บทที่ 77 คุณลุงฉิว คุณอย่าสั่นสิ

ห้องส่วนตัวชั้นสอง ฉิวหลงคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินตามขึ้นมา

เขาอยากจะดูให้เห็นกับตานัก ว่าคุณชายเสเพลคนนี้คิดจะเล่นลูกไม้อะไรกันแน่

แต่แวบแรกที่ก้าวข้ามประตูเข้ามา เขาก็เห็นเจิ้งหู่

"ไอ้ดำฉิว!"

"ไอ้หัวโตเจิ้ง!"

ทั้งสองคนโพล่งฉายาของอีกฝ่ายออกมาแทบจะพร้อมกัน

จะว่าไปแล้ว แม้ฉิวหลงจะมีหน้าตาดุดันน่ากลัว แต่ฉายาไอ้ดำของเขาก็เหมาะสมกับหน้าตาสมชื่อจริงๆ

ส่วนเจิ้งหู่นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง แวบแรกที่ฉินหลางเห็น ก็พบว่าหัวของเขามีขนาดใหญ่กว่าคนปกติไปหนึ่งเบอร์

"นายถูกเชิญมางั้นเหรอ?" เจิ้งหู่หน้าดำคร่ำเครียด จ้องมองฉิวหลง

ฉิวหลงเองก็เป็นคนฉลาด เขาปรายตามองฉินหลางที่อยู่ด้านข้างทันทีโดยไม่พูดอะไร แล้วขยับตัวถอยห่างออกไปเล็กน้อย

คนตาดีมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเจิ้งหู่กำลังมีเรื่องบาดหมางกับฉินหลาง

ทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นคนที่เขาดูแล้วไม่สบอารมณ์ โดยเฉพาะเจิ้งหู่ ถึงแม้จะอยู่เมืองข้างเคียง แต่ช่วงนี้กลับเริ่มยื่นมือเข้ามาก้าวก่ายในเมืองเทียนไห่แล้ว คราวก่อนถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวไปพบเข้า พวกคนทรยศในแก๊งมังกรดำคงจะสร้างคลื่นลมลูกใหญ่ขึ้นมาได้จริงๆ

เขายินดีที่จะได้เห็นเจิ้งหู่ปะทะกับฉินหลาง

ถ้าเจิ้งหู่ถูกกดหัว เขานี่แหละที่จะเป็นฝ่ายได้ผลประโยชน์!

ฉินหลางหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ใส่ใจปฏิกิริยาของฉิวหลง ยิ่งแยกแยะได้ชัดเจนก็ยิ่งดี เขาเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า "เริ่มพนันกันเถอะ พวกเขาไม่ใช่กำลังเสริมที่ฉันเรียกมาหรอก ก็แค่ไม่มีอะไรทำ เลยแวะมาดูเท่านั้นเอง"

"ฉินหลาง นายหมายความว่าไง? นายจะพนันกับเขางั้นเหรอ? เขาเป็นถึงหนึ่งในสามสิบหกจอมยุทธ์แห่งวงการพนันเลยนะ!" ฉิวจิ่วเอ๋อร์ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจจนสะดุ้ง

คนอื่นไม่รู้ ช่างเถอะ แต่คนขายข่าวอย่างฉินหลางจะไม่รู้เชียวหรือ?

เจิ้งหู่คือนักพนันผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง!

ทั่วทั้งโลก วงการพนันแบ่งออกเป็นสี่ระดับชั้นสูงสุด ได้แก่ หนึ่งเทพ สองราชัน สามสิบหกจอมยุทธ์ และเจ็ดสิบสองเซียน!

และเจิ้งหู่ก็คือหนึ่งในสามสิบหกจอมยุทธ์!

นี่มันระดับไหนกัน?

บนโลกใบนี้ มีเพียงหนึ่งร้อยสิบเอ็ดคนนี้เท่านั้นที่เก่งกาจที่สุดในวงการพนัน และเจิ้งหู่ก็ยังอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางสูง ช่างเป็นบารมีที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน?

