บทที่ 73 ผม ฉินหลาง โอนเงินมา ห้าร้อยล้าน

เปลี่ยนชุดเครื่องนอนใหม่ที่แห้งสะอาดแล้ว ก็นอนหลับพักผ่อนต่อจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

ค่ำคืนนี้ผ่านไปโดยไม่มีเรื่องราวใดมารบกวน

รุ่งเช้าของวันใหม่

ฉินหลางเปิดเสียงแจ้งเตือนจากระบบขึ้นมา พร้อมกับดื่มด่ำไปกับความรู้สึกของการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ในช่วงเวลาสั้นๆ

"ติ๊ง! นางเอกซู่เสี่ยวเสี่ยวเกิดความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +500"

"ติ๊ง! ความประทับใจของนางเอกซู่เสี่ยวเสี่ยวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*3"

ช่างเติมเต็มเสียจริง!

ฉินหลางยืดเส้นยืดสายด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างวางพาดบนตัวซู่เสี่ยวเสี่ยวอย่างเกียจคร้าน

ซู่เสี่ยวเสี่ยวที่ยังคงสะลึมสะลือรู้สึกเหมือนถูกรบกวน เธอขยี้ตาที่ยังไม่ค่อยตื่นดีแล้วลืมตาขึ้น เธอกอดแขนของฉินหลางเอาไว้ในอ้อมอก ศีรษะซบลงบนกล้ามเนื้อต้นแขนของเขา พร้อมกับเบ้ปากอย่างน่ารักน่าชัง

หัวเล็กๆ ของเธอเดี๋ยวก็ไถลลงจากแขน เดี๋ยวก็พยายามฝืนนอนกลับขึ้นไปใหม่ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะความอ่อนเพลียที่สั่งสมมาจากการใช้งานหนักจนพักผ่อนไม่เพียงพอ

"นอนต่ออีกสักนิดเถอะ" ฉินหลางลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอด้วยความเอ็นดู ซู่เสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงอื้อตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วหลับตาลงอีกครั้ง

เขาไม่ได้จากไปไหน แต่เอนหลังพิงหัวเตียงแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน โดยขยับมือขวาออกจากผ้าห่มมาคอยพลิกหน้าหนังสือเป็นระยะ

...

จนกระทั่งเวลาเลยไปกว่าเก้าโมงเช้า ไป๋หยูอวี้ก็มาถึงวิลล่าและพบกับฉินหลางที่ห้องน้ำชา

ไป๋หยูอวี้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้จิบน้ำชา สีหน้าของเธอแย่มาก

สาเหตุไม่มีอะไรมาก ก็เพราะถูกไป๋เสี่ยวฉุนทำให้โมโหนั่นเอง!

ตอนนี้เธอไม่ได้ดำรงตำแหน่งในเครือบริษัทไป๋กรุ๊ปแล้ว แต่จุดสำคัญด้านการลงทุนทางธุรกิจต่างๆ ในอดีตยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอ

ใจจริงเธอต้องการขอส่วนเงินหมุนเวียนที่เป็นของเธอคืนจากตระกูลไป๋ เพื่อที่จะได้นำไปลงทุนต่อ

แต่ทว่า ตอนที่ไปขอเงินจากไป๋เสี่ยวฉุน ไม่เพียงแต่จะไม่ได้เงินคืนมาแม้แต่บาทเดียว กลับถูกด่าทอเสียๆ หายๆ เกือบจะชี้หน้าด่าถึงบรรพบุรุษเลยด้วยซ้ำ

"เขาทำแบบนี้ได้ยังไง? ลูกนอกสมรสคนนั้นมันสำคัญถึงขนาดต้องตามใจขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันกับอวิ๋นอวิ๋นไม่มีสิทธิ์จะได้เงินจากมือเขาเลยสักนิดเหรอ?

ต่อให้ไม่ยอมให้เงิน ก็ไม่จำเป็นต้องลามปามไปถึงแม่ของฉันด้วยไหม?! เพียงเพราะไม่ได้ให้กำเนิดลูกชายแก่เขา หยาดเหงื่อแรงกายที่ทุ่มเทมาในอดีต ในสายตาของเขาล้วนกลายเป็นเรื่องไร้สาระงั้นเหรอ?!

