บทที่ 74 ฉิน.จอมวางเพลิงหัวใจ.หลาง

สิบนาทีหลังจากนั้น ไป๋หยูอวี้ก็ได้รับแจ้งจากฝ่ายบัญชีของบริษัทว่า มีเงินก้อนโตจำนวนห้าร้อยล้านโอนเข้าบัญชีบริษัทเรียบร้อยแล้ว

เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองฉินหลางที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ไป "นี่มันเป็นไปได้ยังไง? เงินโอนก้อนโตถึงห้าร้อยล้าน เข้าบัญชีภายในสิบนาทีเนี่ยนะ? ต่อให้เป็นการโอนจากบัญชีส่วนตัว ก็ต้องถูกธนาคารซักไซ้ไล่เลียงกันยกใหญ่แล้ว!"

เพราะไม่ว่าจะเป็นสถาบันการเงินไหน หากจู่ๆ มีเงินก้อนโตขนาดนี้โอนออกไป ย่อมต้องหวาดระแวงเป็นธรรมดา เพื่อป้องกันความผิดพลาด พวกเขาต้องตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรืออาจถึงขั้นให้ระดับผู้บริหารระดับสูงมาเยี่ยมเยียนถึงที่เลยทีเดียว

ฉินหลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ข้างๆ บริษัทที่แม่ผมบริหารอยู่คือสำนักงานใหญ่ของธนาคารพาณิชย์น่ะ คุณอาแท้ๆ ของผมเป็นรองผู้บริหารธนาคารที่นั่น แค่ประทับตราจึ๊กเดียว การโอนเงินนี้ก็อนุมัติผ่านฉลุยแล้วล่ะ"

"ฉัน..."

ไป๋หยูอวี้อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก อยากจะเอ่ยปากพูดอะไรสักอย่างแต่กลับถูกคำพูดนั้นจุกอยู่ที่คอ

ในสายตาของเธอ เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ กลับกลายเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ฉินหลางทำได้ด้วยการโทรศัพท์เพียงกริ๊งเดียวงั้นเหรอ?

"ได้ยินว่าคุณเป็นทายาทสายตรงของตระกูลฉินแห่งเมืองหลวงงั้นเหรอ?" เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉินหลางพยักหน้า "ใช่ มีอะไรหรือเปล่า?"

ไป๋หยูอวี้เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ตระกูลฉินแห่งเมืองหลวง ไม่พูดถึงพ่อของคุณที่รับราชการหรอกนะ แค่ฝั่งแม่ของคุณ คุณก็เป็นทายาทคนเดียวแล้ว คุณวิ่งแจ้นมาเมืองเทียนไห่ทำไมกัน? เป็นคุณชายเสเพลผู้มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองหลวง อนาคตสืบทอดกิจการตระกูลฉิน มันไม่ดีตรงไหนงั้นเหรอ?"

ฉินหลางกลอกตาบนใส่พลางตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "เธอคิดว่าตระกูลมหาเศรษฐีจะสืบทอดกันง่ายๆ งั้นเหรอ? มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่เธอคิดหรอกนะ ไม่ต้องพูดถึงฉันเลย แค่ตัวเธอเอง ทางฝั่งตระกูลไป๋เธออยู่สุขสบายดีหรือไง?"

เมื่อถูกจี้จุดอ่อน ไป๋หยูอวี้เม้มริมฝีปากแน่น "ของฉันมันเป็นเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เธอไม่เหมือนกันนะ เธอเป็นทายาทสายตรงเชียวนะ! ตระกูลฉินมีลูกนอกสมรสที่เก่งกว่าเธอหรือไง?"

"ก็ไม่เชิงนะ" ฉินหลางส่ายหน้า "ประเด็นหลักคือเธอไม่รู้หรอกว่าการอยู่ที่เมืองหลวงมันน่ารำคาญแค่ไหน ตอนนี้ฉันก็อายุถึงเกณฑ์แล้ว ไม่ว่าจะเป็นทางปู่ ทางพ่อ หรือแม้แต่ทางแม่ ต่างก็เร่งเร้าให้ฉันไปรับช่วงต่อ ถ้ายังขืนอยู่ที่เมืองหลวงต่อไป ตารางชีวิตแต่ละวันก็คงโดนยัดเยียดให้แน่นเอี้ยดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

ต่อให้แกล้งทำตัวไร้สาระไปสักสองสามปี ตำแหน่งยศฐาบรรดาศักดิ์ก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี

ต่อให้ไปทำงานในอำเภอเล็กๆ สักสองสามปี ก่อนอายุสี่สิบก็คงได้เป็นถึงเจ้าเมืองปกครองมณฑลแล้ว

ต่อให้ไปทำงานในบริษัททันที ก็คงต้องรับช่วงต่อบริษัทใหญ่ที่มีมูลค่าหุ้นเป็นแสนล้าน

แต่นั่น! มันมีความหมายอะไรล่ะ?

