บทที่ 75 พ่อจะช่วยลูกเอง

ก่อนวางสายโทรศัพท์ ฉิวจิ่วเอ๋อร์ยังไม่ลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงของการโทรมาในครั้งนี้ เธอเอ่ยขึ้นราวกับเป็นการแจ้งให้ทราบว่า "คืนนี้ ที่บาร์ควีนส์ พ่อกับแม่ฉันอยากจะพบนาย"

พูดจบก็วางสายไปโดยไม่รอให้ฉินหลางปฏิเสธ

ฉินหลางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยังคงถือโทรศัพท์แนบหู แต่ในใจกลับรู้สึกประหลาดใจ

ถึงเวลาต้องพบกับฉิวหลงแล้วงั้นเหรอ?

นี่เนื้อเรื่องหลักทั้งหมดกำลังดำเนินไปเร็วกว่ากำหนดงั้นสิ?

นั่นไม่ได้หมายความว่า คืนนี้ทางฝั่งของหลินโย่วฉู่ก็จะปรากฏตัวขึ้นที่บาร์ควีนส์ด้วยเหมือนกันใช่ไหม?

เมื่อพิจารณาดูให้ถี่ถ้วนแล้ว ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี

เบาะแสของแมงป่องถูกเขาขายทิ้งไปหมดแล้ว อีกไม่นานไป๋เสี่ยวฉุนก็จะได้รับรายงานเท็จว่าเย่เฟิงเป็นคนฆ่าลูกชายของเขา

ทั้งสองฝ่ายจะต้องสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งอย่างแน่นอน ซึ่งเขาจะไม่มีทางพลาดโอกาสทองในการล่าเย่เฟิงในช่วงเวลานี้เด็ดขาด

หากเนื้อเรื่องโดยรวมไม่เดินไปข้างหน้าเร็วขึ้น ใครจะไปรู้ว่าหลังจากเย่เฟิงตายไปแล้ว ทางฝั่งของบุตรีแห่งโชคชะตาจะยังมอบแต้มวายร้ายให้เขาอยู่อีกหรือไม่?

ถ้าไม่มีแต้มวายร้ายแล้ว นั่นก็เท่ากับว่าเขาขาดทุนย่อยยับทุกครั้งเลยไม่ใช่หรือไง?

การค้าที่ขาดทุนแบบนี้ เขาจะยังเต็มใจทำอยู่อีกหรือ?

...

ในยามค่ำคืน บาร์ควีนส์เต็มไปด้วยบรรยากาศมัวเมาและหรูหราฟุ้งเฟ้อ

หญิงสาวในฟลอร์เต้นรำสลัดหยาดเหงื่อและขยับร่างกายอย่างสุดเหวี่ยง อ่อนช้อยงดงาม เสื้อผ้าชิ้นน้อยชิ้นที่สวมใส่อยู่แทบจะหลุดรุ่ยไปจากตำแหน่งเดิม

เหล่าผู้ชายต่างก็พุ่งเข้าใส่ราวกับฝูงหมาป่าหิวโหย มารุมล้อมกันเป็นวงกลม ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ สะบัดสะโพกไปมา ศีรษะขยับขึ้นลง ซ้ายขวาตามจังหวะดนตรี

ท่ามกลางบรรยากาศที่อึกทึกครึกโครมนั้น ที่มุมหนึ่งของที่นั่ง หลินโย่วฉู่กำลังก้มหน้าก้มตาดื่มเหล้าด้วยความทุกข์ใจ ในใจรู้สึกหงุดหงิดและเศร้าสร้อยเป็นอย่างมาก

เธอโทรหามู่หยูเยียน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับสาย

จะบุกไปหาถึงที่ ก็ถูกปิดประตูใส่

รู้สึกราวกับว่า ทั้งสองคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ใจมันเจ็บเหลือเกิน เหมือนทำของสำคัญบางอย่างหายไป ความหงุดหงิดเศร้าหมองบีบคั้นให้เธอต้องมาอยู่ในสถานที่ที่อึกทึกแบบนี้เพื่อดื่มเหล้าดับทุกข์เพียงลำพัง

ดูเหมือนจะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่จะช่วยระงับความรู้สึกในใจของเธอเอาไว้ได้

"ขอวัวแดงขวดนึง"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นที่โต๊ะข้างๆ หลินโย่วฉู่

เธอหันไปมอง และพบกับใบหน้าที่คุ้นเคย จึงเอ่ยอย่างตกใจว่า "ทำไมเป็นนาย? นายมาที่นี่ได้ยังไง?"

