บทที่ 72 จวินซื่อรับโทษ

ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

ยอดเยี่ยม!

สมแล้วที่จวินซื่อเป็นวิทยากรระดับเหรียญทอง กระบวนการความคิดช่างแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ

คนอื่นเขาใช้มือ แต่เขาใช้ปาก!

บรรดาพนักงานนวดสาวที่อยู่ด้านข้างเห็นเช่นนั้นต่างก็พากันหัวเราะจนหุบปากไม่ลง บรรยากาศภายในห้องส่วนตัวจึงเปลี่ยนเป็นครึกครื้นและเต็มไปด้วยความเบิกบานมากยิ่งขึ้น

ผู้คุ้มกันทั้งสิบสามคนยิ่งพากันยกนิ้วโป้งไปทางจวินซื่อ บางคนถึงกับชี้ไปที่เหงือกของตัวเองแล้วหัวเราะร่วนออกมา

"บัดซบ!"

จวินซื่อหน้าถอดสี ในใจร้องตะโกนว่าแย่แล้ว รีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันที

แทบอยากจะตบตัวเองให้ตายไปซะเดี๋ยวนี้!

เขาอุตส่าห์เดาความคิดของคุณชายออกแล้วแท้ๆ แต่กลับควบคุมสีหน้าตัวเองไม่ได้จนถูกแฉการกระทำลับๆ ของตัวเองจนได้!

ฉินหลางมองจวินซื่อที่รู้ตัวว่าผิดปกติและรีบหุบปากทันทีด้วยใบหน้าเย็นชา "รู้ว่าผิดแต่ก็ยังทำ โทษเพิ่มขึ้นอีกขั้น หักเงินเดือนเดือนหน้าสองหมื่น!"

การตบหน้าตัวเองต่อหน้าผู้คุ้มกันที่เพิ่งมาใหม่พวกนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เขาต้องการคือการสร้างความน่าเกรงขาม ในเมื่อไม่มีทางสร้างแบบอย่างที่ดีได้ ก็ทำได้เพียงลงโทษจวินซื่ออย่างหนักเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!

จวินซื่อก้มหน้าลง "คุณชาย ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว ผมยอมรับโทษครับ"

ผู้คุ้มกันทั้งสิบสามคนล้วนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุกรุ่นที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ จึงพากันหุบยิ้มอย่างว่าง่าย เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของฉินหลางเช่นนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น

ขนาดคนสนิทที่ได้รับความไว้วางใจอย่างจวินซื่อยังถูกลงโทษได้ง่ายๆ ถ้าพวกเขาทำผิดล่ะ จะไม่ถูกไล่ออกเลยหรือ?

ในใจต่างก็ไม่กล้าคิดประมาทอีกต่อไป!

หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ฉินหลางก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "กลับกันไปได้แล้ว..."

เขาเดินออกจากโรงแรมไปก่อน โดยไม่หันกลับไปมองผู้คุ้มกันในอนาคตทั้งสิบสามคนนั้นอีก

ถือเป็นการบอกใบ้เป็นนัยว่า การแสดงออกในวันนี้ เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก!

จวินซื่อจัดการเรื่องกิจกรรมบันเทิงยามค่ำคืนของทุกคนที่อยู่ด้านหลังเรียบร้อย ก็รีบขับรถไปส่งฉินหลางที่บ้านทันที

ระหว่างทาง จวินซื่อเอาแต่ขอโทษขอโพย พูดจนปากเปียกปากแฉะ ในใจรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

แต่ฉินหลางกลับโบกมือไปมา เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก "ก็แค่ทำเป็นพิธีไปอย่างนั้นแหละ ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก คนที่นายหามาพวกนั้นรวมกัน ยังไม่สำคัญเท่านายในใจฉันเลย เข้าใจไหม?"

ต่อหน้าผู้คน เขาจำเป็นต้องสร้างความน่าเกรงขาม

ลับหลังผู้คน เขายิ่งต้องการซื้อใจความจงรักภักดีของจวินซื่อ

ต่อหน้าและลับหลังแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

นี่แหละที่เขาเรียกกันว่าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์!

"คุณชาย ผมเข้าใจความหวังดีของคุณชายครับ ถ้าไอ้พวกนั้นมีใครกล้าทรยศคุณชาย ผมจะเป็นคนแรกที่ทำให้พวกมันต้องชดใช้!" จวินซื่อเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจจากใจจริง สายตาที่มองไปยังฉินหลาง ยิ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดี

"อืม" ฉินหลางตอบรับสั้นๆ

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เขาก็ไล่จวินซื่อไปหาความสำราญ ให้ไปผ่อนคลายที่ร้านเซียนจื่อเหลียนให้เต็มที่

บางครั้งก็ไม่ควรบีบคั้นจนเกินไป ไม่อย่างนั้นเขาก็กลัวว่าจวินซื่อจะเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

เรื่องพรรค์นั้น เขาไม่เอาด้วยหรอก!