..."

ไป๋หยูอวี้พึมพำไม่หยุด ความไม่พอใจทั้งหมดถูกระบายออกมา

ฉินหลางที่ฟังอยู่ข้างๆ รู้สึกขบขันในใจ

เงินของไป๋เสี่ยวฉุนจะเหลือไปให้ไป๋โส่วเย่ได้ยังไง?

ในเมื่อแม่งโดนเขาเชือดทิ้งไปแล้ว จะเอาไปให้ยังไง?

จะให้เผาไปให้งั้นเหรอ?

แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้ไป๋หยูอวี้ยังไม่รู้ และเขาก็จะไม่พูดออกมาเอง แต่กลับแกล้งถามด้วยความสงสัย "ทำไมจู่ๆ ถึงต้องการเงินก้อนนี้ล่ะ? เงินทุนในบริษัทหมดแล้วเหรอ?"

ไป๋หยูอวี้กลอกตา "ฉันได้รับเงินเดือนจากนาย แถมยังมีหุ้นในบริษัท ฉันไม่มีนิสัยชอบเอาเปรียบใครหรอก การนำเงินส่วนหนึ่งมาลงทุน ก็ถือว่าเป็นส่วนที่ฉันนำมาลงหุ้นนั่นแหละ

อีกอย่าง มีบริษัทและอุตสาหกรรมบางประเภทที่ฉันเล็งไว้ ซึ่งในอนาคตอีกสองสามปีข้างหน้าจะมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วแน่นอน แม้ว่าเงินทุนในบริษัทตอนนี้จะยังไม่ขาดแคลน แต่ถ้าคิดจะรุกเข้าสู่ตลาดเหล่านี้จริงๆ ก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี"

"ยังขาดอีกเท่าไหร่? เดี๋ยวฉันให้"

ฉินหลางเข้าประเด็นทันที

ไป๋หยูอวี้ขมวดคิ้วถามอย่างกังขา "นายเชื่อใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่กลัวฉันเชิดเงินหนีหรือไง? ยังไงซะในเมืองเทียนไห่นี้ ฉันก็ไม่มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์อยู่แล้ว พาอวิ๋นอวิ๋นไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ตัดสินใจไม่ได้สักหน่อย"

ฉินหลางเผยรอยยิ้มอบอุ่นพลางส่ายหน้า "ฉันเชื่อใจเธอ เธออยากทำอะไรก็ทำไปเลย ขาดเงินฉันให้ ขาดคนฉันหามาให้"

ไป๋หยูอวี้คือราชินีแห่งวงการธุรกิจ นี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจปฏิเสธได้ และในต้นฉบับก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว

และในตอนนั้น บริษัทไป๋กรุ๊ปที่กำลังจะเข้าสู่ช่วงขาลง ก็ได้ฟื้นตัวกลับมาอย่างมั่นคงด้วยน้ำมือของไป๋หยูอวี้ และอาศัยเป้าหมายการลงทุนในอนาคต พุ่งทะยานกลายเป็นกลุ่มบริษัทที่มีมูลค่าหลายแสนล้าน ซึ่งเป็นหนึ่งในบริษัทชั้นนำระดับแนวหน้าของจีน!

นี่มันหมายความว่ายังไง?

นั่นหมายความว่าเป้าหมายการลงทุนในหัวของไป๋หยูอวี้ในตอนนี้ ล้วนเป็นบริษัทที่จะกลายเป็นผู้นำตลาด หรือเป็นเทรนด์ในอุตสาหกรรมยอดฮิตแห่งอนาคตทั้งนั้น!

ขอเพียงแค่ทุ่มเงินลงไป ผลตอบแทนในภายภาคหน้าย่อมเพิ่มขึ้นสิบเท่าหรืออาจถึงร้อยเท่า!

ต้นไม้ที่ออกผลเป็นเงินทองขนาดนี้ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง?

ถึงยังไงไป๋หยูอวี้ก็เป็นหนึ่งในนางเอกหลัก ยิ่งถ้ายอมใจให้ใครแล้ว ย่อมทุ่มเททั้งตัวและหัวใจให้คนผู้นั้นอย่างหมดสิ้น เต็มที่ก็คงทำได้แค่บ่นกระปอดกระแปดเท่านั้น จะทรยศจริงๆ ได้ยังไง?