ฉินหลางไม่ได้สนใจเธอ เขารับขวดนมวัวแดงมาจากบาร์เทนเดอร์ เปิดฝาดังป๊อกแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียว

เขาจ้องมองบาร์เทนเดอร์ที่กำลังยิ้มอยู่นั้นอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งอีกฝ่ายต้องก้มหน้าหลบสายตา แต่ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ

"เฮ้อ..."

ฉินหลางส่ายหน้าถอนหายใจด้วยความเสียดาย

เขาสั่งวัวแดงมาเชียวนะ ถ้าหากนี่เป็นพระเอกบุตรแห่งโชคชะตา ป่านนี้คงโดนหัวเราะเยาะถากถางไปเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือไง?

จากนั้นพระเอกบุตรแห่งโชคชะตาก็คงหยิบบัตรวีไอพีสีดำออกมา รูดจ่ายเงินซื้อนมวัวแดงแสนขวดให้บาร์เทนเดอร์เปิดทีละขวดคนเดียว?

ฉากโชว์เหนือที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าบาร์เทนเดอร์คนนี้จะก้มหน้าหลบตาแถมไม่ปริปากออกมาสักคำ

เป็นวายร้ายนี่มันยากจริง! ทำไมอยากจะโชว์เหนือทีไร มันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ?

หลินโย่วฉู่ไม่รู้ความในใจของฉินหลาง เธอเชิดหน้าใส่แล้วตวาดแหว "นายสะกดรอยตามฉันอยู่ใช่ไหม?"

ฉินหลางกลอกตาพลางตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า? มาพูดจาพล่ามใส่ฉันไม่หยุดเนี่ย? คู่มือพลเมืองท่องจำได้แล้วหรือไง ถึงได้ไม่มีอะไรทำ?"

"นาย!"

หลินโย่วฉู่โกรธจัดจนพูดไม่ออก คำพูดของเขาทำให้เธอจนมุม ชี้หน้าฉินหลางพลางตวาด "ถ้าเก่งจริงก็ไม่ต้องมาคุยกับฉัน!"

ฉินหลางทำตามอย่างว่าง่าย เขาทำท่ารูดซิปปิดปากตัวเองเป็นครั้งแรก

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ

ผ่านไปไม่นาน กลุ่มชายในชุดสูทสีดำก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายร่างยักษ์ท่าทางดุร้าย เข้าล้อมหลินโย่วฉู่เอาไว้ที่โต๊ะ

"พวกนายเป็นใคร? ต้องการอะไร?" หลินโย่วฉู่เห็นดังนั้นก็ตกใจจนสร่างเมาไปกว่าเจ็ดส่วน

ชายร่างยักษ์ที่เป็นหัวหน้าจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา "หลินโย่วฉู่ ทายาทตระกูลหลินแห่งย่านจิงใช่ไหม? สมบัติที่ปู่หลินทิ้งไว้ในเมืองเทียนไห่ยังหาไม่เจอนี่? บอกตำแหน่งคร่าวๆ กับข้อมูลรายละเอียดมาให้หมด!"

หลินโย่วฉู่ทำสีหน้าตื่นตระหนก "สมบัติอะไร? ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่อง!"

"ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ?" ชายร่างยักษ์แค่นหัวเราะ "ในเมื่อคุณหนูหลินไม่ยอมพูด งั้นก็คงต้องเชิญเธอไปเที่ยวกับเราสักพักแล้วล่ะ จนกว่าจะหาขุมสมบัติเจอ ก็ลำบากเธอหน่อยนะ"

หลินโย่วฉู่ มีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่เมืองเทียนไห่ ปู่ของเธอเคยเป็นจอมโจรชื่อดังในยุคสมัยที่บ้านเมืองวุ่นวาย ปล้นชิงทองคำและเงินตรามาได้ไม่รู้เท่าไหร่ ต่อมาเนื่องจากสงคราม จึงได้แอบนำสมบัติทั้งหมดไปซ่อนไว้

ต่อมาในระหว่างการหลบหนี ปู่ของตระกูลหลินถูกสะเก็ดระเบิด

ตอนที่คนในครอบครัวช่วยกันทำแผลให้ พอถอดเสื้อผ้าออกมา ก็พบว่าชิ้นส่วนสำคัญโดนระเบิดจนแหลกเหลวเสียชีวิตคาที่ ตำแหน่งของขุมสมบัติจึงสาบสูญไปด้วย