งานก็ทำเพื่อใช้ชีวิต ในเมื่อต้องยุ่งกับงานจนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง แล้วความหมายของการมีชีวิตอยู่มันจะไปเหลืออะไร?"

หนังตาของไป๋หยูอวี้กระตุกถี่ๆ ฟังฉินหลางร่ายยาวโอ้อวดความรวยของตัวเองหน้าตาเฉยแล้ว เธอก็รู้สึกอยากจะถอดรองเท้าส้นสูงของตัวเอง ยัดเข้าไปในปากเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

แต่ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำพูดสองประโยคสุดท้ายของเขา ภายใต้รอยยิ้มอบอุ่นนั่น เธอกลับรู้สึกเห็นพ้องไปกับเขาอย่างบอกไม่ถูก?

ซี้ดดด...

ไป๋หยูอวี้หดคอ รู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงรีบเอ่ยตัดบท "นายโทรศัพท์อีกสักสาย ขอเพิ่มอีกสักแปดเก้าหมื่นล้านสิ นายก็น่าจะรู้ว่ายิ่งลงทุนมาก ผลตอบแทนก็ยิ่งมาก เมื่อก่อนฉันไม่รู้นี่ว่านายขอเงินง่ายขนาดนี้ ถ้าฉันรู้ก่อนว่านายเป็นลูกกตัญญูที่ยอมทำเพื่อเงินได้ขนาดนี้ ฉันคงไม่ขอแค่ห้าร้อยล้านหรอก"

ฉินหลางปฏิเสธทันควัน "นั่นมันเป็นไปไม่ได้ การขอเงินมันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ? ต่อให้เป็นค่าขนม ยังต้องใช้เวลาตั้งสองสามเดือนเลยนะ

ช่วงนี้ก็เอาแค่ห้าร้อยล้านนี้ไปก่อน ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องเงินในเมื่อเธอเอ่ยปากแล้ว ฉันย่อมหาทางมาให้เธอแน่นอน

เธออยากทำอะไรก็ทำไปเลย ฉันจะสนับสนุนเธออยู่เบื้องหลังอย่างเต็มที่ เธอต้องรู้ไว้นะว่า เบื้องหลังความสำเร็จของผู้หญิงทุกคน ล้วนมีผู้ชายที่คอยทะนุถนอมเธออยู่!

สุดท้าย ฉันต้องบอกเธอไว้อีกอย่าง ต่อหน้าฉัน อย่าทำตัวใจร้อนนักเลย ฉันคนนี้เห็นคนอื่นใจร้อน แล้วมันอดจะใจร้อนตามไปด้วยไม่ได้จริงๆ!"

แกรก!

มือของฉินหลางวางลงบนตู้เล็กๆ ด้านข้าง แล้วแง้มเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นชุดกระต่ายสาวสีขาวดำที่ซ่อนอยู่ข้างใน

เดิมทีไป๋หยูอวี้กำลังรู้สึกอบอุ่นหัวใจกับคำพูดของฉินหลาง ความรู้สึกที่ได้รับความเชื่อใจเป็นสิ่งที่เธอให้ความสำคัญและถนอมไว้มากที่สุด

แต่พอเห็นชุดสีสันจัดจ้านในตู้เล็กๆ นั่น ในใจก็ตกใจจนรีบลุกขึ้นวิ่งหนีไปทันทีโดยไม่กล่าวลา

กลางวันแสกๆ แบบนี้เธอยังมีธุระต้องทำอีกเยอะ หากถูกฉินหลางทำตัวใจร้อนใส่เข้าให้อีก ก็คงต้องเสียเวลาพักไปค่อนวันจนไม่ได้ทำอะไรกันพอดี

ฉินหลางมองดูแผ่นหลังอันอรชรของไป๋หยูอวี้เดินจากไป ได้แต่ถอนหายใจในใจ!