เมื่อเดินผ่านประตูบานใหญ่สีเขียวเข้มเข้าไป ตั้งแต่ซู่เสี่ยวเสี่ยวเข้ามาอยู่ ภายในบ้านหลังใหญ่ก็สว่างไสวสะอาดสะอ้าน ไม่เคยมีฝุ่นละอองแม้แต่เม็ดเดียว

ถึงแม้ความสัมพันธ์จะพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว แต่ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็ยังทำตัวเหมือนสาวใช้ตัวน้อย ทำงานทุกอย่างทุกวัน

ตามที่เธอบอกก็คือ ถ้าวันไหนว่าง ร่างกายจะรู้สึกไม่สบายตัว

ในห้องครัว ซู่เสี่ยวเสี่ยวกำลังล้างจานชาม ท่ามกลางเสียงน้ำไหลซู่ๆ

ฉินหลางหยิบชามใบหนึ่งขึ้นมาจากเคาน์เตอร์ แล้วยืนล้างอยู่ที่อ่างล้างจานอีกฝั่ง

ซู่เสี่ยวเสี่ยวหันกลับมาก็ต้องตกใจ รีบแย่งชามในมือฉินหลางไปทันที น้ำเสียงแฝงความประหลาดใจ "คุณชาย ทำไมกลับมาแล้วล่ะคะ? รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ จานชามก็มีไม่เยอะ เดี๋ยวหนูก็ล้างเสร็จแล้ว คุณชายอย่าแตะเลยนะคะ เดี๋ยวมือจะเปื้อนเปล่าๆ"

แต่ฉินหลางไม่สนใจ เขายังคงหยิบจานรองใบเล็กที่เหลืออยู่เพียงใบเดียวขึ้นมาล้างต่อ

ซู่เสี่ยวเสี่ยวอยู่บ้านคนเดียว ทำกับข้าวก็น้อย จานชามก็เลยมีไม่เยอะ

เขาหัวเราะอย่างมีเลศนัย "ฉันแตะไม่ได้ แล้วเธอแตะได้งั้นเหรอ? เป็นแต่ฝ่ายห่วงใยฉัน ไม่ยอมให้ฉันห่วงใยเธอบ้างเลยหรือไง?"

"คุณชาย..." ซู่เสี่ยวเสี่ยวตัดพ้ออย่างขัดเขิน พวงแก้มทั้งสองข้างปรากฏริ้วสีแดงระเรื่อและร้อนผ่าว

เธอยังคงไร้เดียงสาเช่นเคย ความดีใจในใจไม่สามารถปิดบังเอาไว้ได้ มองแวบเดียวก็ดูออก แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นตัดพ้อ "คุณชาย อย่าพูดแบบนี้สิคะ งานพวกนี้เป็นสิ่งที่หนูสมควรทำอยู่แล้ว"

เธอมองดูฉินหลางที่เอาแต่ยืนอ้อยอิ่งอยู่ในห้องครัว ในใจก็เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา

ปกติคุณชายหยิบจับอะไรที่ไหนกัน ทำไมวันนี้ถึงได้ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้?

เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย "คุณชาย วันนี้คุณดูแปลกๆ ไปนะคะ ในใจกำลังคิดอะไรอยู่หรือเปล่า?"

ฉินหลางเผยรอยยิ้มอบอุ่น เอ่ยขึ้นมาลอยๆ "ดวงจันทร์โคจรรอบโลกทั้งกลางวันและกลางคืน แต่โลกกลับไม่สนใจ ยังคงโคจรรอบดวงอาทิตย์ต่อไป แม้จะต้องเผชิญกับแสงสว่างที่แผดเผาราวกับเปลวเพลิงก็ตาม มีอยู่วันหนึ่ง ดวงอาทิตย์ถามโลกว่า เธอดูแปลกๆ ไปนะ ทำไมถึงไม่สนใจดวงจันทร์ที่ชอบเธอมากมายขนาดนั้น แต่กลับมาโคจรอยู่รอบตัวฉันแทนล่ะ ในใจกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ? โลกตอบอย่างจนใจว่า: ก็ฉันชอบดวงอาทิตย์นี่นา"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวเก็บจานชามที่ล้างเสร็จแล้วเข้าตู้ พลางเอ่ยถามด้วยความงุนงง "ชอบดวงอาทิตย์หมายความว่ายังไงเหรอคะ?"

ฉินหลางก้าวเข้าไปใกล้ เป่าลมหายใจรดข้างขมับของเธอ "คำเรียกสั้นๆ พยางค์เดียวของดวงอาทิตย์ คือคำว่าอะไรล่ะ?"

พรึ่บ!

ต่อให้จะหัวช้าแค่ไหน เวลานี้ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็ตระหนักได้ถึงความไม่ชอบมาพากลแล้ว สองขาเริ่มอ่อนระทวยโดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงอ่อนลงแปดระดับ "คุณชาย หนู... หนูยังกลัวอยู่นิดหน่อยค่ะ"

"กลัวเหรอ งั้น... งั้นก็ช่างเถอะ ฉันทนเอาก็ได้" ฉินหลางก้มหน้าลง ถอนหายใจออกมา

ท่าทางผิดหวังนั้น ช่างขัดกับรอยยิ้มอบอุ่นตอนที่เดินเข้ามาในห้องครัวอย่างสิ้นเชิง

หัวใจของซู่เสี่ยวเสี่ยวเจ็บแปลบขึ้นมาทันที รู้สึกเสียใจที่พูดแบบนั้นออกไป เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบกอดเอวของฉินหลาง เอาศีรษะซบลงบนหน้าอกของเขา แล้วเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม "คุณชาย... ตอนนี้หนูไม่กลัวแล้วค่ะ"

ว้าย...

ซู่เสี่ยวเสี่ยวร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างของเธอก็ถูกฉินหลางช้อนตัวอุ้มขึ้นมา สองเท้าของเขาก้าวฉับๆ ราวกับติดปีกบิน วิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ปัง!

ประตูถูกเตะปิดลงอย่างแรง

ยังไม่ทันได้เริ่มเข้าด้ายเข้าเข็ม ฉินหลางก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขาพุ่งพรวดออกจากห้อง ตรงดิ่งไปยังห้องหนังสือ ตอนที่กลับมา ในมือก็ถือชุดสาวใช้สีขาวดำติดมาด้วย

ปัง!

ประตูถูกเตะปิดลงอย่างแรงอีกครั้ง