บทที่ 76 เตรียมของขวัญแรกพบไว้ให้พ่อตา

"คุณทวด!" หลินโย่วฉู่ตะโกนเรียกไม่ตรงคำถาม

ในใจของเธอคิดว่า ถึงยังไงคุณทวดก็ตายไปแล้ว เรียกสักคำก็ถือซะว่าเป็นการรำลึกถึงก็แล้วกัน

พ่อยังอยู่ จะเรียกมั่วซั่วไม่ได้ นั่นไม่เท่ากับเป็นการดูหมิ่นแม่ของเธอหรอกเหรอ?

แต่คำว่า 'คุณทวด' คำนี้ กลับทำให้ฉินหลางถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาก้มลงมองเบื้องล่างแวบหนึ่ง

บัดซบ!

นกเขาของคุณทวดเธอโดนระเบิดกระจุยไปแล้ว มาด่าใครกันวะเนี่ย?!

"พวกนายตามสบายเลยนะ คืนนี้เที่ยวให้สนุก ฉันขอตัวก่อนล่ะ" ฉินหลางโบกมือให้กลุ่มของเจิ้งหู่ เขาลุกขึ้นยืน หมดอารมณ์จะดื่มนมวัวแดงต่อ หันหลังแล้วก้าวขาเดินออกไปทันที

หลินโย่วฉู่เห็นดังนั้นก็ใจคอไม่ดี ท้ายที่สุดความดื้อดึงในใจก็ไม่อาจต้านทานความหวาดกลัวที่มีต่อพวกเจิ้งหู่ได้ ริมฝีปากเล็กๆ อ้าออกน้อยๆ น้ำเสียงสั่นเครือชวนให้คนฟังใจสั่นดังขึ้น "พะ... พ่อจ๋า~"

ฉินหลางทำหูทวนลม เดินตรงไปข้างหน้าต่อ

ด้านหลังมีเสียงร้องไห้ตะโกนอย่างสุดเสียงดังขึ้น "พ่อจ๋า! พ่อ!! พ่อจ๋าเร็วเข้า!!! เร็วสิ! รีบมาช่วยหนูหน่อย"

ฉินหลางค่อยๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้า ชี้ไปที่ลูกน้องคนหนึ่งที่ขวางทางอยู่แล้วพูดว่า "เห็นแก่หน้าฉัน ปล่อยเธอไปก่อนเถอะ"

"มึงจะ..." ลูกน้องคนนั้นอ้าปากเตรียมจะด่า แต่กลับถูกเจิ้งหู่ยกมือขึ้นห้ามไว้

เขาไม่ใช่ลูกกระจ๊อกธรรมดาๆ แต่เป็นนักเลงโตที่ผ่านโลกมามาก ในช่วงแรกๆ ที่เมืองเทียนไห่ เขาเป็นถึงตัวตนที่สามารถต่อกรกับฉิวหลงได้อย่างสูสี เพียงแต่พ่ายแพ้ในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจในครั้งนั้น จึงต้องยอมถอยไปตั้งหลักและพัฒนาอิทธิพลที่เมืองข้างเคียง ปัจจุบันแก๊งพยัคฆ์คำรามภายใต้การนำของเขาก็มีอิทธิพลไม่ด้อยไปกว่าแก๊งมังกรดำเลย

อีกทั้งในช่วงหลายปีมานี้ เจิ้งหู่ก็ไม่เคยล้มเลิกความมักใหญ่ใฝ่สูงที่จะยึดครองอาณาเขตในเมืองเทียนไห่เลย

เขามองออกว่าฉินหลางไม่ใช่คนธรรมดา จึงไม่ได้แสดงท่าทีโอหัง แต่กลับหัวเราะออกมา "นายบอกให้ฉันเห็นแก่หน้า อย่างน้อยก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาหน่อยสิ?"

ฉินหลางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เอาอย่างนี้ไหม เรามาพนันกันสักตา ถ้านายชนะ นายก็พาตัวคนไปได้เลย อยากจะจัดการยังไงก็เชิญ แล้วฉันจะแถมความลับเกี่ยวกับขุมสมบัติให้อีกเรื่อง แต่ถ้านายแพ้ ฉันจะพาคนไป"

"ตกลง!" เจิ้งหู่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา ว่าความลับเกี่ยวกับขุมสมบัติที่ไอ้หมอนี่พูดถึงมันคืออะไรกันแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ขาใหญ่อย่างเขาที่สร้างเนื้อสร้างตัวมาด้วยทักษะการพนัน มีหรือจะหวาดกลัวการท้าดวล? ถือซะว่าเล่นสนุกๆ แก้คันมือก็แล้วกัน

