให้เย่เฟิงบาดเจ็บสาหัสได้แน่!

"คุณชายฉิน คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะนั่งอยู่ในห้องประชุมมาตลอด น่าตกใจจริงๆ"

"นั่นสิ ผมก็ว่าอยู่ ตอนที่เห็นคุณชายฉิน ก็ดูไม่เหมือนคน... ธรรมดาทั่วไปแล้ว!"

"คุณชายฉิน ผมขอดื่มให้คุณแก้วนึง!"

"..."

ว่าที่บอดี้การ์ดทั้งสิบสามคนต่างพากันประจบประแจงอย่างเกรงอกเกรงใจ ฉินหลางก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาดื่มทักทายตอบรับทุกคนไปรอบหนึ่ง

ดื่มกินกันไปได้สักพักใหญ่

ฉินหลางตบมือเบาๆ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออก หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มสีขาวดำเรียงแถวเดินเข้ามาจากด้านนอก

ข้างโรงแรมก็คือร้านเซียนจื่อเหลียน การจะเรียกพนักงานนวดเหล่านี้มา ช่างสะดวกสบายเสียเหลือเกิน

แต่ละคนล้วนมีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น หน้าอกอวบอิ่ม บั้นท้ายงอนงาม

หลังจากพนักงานนวดคนสุดท้ายปิดประตู หญิงสาวเจ็ดแปดคนก็เดินเข้ามายืนเรียงราย

ทรวดทรงองค์เอวอันเย้ายวนใจ ล้วนดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องได้อย่างอยู่หมัด

เอื๊อก!

มีคนลอบกลืนน้ำลายลงคอโดยสัญชาตญาณ

ฉินหลางยิ้มเร่งเร้า "อย่ามัวแต่ยืนกันอยู่เลย นั่งลงสิ"

หญิงสาวทั้งเจ็ดแปดคนพากันนั่งลง โดยจะมีหญิงสาวหนึ่งคนเข้าไปนั่งแทรกกลางระหว่างผู้ชายทุกๆ สองคนอย่างรู้หน้าที่

ไม่ว่าใคร ต่างก็หันหน้าหนีบ่อยครั้ง ทว่ากลับเผลอใช้หางตาเหลือบมองอย่างลืมตัว

เหลาหวงหัวเราะอย่างขัดเขิน "คุณชายฉิน ผงดำๆ บนตัวสาวสวยพวกนี้คืออะไรเหรอ?"

บนร่างกายของหญิงสาวทุกคน ล้วนถูกทาเคลือบด้วยผงสีดำบางๆ ชั้นหนึ่ง ดูสวยงามแปลกตาและดึงดูดความสนใจเป็นพิเศษ

ฉินหลางยิ้มบางๆ "แฟชั่นน่ะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก ออกมาเที่ยวกันทั้งที ทำตัวตามสบายเถอะ"

การที่เขาเรียกพนักงานนวดเจ็ดแปดคนนี้มา ไม่ใช่เพียงเพื่อหาความสำราญเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ต้องการทดสอบนิสัยใจคอของพวกเพื่อนซี้จวินซื่อกลุ่มนี้ต่างหาก

ถึงอย่างไร เรื่องลับๆ บางอย่าง หากมอบหมายให้บอดี้การ์ดทั่วไปทำ ย่อมยากที่จะวางใจได้ อดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่อยู่ตรงหน้าเหล่านี้ ฝีมือถือว่าผ่านเกณฑ์แล้ว ด้านความจงรักภักดี เขาก็เชื่อมั่นในสายตาของจวินซื่อ สิ่งที่เขาต้องทำต่อไป ก็คือการใช้เรื่องนิสัยใจคอ มาเป็นข้ออ้างในการปรามและข่มขู่พวกเขาสักหน่อย

นับตั้งแต่หญิงสาวทั้งเจ็ดแปดคนนี้ปรากฏตัวขึ้น อุณหภูมิภายในห้องส่วนตัวก็ดูเหมือนจะพุ่งสูงขึ้นหลายองศา

นัยน์ตาแฝงรอยยิ้ม ท่วงทีหยอกเย้า เวลาชนแก้วก็มักจะเอาตัวเข้าไปเบียดเสียดสีเป็นระยะๆ ยั่วยวนจนชายฉกรรจ์เหล่านี้รู้สึกราวกับวิญญาณจะหลุดลอยออกจากร่าง

ทว่ากลับไม่มีใครแสดงพฤติกรรมล่วงเกินใดๆ ออกมาเลย ทุกคนล้วนนั่งหลังตรงแหน่ว อย่างมากก็แค่แอบเหล่ตามองมากขึ้นเท่านั้น

"อะแฮ่ม..." ฉินหลางมองไปทางจวินซื่อที่อยู่ทางซ้ายมือ พลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ "นี่มันสถานการณ์แบบที่นายชอบที่สุดไม่ใช่เหรอ? ทำไมล่ะ ไม่กล้าปล่อยตัวปล่อยใจหรือไง?"