ปีนั้น เจิ้งหู่อาศัยฝีมือเพียงลำพังที่ฮ่องกง กวาดเงินรางวัลมาได้ถึงสองร้อยล้านดอลลาร์ แต่หลังจากต้องเผชิญกับงานเลี้ยงสยองขวัญ เขากลับนำเงินกลับมาได้เพียงยี่สิบล้านดอลลาร์ และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมหลังจากกลับมา เจิ้งหู่ถึงได้ก้าวเข้าสู่วงการนักเลง

เขารู้ดีว่าหากต้องการเอาชนะและกวาดเงินให้ได้มากกว่านี้ จำเป็นต้องมีอำนาจที่มากพอ!

หากตอนนั้นไม่ได้ชื่อเสียงของสามสิบหกจอมยุทธ์คอยคุ้มกะลาหัว อย่าว่าแต่เงินยี่สิบล้านดอลลาร์เลย แม้แต่ชีวิตจะรอดกลับมาได้หรือไม่ก็ยังเป็นปัญหาใหญ่!

"ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าชื่อเสียงจอมปลอมในอดีต จะยังมีคนจดจำได้ ไอ้ดำฉิว ดูท่าทางนายคงจะพูดถึงฉันให้ลูกสาวฟังบ่อยล่ะสิ?" เจิ้งหู่หัวเราะร่วน

ฉิวหลงหน้าดำคร่ำเครียด ไม่พูดไม่จา รู้สึกว่าตัวเองถูกข่มบารมีไปหนึ่งขุม

ทว่า หากให้วัดกันด้วยฝีมือการพนันจริงๆ ต่อให้มีเขาอีกร้อยคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจิ้งหู่

"จบเห่แล้ว!"

หลินโย่วฉู่ที่ถูกคุมตัวอยู่ที่มุมห้องได้ยินคำอธิบายของฉิวจิ่วเอ๋อร์ ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำ ความหวังพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ถึงแม้เธอจะไม่เล่นการพนัน แต่ลูกพี่ลูกน้องในบ้านก็เป็นนักพนันตัวยง เมื่อก่อนมักจะมาคุยโวให้เธอฟังถึงความเก่งกาจของคนร้อยสิบเอ็ดคนในวงการพนันเสมอ ขนาดเจ็ดสิบสองเซียนยังสามารถเป็นหนึ่งในผู้คุมบ่อนใหญ่ที่ฮ่องกงได้ แล้วนับประสาอะไรกับสามสิบหกจอมยุทธ์ล่ะ?

จบสิ้นแล้ว

เธอหมดหวังแล้วจริงๆ โคตรเสียใจเลย!

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เธอคงไม่ยอมเรียกฉินหลางว่าพ่อหรอก ทำให้ตอนนี้พอเห็นหน้าฉินหลาง ในใจเธอก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ยังจะพนันอยู่อีกไหม?" เจิ้งหู่ยิ้มมุมปากมองฉินหลาง

ฉินหลางถูกถามจนงุนงงไปหมด "พนันสิ ทำไมจะไม่พนันล่ะ?

จะให้ฉันผิดคำพูด เพียงเพราะนายเล่นพนันเก่งงั้นเหรอ?

อีกอย่าง เงื่อนไขการพนันก็คือ ต่อให้ฉันแพ้ ฉันก็แค่บอกความลับให้นายรู้เรื่องเดียว คนที่ถูกพาตัวไปก็ไม่ใช่ฉันสักหน่อย"

ไอ้คนเจ้าเล่ห์เอ๊ย!

หลินโย่วฉู่ได้ยินแล้วก็รู้สึกอยากจะกระอักเลือดออกมา ที่แท้ในสายตาของฉินหลาง เขาก็ไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรเลยสักนิด!

