บทที่ 78 สาบานเป็นพี่น้องกับพ่อตา

"พูดถูกแล้ว เป็นเรื่องดี!" เปลือกตาของฉิวหลงกระตุกติดกันสามครั้ง

หางตาเหลือบไปเห็นศพหลายร่างบนพื้น หัวใจก็แทบจะกระดอนหลุดออกมาจากอก

สถานะของเจิ้งหู่ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ผลปรากฏว่าเพิ่งเจอกันหน้ากันแท้ๆ กลับถูกส่งไปปรโลกเสียแล้ว

วิธีการลงมือของฉินหลางคนนี้ช่างเหี้ยมโหดเกินไป เด็ดขาดไม่ใช่คุณชายเสเพลที่รู้แต่เรื่องกินดื่มเที่ยวเล่นตามข่าวลืออย่างแน่นอน!

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา

ถึงอย่างไรฉิวจิ่วเอ๋อร์กับฟางชุนหยาก็อยู่กับฉิวหลงมานาน เคยเห็นฉากนองเลือดมาบ้าง พวกเธอเพียงแค่เอามือปิดปากปิดจมูกแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว ไม่เต็มใจจะมอง

ส่วนคุณหนูใหญ่อย่างหลินโย่วฉู่ที่มักจะทำตัวดื้อรั้นเอาแต่ใจมาตลอดน่ะสิ ซวยแล้ว!

ตอนนี้เธอกำลังหมอบอยู่บนพื้น อาเจียนออกมาคำโต แม้แต่เหล้าที่ดื่มเข้าไปที่โต๊ะก็ถูกอ้วกออกมาจนหมดเกลี้ยง ได้ผลดียิ่งกว่ายาแก้เมาเสียอีก

บนพื้นยังมีเศษซากมันสมองของเจิ้งหู่ปะปนอยู่ด้วย

ของพรรค์นั้นน่ะ ตอนที่กระสุนเจาะทะลวงเข้าไป เจิ้งหู่ก็ไม่ได้อ้าปาก ความดันอากาศภายในกับภายนอกไม่สมดุลกัน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีแค่รูโหว่บนหน้าผากรูเดียว

ยิงแสกหน้าทะลวงกะโหลก ก็เหมือนกับแตงโมที่ระเบิดออก!

เศษซากกระเด็นกระจายไปทั่ว มีทั้งสีแดงสีขาวปะปนกัน เละเทะชิ้นเล็กชิ้นน้อยเต็มไปหมด!

อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย ต่อให้เป็นชายชาตรีทั่วไปมาเห็นฉากแบบนี้ ก็ทนดูไม่ได้เหมือนกัน

วี่หวอ วี่หวอ ด้านนอกมีเสียงไซเรนรถตำรวจดังแว่วมา

จวินซื่อก้าวออกมา เอ่ยขึ้นว่า "คุณชาย พวกคุณออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะครับ ถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ยังไงก็ต้องมีคนจัดการ คืนนี้คุณชายมีธุระสำคัญไม่ใช่หรือครับ? เรื่องที่เหลือปล่อยให้ผมจัดการเองเถอะครับ"

พูดพลางล้วงเอาสมุดปกแดงเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ จ้องมองลูกน้องของเจิ้งหู่ที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อด้วยใบหน้าเย็นชา "เดี๋ยวพวกแกน่าจะรู้ดีนะ ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด สารภาพความจริงเรื่องการก่ออาชญากรรมออกมาดีๆ พวกแกอาจจะโดนขังแค่ไม่กี่ปี แต่ถ้าขืนพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป ต่อให้เป็นพยานกันตัวก็อยู่รอดไม่ถึงสามวันหรอก เข้าใจไหม?!"

พวกลูกสมุนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พยักหน้ากันรัวๆ พวกมันถูกความเหี้ยมโหดของฉินหลางทำให้หวาดกลัวจนสติแตกไปตั้งนานแล้ว จะเอาความกล้าที่ไหนไปคิดแก้แค้นอีกล่ะ?

ฉินหลางทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ครอบครัวตระกูลฉิวทั้งสามคน "คุณลุงฉิว พวกเราออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะครับ เดี๋ยวพอตำรวจมา ก็ต้องมานั่งอธิบายอีก จะวุ่นวายเปล่าๆ เดี๋ยวจะทำให้เสียเวลาที่คุณลุงกับคุณป้าอุตส่าห์มาคุยกับผม"

"ได้ เอาตามที่คุณชายฉินว่าเลย" ฉิวหลงพยักหน้า

ครอบครัวทั้งสามคนเดินตามฉินหลางออกจากบาร์ทางประตูหลัง

เดิมทีตั้งใจจะพาหลินโย่วฉู่ไปด้วย แต่ยายผู้หญิงคนนี้ขวัญกระเจิงไปแล้ว สองขานั่งแบะราบไปกับพื้นแบบเป็ด ทรุดกองอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับเขยื้อน เรียกยังไงก็ไม่ยอมลุก

ฉินหลางก็ขี้เกียจจะสนใจ อย่างมากก็แค่ถูกพาตัวไปโรงพักเพื่อสอบปากคำ ให้จวินซื่อคอยจับตาดูไว้ อย่าให้พูดจาเลอะเทอะ เดี๋ยวก็ถูกปล่อยตัวออกมาเอง ไม่เห็นจะต้องรีบร้อนอะไรตอนนี้เลย

...