เขาเพิ่งจะตั้งใจว่าจะไปหาไป๋เสี่ยวอวิ๋นเพื่อทวงค่าดอกเบี้ยคืน แต่เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นอีกครั้ง

ฉิวจิ่วเอ๋อร์เป็นคนโทรมา พอรับสายเธอก็เข้าเรื่องทันที "ฉินหลาง ฉันอยากได้ข้อมูลของแมงป่อง บอกฉันมา ทางไป๋เสี่ยวฉุนเสียสติไปแล้ว เขาเพิ่มเงินรางวัลเป็นหนึ่งพันล้าน ถ้าแก๊งมังกรดำให้ข้อมูลจนหาตัวแมงป่องเจอ เขาจะโอนเงินทันที ฉันจะแบ่งให้นายแบบเก้าต่อหนึ่ง!"

ในใจฉินหลางแค่นหัวเราะเยาะ เรื่องทางฝั่งไป๋เสี่ยวฉุน ลูกน้องของเขาคอยสะกดรอยตามอยู่ตลอด ย่อมรู้เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างดี

ก็ไม่แปลกหรอกที่คนของแก๊งมังกรดำและทางตำรวจจะหาเบาะแสไม่เจอ

โทษใครล่ะ?

ก็โทษไอ้แมงป่องที่มันเจ้าเล่ห์เกินเหตุที่ไปซ่อนตัวบนเขาในหมู่บ้านเล็กๆ น่ะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะฉินหลางสั่งให้คนไปนอนเฝ้าในกองฟางสลับกะกันเฝ้าตลอดเวลา ใครจะไปคิดล่ะว่าแมงป่องจะคิดไปปักหลักอยู่บนเขานั่น?

เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "สัดส่วนการแบ่งนี้ฉันไม่ชอบ"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ตกตะลึง "เก้าต่อหนึ่งยังไม่พออีกเหรอ? ไป๋เสี่ยวฉุนยอมทุ่มเงินมหาศาลขนาดนี้ก็เพราะเห็นแก่แก๊งมังกรดำที่มีคนเยอะหรอกนะ ถ้าเปลี่ยนเป็นนักสืบเอกชน อย่าว่าแต่ครึ่งหนึ่งของเงินรางวัลเลย แค่เศษเสี้ยวเดียวก็ยังไม่แน่ว่าจะได้หรือเปล่า"

ฉินหลางส่ายหน้า "ไม่ได้รังเกียจว่าน้อยไป แต่สัดส่วนนี้มันไม่เข้าท่า"

แบ่งแบบเก้าต่อหนึ่ง?

เก้าหนึ่ง ฉินเหรินเซิง (คุณฉิน)?

มันจะเหน็บแนมใครหรือเปล่าเนี่ย?

"โอนให้ฉันสักห้าร้อยล้านก็พอ แล้วโอนไปที่บัญชีบริษัทลงทุนต้าฉินเทียนเซี่ยก็แล้วกัน" ฉินหลางตอบอย่างเรียบเฉย ไม่ได้ถือสาอะไรมากมาย

ถึงอย่างไรฉิวจิ่วเอ๋อร์ก็เป็นหนึ่งในช่องทางสร้างแต้มวายร้ายให้เขาเหมือนกัน

พอนึกถึงไป๋หยูอวี้ที่เพิ่งจากไป ฉินหลางก็รู้สึกอยากจะขำ

ไป๋หยูอวี้ขอเงินไป๋เสี่ยวฉุน พ่อไม่ให้

แต่ตอนนี้ เขากลับใช้วิธีขายข่าว ย้ายเงินก้อนนี้เข้ามาอยู่ในมือตัวเอง

ถึงเวลานั้น พอเอาไปให้ไป๋หยูอวี้ ก็ย่อมเป็นการฝากรอยจำอันลึกซึ้งไว้ในใจเธออย่างแน่นอน

นี่คงจะเป็นตำนานเล่าขานสินะ... ที่ว่าด้วยการเอาเงินของว่าที่พ่อตาจอมขี้งก ไปซื้อใจลูกสาวเขาให้ได้มาครอบครอง?

หลังจากได้ฉายานักล่าค่าหัวแล้ว ตอนนี้เขายังได้ฉายาเพิ่มมาอีกหนึ่งหรือเปล่า? ฉิน.จอมวางเพลิงหัวใจ.หลาง?

ภายใต้การรบเร้าของฉิวจิ่วเอ๋อร์ ฉินหลางก็ขายเบาะแสการเคลื่อนไหวของแมงป่องทิ้งไป พร้อมกับสั่งกำชับจวินซื่อให้ถอนตัวคนที่คอยเฝ้าจับตาดูออกมาทันที เพื่อไม่ให้ทิ้งร่องรอยพิรุธไว้