"ฮ่าๆๆ ตรงไปตรงมาดี!" เจิ้งหู่หัวเราะลั่น เอ่ยด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง "ในเมื่อนายพูดแบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันรังแกกันก็แล้วกัน ไม่ว่าจะเป็นไพ่นกกระจอก ไพ่ป๊อก ไพ่เก้าเก ไฮโล รูเล็ต หรือทายสูงต่ำ นายเลือกได้ตามสบาย ขอแค่นายเล่นเป็น ฉันยินดีเล่นเป็นเพื่อนนายหมด!

นายอยากจะพนันแบบไหน ก็ว่ามาเลย!"

หากเปลี่ยนเป็นบุตรแห่งโชคชะตามาอยู่ตรงนี้ ก็คงต้องถูกถากถางไปยกใหญ่แน่ๆ จากนั้นพอขึ้นโต๊ะ ไม่เพียงแต่จะไม่ยอมรับความใจกว้างของเจิ้งหู่ แต่ยังต้องแกล้งทำเท่ ยอมให้เจิ้งหู่เป็นคนเลือกวิธีการพนันเองอีกต่างหาก

และสุดท้าย ก็จะเอาชนะเจิ้งหู่ในเกมที่เขาถนัดที่สุดได้อย่างราบคาบ!

ทำให้ทุกคนในงานตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ชนิดที่ว่าเอาไส้กรอกยัดเข้าไปได้เลย

แต่ฉินหลางเป็นใครล่ะ?

เขาคือวายร้ายตัวฉกาจนะ ที่สำคัญคือการซื้อทักษะการพนันมันต้องใช้แต้มวายร้าย แถมยังราคาไม่เบาอีกต่างหาก

แค่จะรับมือกับเจิ้งหู่คนเดียว จะยอมเสียเงินก้อนโตไปทำไม?

แต้มวายร้ายแค่หนึ่งพันแต้ม ก็ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด ทั้งต้องเปลี่ยนชุด ทั้งต้องทำเรื่องบ้าบอสารพัด มันยากลำบากขนาดไหนกันล่ะ?

ในเมื่อจัดการได้ง่ายๆ ทำไมต้องทำเรื่องให้ยุ่งยากด้วย?

ฉินหลางปรบมือเบาๆ เอ่ยด้วยความชื่นชม "ลูกพี่ใจกว้างจริงๆ!

งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ วันนี้พวกเรามาเล่นอะไรที่มันแปลกใหม่กันสักหน่อยดีกว่า เรามาพนันกันด้วย... ชีวิต!

นายลองทายดูสิว่า อีกหนึ่งนาทีให้หลัง นายจะตาย หรือว่าจะรอด?"

พรึ่บ!

แววตาของเจิ้งหู่เย็นเยียบลงในพริบตา สายตาที่มองไปยังฉินหลางเต็มไปด้วยจิตสังหาร

เขากัดฟันกรอด ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา "เจิ้งหู่อย่างฉัน ผ่านพายุลมแรงมาค่อนชีวิต เยอะแยะจนนับไม่ถ้วน กินเกลือมามากกว่านายกินข้าวซะอีก ผ่านมาได้ครึ่งค่อนชีวิตแล้ว กะอีแค่หนึ่งนาทีนี้ฉันจะทนไม่ได้งั้นเหรอ? ฉันก็ต้องรอดอยู่แล้วสิ!"

ฉินหลางเดาะลิ้น ส่ายหน้า เอื้อมมือไปด้านหลัง ก่อนจะหยิบเอาปืนกระบอกดำเมี่ยมกระบอกใหญ่ตระหง่านออกมา

เล็งไปที่หัวของเจิ้งหู่ แล้วลั่นไกดังปัง! กระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้า หัวของเจิ้งหู่ระเบิดกระจายราวกับแตงโมที่ถูกทุบจนแหลก

ฉินหลางเป่าควันสีขาวที่ลอยกรุ่นออกมาจากปากกระบอกปืน พลางถอนหายใจ "น่าเสียดายจริงๆ ระดับสามสิบหกจอมยุทธ์แท้ๆ แต่ดันพนันพลาดซะได้...