จวินซื่อหัวเราะแห้งๆ "คุณชาย คุณไม่รู้อะไร ช่วงนี้ผมสนิทกับผู้จัดการจาง ความสัมพันธ์ของเราสองคนพัฒนาไปค่อนข้างเร็ว ถ้าเกิดผมทำเรื่องล่วงเกินอะไรลงไป แล้วเธอรู้เข้า มีหวังโดนบิดหูขาดแน่"

"กลัวเมียเหรอ?" ฉินหลางหัวเราะร่วน

ดูท่าทางแล้ว การจะพึ่งให้จวินซื่อช่วยสร้างบรรยากาศ คงเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

เขาลูบคลำแก้วไวน์ในมือ หมุนเล่นไปมาเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งทำหลุดมือตกกระแทกพื้นดังเพล้ง แตกกระจายไม่มีชิ้นดี

ในขณะเดียวกัน แสงไฟภายในห้องส่วนตัวก็ดับพรึบลงในพริบตา มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง

"ว้าย ใครน่ะ ใครคะเนี่ย! บ้าจริง..."

"มือใครน่ะ?"

"บ้าจริง อย่าทำแบบนี้สิ~"

"..."

ภายในห้องส่วนตัวมีเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวดังขึ้น เอะอะโวยวายกันอุตลุด

ผ่านไปไม่นาน แสงไฟก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ภายในห้องส่วนตัวกลับคืนสู่สภาวะนั่งหลังตรงแหน่วเหมือนก่อนหน้านี้

หากไม่ได้เห็นว่าผงสีดำบนร่างของหญิงสาวเจ็ดแปดคนนั้นแทบจะถูกถูไถจนหลุดลอกออกไปหมด คนทั่วไปก็คงคิดว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ

สีหน้าของฉินหลางเย็นชาลง เขามองไปยังคนทั้งสิบสามคนที่อยู่เบื้องล่าง "ยื่นมือของพวกนายออกมาให้หมด!"

เหลาหวงเป็นผู้นำ ทั้งสิบสามคนค่อยๆ ยื่นฝ่ามือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยผงสีดำออกมาเหนือโต๊ะอย่างเชื่องช้า แต่ละคนล้วนก้มหน้าลงด้วยความอับอายขายหน้า

ฉินหลางปั้นหน้าตึงตวาดลั่น "ฉันก็แค่อยากจะทดสอบความหนักแน่นของพวกนาย คิดไม่ถึงเลยว่า พวกนายแต่ละคนจะทำให้ฉันผิดหวังขนาดนี้!

ถ้าวันข้างหน้าฉันมอบหมายภารกิจให้ไปทำ แค่อีกฝ่ายส่งผู้หญิงมาให้คนเดียว พวกนายก็จะโยนภารกิจของฉันทิ้งไว้ข้างหลัง แล้วไม่สนใจไยดีอะไรเลยใช่ไหม?!"

สวัสดิการอันอู้ฟู่ นั่นคือการให้ขนมหวานไปก่อน ส่วนการดุด่าในภายหลังก็เปรียบเสมือนการฟาดด้วยไม้กระบอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เช่นกัน

หากไม่ปรามเสียบ้าง คนเหล่านี้ก็ยากที่จะควบคุม จะให้จวินซื่อเป็นคนออกคำสั่งในทุกๆ เรื่องก็คงไม่ได้ใช่ไหม?

เขาเป็นคุณชาย หรือว่าจวินซื่อเป็นคุณชายกันแน่?

"คุณชายฉิน เรื่องนี้... พวกเรารู้ตัวว่าผิดแล้ว"

"พวกเราไม่ควรขาดความยับยั้งชั่งใจแบบนี้เลย!"

"ก็แม่หนูพวกนี้หน้าตาสะสวยกันซะขนาดนี้ พวกเราก็เลย... อดใจไม่ไหวไปชั่วขณะ"

"..."

ฉินหลางแค่นหัวเราะเยาะ "อดใจไม่ไหวงั้นเหรอ? พวกนายเป็นคน แล้วจวินซื่อไม่ใช่คนหรือไง? จวินซื่อ แบมือออกมาสิ!"

จวินซื่อรีบแบมือทั้งสองข้างวางราบบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะมีรอยด้านอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เปรอะเปื้อนผงสีดำเลยแม้แต่นิดเดียว

"ดูอย่างจวินซื่อเป็นตัวอย่างสิ นี่แหละคือคุณสมบัติและความหนักแน่นที่บอดี้การ์ดตัวจริงควรจะมี ฉันไม่ได้จะปฏิเสธในตัวพวกนายหรอกนะ แต่ในบางเรื่อง พวกนายยังทำได้ไม่ดีพอจริงๆ จำเป็นต้องเรียนรู้จากจวินซื่อ เข้าใจไหม?" ฉินหลางทำหน้าขรึมเอ่ยอย่างจริงจัง

เหลาหวงและคนอื่นๆ อีกสิบกว่าคน ต่างพยักหน้าหงึกหงักซ้ำๆ ด้วยความละอายใจ

บางคนถึงกับยกนิ้วโป้งให้จวินซื่อ พลางเอ่ยชม "พี่จวิน พี่นี่เจ๋งจริงๆ ขนาดนี้ยังอดใจไหว พี่คือไอดอลของผมเลย!"

"หึหึ เรื่องขี้ปะติ๋วน่า"

จวินซื่อฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันที่ดำเมี่ยมไปหมด