"พวกนายขึ้นไปเปิดห้องส่วนตัวชั้นบนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป"

เจิ้งหู่ไม่ได้สงสัยอะไร แค่มองดูบุคลิกของฉินหลางก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ เขาโบกมือ นำลูกน้องควบคุมตัวหลินโย่วฉู่ขึ้นไปบนชั้นสอง

หลินโย่วฉู่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ตะโกนอย่างน่าสงสาร "หนูไม่อยากขึ้นไปกับพวกเขา"

ฉินหลางหันกลับมา แววตาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

หลินโย่วฉู่เบ้ปาก "พ่อจ๋า~"

ฉินหลางโบกมือ "เด็กดี พ่อกำลังยุ่งอยู่ เดี๋ยวขึ้นไปช่วยนะ"

พูดจบ เขาก็เดินกลับไปที่โต๊ะต่อหน้าต่อตาทุกคน หันไปสั่งบาร์เทนเดอร์ "ขอนมวัวแดงอีกขวด!"

ดื่มอะไรบำรุงอันนั้น เขาต้องบำรุงเยอะๆ หน่อยแล้ว

...

อีกด้านหนึ่ง ภายในรถลีมูซีนลินคอล์นแบบยืดขยาย ครอบครัวตระกูลฉิวทั้งสามคนนั่งอยู่บนเบาะหนังด้านหลัง

สีหน้าของฉิวหลงดูไม่ดีเอามากๆ ราวกับมีคนติดหนี้เขาสักแปดเก้าล้าน "วางมาดใหญ่โตเหลือเกิน คิดว่าตัวเองเป็นคนตระกูลฉินแล้วจะมาวางอำนาจบาตรใหญ่บนหัวฉันได้งั้นเหรอ? ต่อให้แก๊งมังกรดำของฉันจะเทียบไม่ได้กับตระกูลฉิน แต่ต่อไปเขาก็ต้องมาเป็นลูกเขยของฉันฉิวหลง ปฏิบัติต่อพ่อตาด้วยท่าทีแบบนี้น่ะเหรอ? ถึงกับต้องให้ฉันไปหาด้วยตัวเองเชียว?! เดี๋ยวพอเจอกัน ฉันจะต้องถามให้รู้เรื่อง ว่าใครสั่งใครสอนให้เขาทำตัวแบบนี้!"

พูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่ลูกสาว "นี่คือผู้ชายที่แกหามางั้นเหรอ? เดี๋ยวถ้าฉันไม่พอใจล่ะก็ อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าประตูตระกูลฉิวเลย ต่อให้พวกแกสองคนคบกันอยู่ ก็ต้องเลิกกัน! แล้วแกก็ต้องไสหัวกลับไปดูตัวซะดีๆ! ตระกูลฉินอะไรกัน ไม่เห็นจะเข้าท่า ฉิวหลงอย่างฉันเกิดมาไม่เคยต้องมาทนกล้ำกลืนฝืนทนแบบนี้มาก่อน เดี๋ยวคอยดูเถอะ ว่าฉันจะสั่งสอนไอ้เด็กฉินหลางนั่นให้รู้จักวางตัวยังไง!"

ฟางชุนหยากลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ "ถ้าลูกสาวชอบ ฉันก็เห็นด้วย ตาแก่หน้าเหม็นอย่างนายจะไปรู้อะไร ตระกูลฉินเขาเป็นครอบครัวใหญ่ มีธุรกิจใหญ่โต จะวางมาดบ้างก็เป็นเรื่องสมควร ไม่ดูถูกลูกสาวตัวเองบ้างเลย ว่าเหมาะสมกับเขาหรือเปล่า"

"ลูกสาวฉันมันทำไม?" ฉิวหลงตวาดด้วยความไม่พอใจ "ต่อให้ลูกสาวฉันจะไม่เอาไหน คนเป็นพ่ออย่างฉันไม่คู่ควรที่จะได้รับความเกรงใจบ้างเลยหรือไง? ปล่อยให้พ่อตาอย่างฉันต้องบุกไปหาลูกเขยถึงที่แบบนี้ ตั้งแต่สร้างชาติจีนมาห้าพันปี เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่ไหนกัน? ยิ่งเธอพูดแบบนี้ ฉันก็ยิ่งโมโห ไม่ได้การล่ะ! เดี๋ยวต้องสั่งสอนไอ้เด็กนั่นให้หลาบจำซะหน่อย!"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองดูพ่อแม่ที่อยู่ตรงหน้า เธอกอดอก ทำเป็นหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

เธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าฉินหลางจะมาตามนัดหรือเปล่า เธอเองก็ไม่แน่ใจนัก!