ถ้านายพนันว่าตัวเองตาย ฉันก็คงไม่มีหน้าไปขัดขวางการฆ่าตัวตายของนายหรอกนะ"

บอดี้การ์ดที่เจิ้งหู่พามาด้วยต่างพากันตกตะลึง ชี้หน้าฉินหลางพร้อมกับตะโกนลั่น "แก... แกฆ่าลูกพี่เหรอ?!"

ฉินหลางเงยหน้าขึ้น หันปลายกระบอกปืนไปทางบอดี้การ์ดที่เพิ่งพูดจบ

ปัง!

กระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้าอีกนัด ตายไปอีกหนึ่ง!

ฉินหลางค่อยๆ เลื่อนปากกระบอกปืนไปทางซ้ายอย่างช้าๆ เล็งไปที่ลูกน้องที่เตรียมจะด่าเขาตอนอยู่ชั้นล่าง "พูดมา ใครเป็นคนยิง แล้วใครเป็นคนฆ่าลูกพี่ของพวกแก?"

"คือ... คือ..." ลูกน้องคนนั้นขาสั่นพั่บๆ

ปัง!

เสียงปืนนัดที่สามดังขึ้น ลูกน้องที่คิดจะด่าเขาก็หงายหลังล้มตึงลงไปนอนกองกับพื้น

เสียงปืนนัดที่สี่ดังกึกก้อง

เสียงปืนนัดที่ห้าดังสนั่น

คนที่พูดช้า ตอบไม่ถูก หรือพูดจาอึกอัก ล้วนโดนกระสุนปืนเจาะหัวไปตามๆ กัน

ฉินหลางในตอนนี้ ไม่มีเค้าความสุภาพเรียบร้อยเหมือนก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย เขาคือปีศาจร้ายกระหายเลือดชัดๆ

หลังจากกวาดสายตาไปรอบหนึ่ง ฉินหลางก็เล็งปืนไปที่คนต่อไปโดยสัญชาตญาณ "พูดมา ใครเป็นคนยิง?!"

"ฉะ... ฉัน ฉันเอง!"

น้ำเสียงของฉิวหลงสั่นเครือ ขาสองข้างสั่นเทิ้ม

แม้จะเป็นถึงลูกพี่ใหญ่แห่งแก๊งมังกรดำ แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับจิตสังหารอันรุนแรงของฉินหลาง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกใจกลัวจนหน้าถอดสี

เขารู้ดีว่าเจิ้งหู่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินหลาง หลังจากจบเรื่องนี้ไป เจิ้งหู่จะต้องถูกบีบคั้นอย่างหนักแน่นอน

แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฉินหลางจะกล้าชักปืนออกมายิงดื้อๆ ในสถานที่แบบนี้ แถมยังยิงตายติดต่อกันถึงห้าคน!

ตอนนี้ ในแม็กกาซีนคงเหลือกระสุนอยู่อีกแค่นัดเดียว ฉิวหลงหวาดผวาไปหมด กลัวว่าฉินหลางจะป้อนกระสุนนัดสุดท้ายให้ตัวเอง

ดวงตาที่แดงก่ำของฉินหลางค่อยๆ สงบลง เขาโยนปืนส่งให้ลูกน้องนำไปจัดการ แล้วเดินเข้าไปหาด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย "คุณลุงฉิว พูดอะไรแบบนั้นล่ะ?

คุณลุงจะเป็นคนยิงได้ยังไง? เห็นอยู่ชัดๆ ว่าบอดี้การ์ดของผมเป็นคนยิง

คุณลุงอย่าสั่นสิ ไม่เป็นไรหรอก

เรื่องที่เกิดขึ้นตรงนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับผม ผมก็แค่คนดู เดี๋ยวพอมีคนมา ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก

ถึงยังไงเจ้าหน้าที่พิเศษที่ถือบัตรของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ชักปืนยิงพ่อค้านมผงที่มีเจตนาขัดขืนตายไปสักสองสามคน มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร กลับเป็นเรื่องดี เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง ถือเป็นการกำจัดภัยสังคมไงล่ะ!"