แต่ในโลกภายนอก โดยเฉพาะในคำบอกเล่าของทายาทรุ่นหลัง กลับไม่ใช่แบบนั้น ว่ากันว่าทายาทสายตรงของตระกูลหลินต่างรู้ตำแหน่งของขุมสมบัติก้อนโตนั้น แต่เพราะมูลค่ามันมหาศาลเกินไปจนไม่กล้านำมาใช้ จึงฝังมันไว้ที่เดิมจนถึงตอนนี้

ชายร่างยักษ์ที่มีชื่อว่า เจิ้งหู่ เป็นทายาทของคนสนิทของปู่ตระกูลหลินในสมัยนั้น ย่อมรู้เรื่องราวเหล่านี้ดี

เมื่อก่อนคนตระกูลหลินอาศัยอยู่ที่เมืองหลวง ต่อให้ให้เขากล้าอีกสิบเท่า เขาก็ไม่กล้าไปเพ่นพ่านในที่แบบนั้น แต่ตอนนี้หลินโย่วฉู่มาอยู่ที่เมืองเทียนไห่ แถมยังแอบออกมาดื่มเหล้าคนเดียว โอกาสทองขนาดนี้ เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง?

"พาตัวไป!"

เจิ้งหู่สั่งการทันที พลางกวักมือเรียกบรรดาลูกน้องให้พุ่งเข้าใส่

หลินโย่วฉู่ขวัญเสียจนตัวสั่น นิสัยเธอน่ะชอบข่มแต่คนกันเอง พอมาเจอพวกเดนตายเข้าจริงๆ ก็กลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาวทันที เธอทำหน้าเบ้หันไปมองฉินหลางที่อยู่ข้างๆ แล้วอ้อนวอนว่า "ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย... ฉันไม่รู้เรื่องสมบัติอะไรนั่นจริงๆ นะ"

เธอเคยได้ยินเรื่องสมบัติลับนี้ผ่านหูมาบ้าง แต่ตำแหน่งของมัน ต่อให้เป็นเธอก็ยังไม่รู้เลย นับประสาอะไรกับพ่อของเธอ หรือแม้แต่ปู่ของเธอที่ผ่านเหตุการณ์นั้นมา เขายังเป็นแค่ทารกแบเบาะอยู่เลย!

ใครจะไปรู้ความลับข้างในได้กันล่ะ?

ในต้นฉบับ พล็อตเรื่องนี้เป็นเพียงหลุมพรางขนาดใหญ่ จนจบเรื่องผู้เขียนก็ยังไม่ได้เฉลยตำแหน่งขุมสมบัติเลยด้วยซ้ำ!

ต่อให้ฉินหลางรู้ในใจว่าสิ่งที่หลินโย่วฉู่พูดคือความจริง แต่ประเด็นคือเจิ้งหู่เขาไม่เชื่อยังไงล่ะ!

พวกสมุนเริ่มลงมือฉุดกระชาก รอบข้างยังมีคนคอยกันท่าไม่ให้ใครเข้าใกล้และไม่ให้เอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิป ดูท่าทางแล้วก็รู้เลยว่าเป็นพวกมืออาชีพที่ทำงานกันเป็นระบบ

"ผิดไปแล้ว ฉันรู้แล้วว่าผิดไปแล้ว ฉินหลาง ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วยสิ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษนายแล้วไม่ได้หรือไง?" หลินโย่วฉู่ทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความน้อยใจสุดขีด

รู้อย่างนี้คืนนี้ไม่น่าออกมาคนเดียวเลย แถมยังไม่ได้พกบอดี้การ์ดมาด้วย เธอที่เป็นหญิงสาวผู้อ่อนแอ จะให้ใช้เพลงหมัดเตะต่อยสู้กับพวกมันได้ยังไงกัน?

ฉินหลางรูดซิปปิดปากตัวเองเป็นครั้งที่สอง เงียบไม่ตอบโต้

หลินโย่วฉู่สติแตกไปแล้ว เธอเริ่มด่าทอตัวเองด้วยความโกรธ "ฉันมันอีโง่ ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที! ขอร้องล่ะ พูดอะไรกับฉันสักคำเถอะ"

ฉินหลางจิบน้ำวัวแดงเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน "เรียกพ่อสิ เดี๋ยวพ่อจะช่วยลูกเอง"