ไป๋หยูอวี้เม้มริมฝีปาก จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาอันลุ่มลึกของฉินหลาง นอกจากความซาบซึ้งใจแล้ว ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดที่เหลือเชื่ออย่างหนึ่งเกิดขึ้น

ตอนที่ไปขอส่วนแบ่งมรดกที่เป็นของเธอคืนจากพ่อ สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการด่าทออย่างรุนแรง

แต่พอมาพูดกับฉินหลางเพียงประโยคเดียว ไม่แม้แต่จะต้องอธิบายความคุ้มค่าของแผนการในใจเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับเชื่อใจเธอทันที?

เมื่อเทียบกับไป๋เสี่ยวฉุนแล้ว เธอพลันรู้สึกว่าฉินหลางดูเหมือนพ่อของเธอมากกว่าซะอีก?

ความคิดที่ดูไร้สาระนี้ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้ใบหน้าของไป๋หยูอวี้แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอสะบัดศีรษะเพื่อขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วยื่นมือออกมา "ห้าร้อยล้าน ขอห้าร้อยล้านก่อนก็พอ"

ความจริงแล้ว ในธุรกิจการลงทุน ยิ่งมีเงินมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี แต่ด้วยความเกรงใจที่ฉินหลางเชื่อใจเธอ เธอจึงไม่อยากทำให้เขาต้องลำบาก จึงเอ่ยเพียงแค่มาตรฐานขั้นต่ำเท่านั้น

ฉินหลางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ห้าร้อยล้านงั้นเหรอ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินหมุนเวียนเยอะขนาดนั้นติดตัวอยู่จริงๆ แฮะ"

ไป๋หยูอวี้ยิ้ม "งั้นก็ช่างเถอะ ยังไงซะผลิตภัณฑ์ยาวิเศษบำรุงโฉมก็เริ่มผลิตแล้ว พอเข้าสู่ตลาดเดี๋ยวก็มีกำไรเองนั่นแหละ ช้าออกไปสักปีครึ่งปี อย่างมากก็แค่กำไรน้อยลงหน่อย แต่ก็น่าจะยังทันกระแสความนิยมอยู่นะ"

"ฉันแค่บอกว่าไม่มีติดตัว ไม่ได้บอกว่าหามาไม่ได้สักหน่อย" ฉินหลางยิ้มขื่น "เดี๋ยวฉันคิดหาวิธีให้เอง"

เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ดีว่ายิ่งวางแผนลงทุนได้เร็วเท่าไหร่ ผลตอบแทนก็ยิ่งมหาศาลเท่านั้น ไม่อย่างนั้นถ้ารอให้คนอื่นเข้าสู่ตลาดไปก่อน ส่วนแบ่งก้อนใหญ่ก็โดนทุนอื่นกวาดไปหมดแล้ว จะไปเล่นอะไรได้อีก?

ฉินหลางคนนี้ใช่คนที่ชอบเป็นฝ่ายเก็บกวาดเศษซากความสำเร็จของคนอื่นงั้นหรือ?

เขาล่วงโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ กดไปที่ชื่อที่ระบุว่า 'แม่' แล้วกดโทรออก

หลังจากสายเชื่อมต่อ เสียงที่อ่อนโยนจากปลายสายก็ดังขึ้น "เสี่ยวหลางเหรอ? วันนี้มีเวลาว่างโทรหาแม่ได้ยังไงกัน คิดถึงแม่แล้วหรือไง?

คิดถึงแม่ก็รีบกลับมาสิ อย่าไปอยู่เมืองเทียนไห่เลย ปู่เขาบ่นถึงลูกทุกวัน คิดถึงลูกจะแย่อยู่แล้ว แต่ก็เขินอายเกินกว่าจะโทรหาลูกเอง"

ฉินหลางไม่ใช่คนพูดจาอ้อมค้อม เขาเข้าประเด็นด้วยการขอเงินตรงๆ ว่า:

"ผม ฉินหลาง โอนเงินมา ห้าร้อยล้าน!"