ส่วนเรื่องจะเรียกฉินหลางไปที่บ้านของเธอน่ะเหรอ?

นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

เมื่อพิจารณาจากประสบการณ์การแลกเปลี่ยนความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งถึงสิบสองครั้งของฉิวจิ่วเอ๋อร์กับฉินหลางแล้ว

ด้วยกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นได้ทางเดียวบนชั้นสาม ซึ่งเคยเป็นสมรภูมิรบอันดุเดือดมาก่อน อาจจะมีโอกาสอยู่บ้างสักนิดหน่อย ส่วนสถานที่อื่นๆ นั้น อย่าได้แม้แต่จะคิด

สิบกว่านาทีต่อมา รถลีมูซีนลินคอล์นแบบยืดขยายก็จอดสนิทที่หน้าบาร์ควีนส์ ครอบครัวตระกูลฉิวทั้งสามคนต่างปั้นหน้าตึงเดินลงมาจากรถ

พนักงานต้อนรับทั้งแปดคนหน้าประตู โค้งคำนับอย่างนอบน้อม พร้อมกับส่งเสียงทักทาย "สวัสดีครับท่านประธาน"

จนกระทั่งทั้งสามคนเดินเข้าไปในบาร์ และมองเห็นฉินหลางที่นั่งดื่มนมวัวแดงไปแล้วสองกระป๋อง สายตาทั้งแปดคู่สบประสานกัน ฉินหลางก็ยังไม่ยอมลุกขึ้น เพียงแค่โบกมือไปทางประตู "อยู่นี่!"

พรึ่บ!

สีหน้าของฉิวหลงเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นดำทะมึนในพริบตา ราวกับก้นก้นหม้อดำๆ ในชนบทที่ถูกเผามานานหลายสิบปี

ไม่ได้เรื่อง!

ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย!

มีลูกเขยที่ยังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้านแบบนี้ด้วยหรือไง?

พ่อตาอุตส่าห์เป็นฝ่ายมาหาถึงที่ แต่ลูกเขยกลับยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีความเกรงอกเกรงใจเลยแม้แต่น้อย?

ความประทับใจแรกของฉิวหลงที่มีต่อฉินหลางนั้น แย่มากถึงมากที่สุด สมกับที่เป็นคุณชายเสเพลในข่าวลือจริงๆ!

ทั้งสามคนเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร

จวินซื่อก็เดินเข้ามา กระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของฉินหลาง ก่อนจะกลับไปยืนนิ่งอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ

ฟางชุนหยาและฉิวจิ่วเอ๋อร์ สองแม่ลูกหันขวับไปมองฉิวหลงพร้อมกัน เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถลินคอล์นยังคุยโวซะดิบดี ตอนนี้ฉินหลางอยู่ตรงหน้าแล้ว สองแม่ลูกก็อยากจะรอดูว่าฉิวหลงจะระเบิดอารมณ์ออกมายังไง

"ฉิน..." ฉิวหลงเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะพูด คำที่สองยังไม่ทันได้หลุดออกจากปาก ก็ถูกพูดแทรกเสียก่อน

"คุณลุงฉิว คุณป้าฟาง จิ่วเอ๋อร์ ขอโทษจริงๆ ครับ ก่อนหน้าที่พวกคุณจะมา ผมบังเอิญเจอเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย ต้องขึ้นไปจัดการข้างบนสักหน่อย พวกคุณจะตามขึ้นไปด้วยกันไหมครับ? เดี๋ยวผมจัดการเสร็จแล้วค่อยคุยด้วย"

ฉินหลางไม่รอให้ทั้งสามคนตอบรับ เขาก็นำจวินซื่อเดินตรงขึ้นไปบนชั้นสองทันที

การปฏิบัติต่อผู้ใหญ่ด้วยท่าทีแบบไหนนั้น มันก็ต้องดูคนด้วย

อย่างตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างไป๋เสี่ยวฉุน ถ้าคุณเกรงใจเขา เขาก็จะแสร้งทำเป็นเกรงใจคุณกลับ

แต่สำหรับคนอย่างฉิวหลงน่ะทำไม่ได้ ฉิวหลงเป็นพวกได้คืบจะเอาศอก ถ้าคุณแกล้งเกรงใจเขา เขาก็จะคิดว่าคุณเกรงใจเขาจริงๆ

สิ่งที่ฉินหลางต้องทำ ก็คือการมอบของขวัญแรกพบที่พิเศษสักหน่อยให้กับฉิวหลง