หลายชั่วโมงต่อมา การพูดคุยระหว่างพ่อตากับลูกเขยก็สิ้นสุดลง

ฉิวหลงและฟางชุนหยาที่อยู่ในอาการมึนเมาเดินออกจากโรงแรมในเครือของตัวเอง ขึ้นรถลีมูซีนลินคอล์นแบบยืดขยาย

ฟางชุนหยากลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ "ไหนบอกว่าจะสั่งสอนฉินหลางยังไงล่ะ? คุยกันได้ไม่กี่ประโยคก็เอาแต่ดื่มเหล้า ดื่มเหล้าก็ช่างเถอะ แต่สุดท้ายนายถึงกับดึงฉินหลางมาสาบานเป็นพี่น้องเนี่ยนะ? จะรับเขาเป็นน้องชาย? นายบ้าไปแล้วหรือไง นั่นมันแฟนลูกสาวนายนะ ไม่มีความเป็นผู้หลักผู้ใหญ่เอาซะเลย?"

หลังจากด่าทอไปชุดใหญ่ พอเห็นฉิวหลงนอนเอนหลังหลับตาพริ้มอยู่บนเบาะ เสียงของฟางชุนหยาก็เบาลง บ่นอุบอิบอยู่คนเดียว

จนกระทั่งรถขับออกไป ฉิวหลงที่ดูเหมือนเมามายก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้ายังคงแดงก่ำ แต่แววตากลับแจ่มใสไร้แววคนเมา "อย่าพูดถึงเลย! แม่มันเถอะ เมื่อกี้ฉันเกือบตายแล้ว!"

ฟางชุนหยาขมวดคิ้ว "พูดบ้าอะไรของนาย นายก็ยังมีชีวิตอยู่ดีไม่ใช่หรือไง? ขนาดศัตรูตัวฉกาจอย่างเจิ้งหู่ยังถูกเก็บไปแล้วเลย"

ฉิวหลงในตอนนี้ยังคงหวาดผวาไม่หาย "กระสุนนัดสุดท้ายของฉินหลางเล็งมาที่หัวฉัน ฉันสงสัยว่า ไอ้เด็กนั่นมันคิดจะฆ่าฉันจริงๆ! ไม่เห็นหรือไงว่าแม้แต่ลูกน้องของฉินหลางยังทำงานให้พวกเบื้องบนเลย? ในมือมีสมุดปกแดงอยู่ ฆ่าไปห้าคน จะบวกฉันเข้าไปอีกสักคน มันจะต่างกันตรงไหน! แม่มันเอ๊ย น่ากลัวชะมัด! ใครหน้าไหนมันบอกว่าฉินหลางเป็นคุณชายเสเพลวะ? ถ้าแบบนี้เรียกว่าคุณชายเสเพล ในใต้หล้านี้คงไม่มีพวกจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์แล้วโว้ย!!"

เดิมทีเขายังคิดจะข่มขวัญฉินหลางสักหน่อย ถึงยังไงตัวเองก็เป็นว่าที่พ่อตา!

แต่พอเพิ่งเจอกันหน้า ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร กลับถูกฉินหลางจัดฉากยิงเสือขู่มังกรใส่ซะงั้น! เกือบทำเอาเขาขวัญกระเจิงไปแล้ว

ถ้าฉินหลางแค่ชักปืนยิงเจิ้งหู่ตาย มันก็ยังพอทำใจได้ ฉิวหลงเองก็เคยผ่านเรื่องใหญ่ๆ มาเยอะ ไม่ถึงกับต้องหวาดกลัวขนาดนั้น

แต่ประเด็นคือ เห็นได้ชัดว่าเรื่องทั้งหมดนี้ฉินหลางวางแผนไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว!

ฆ่าเจิ้งหู่ทิ้ง ไม่เพียงแต่จะไม่ทิ้งร่องรอยความผิดอะไรไว้กับตัวเลย ซ้ำร้ายเพราะฐานะของลูกน้องเขา เผลอๆ อาจจะได้รับความดีความชอบชิ้นใหญ่จากเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

พวกลูกเศรษฐีรุ่นสองที่ทำตัวกร่างไปวันๆ น่ะไม่น่ากลัวหรอก ที่น่ากลัวก็คือ ลูกเศรษฐีรุ่นสองคนนี้ไม่เพียงแต่มีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่ยังมีสมองอีกด้วย

ขืนไปเล่นแง่กับคนแบบนี้ ฉิวหลงรู้สึกว่า ต่อให้ตัวเองมีอีกสิบชีวิต ก็คงไม่พอให้ตายแน่ๆ

"แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ? พวกเราถูกหมายหัวแล้วใช่ไหม? แล้วจิ่วเอ๋อร์ล่ะ จะทำยังไง เธอยังอยู่ในโรงแรมอยู่เลยนะ! นั่นลูกสาวแท้ๆ ของนายเลยนะ!" ฟางชุนหยาเริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้าง

ฉิวหลงถอนหายใจ "ถ้าไม่มีจิ่วเอ๋อร์ เกรงว่ากระสุนนัดสุดท้ายในปืนกระบอกนั้นคงเป็นของฉันไปแล้ว เฮ้อ... ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉินหลางกับจิ่วเอ๋อร์พัฒนาความสัมพันธ์กันไปถึงขั้นไหนแล้ว คบกันจริงจัง หรือแค่หาความสุขชั่วคราว ช่างเถอะ ลูกหลานก็มีบุญวาสนาของลูกหลานเอง เรื่องของฉินหลาง จิ่วเอ๋อร์เป็นคนจัดการเองทั้งหมด ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเราเลย หวังว่าเธอจะรักษาสมดุลความสัมพันธ์ในนั้นได้ก็แล้วกัน"

ฟางชุนหยาโกรธจัด "ฉิวหลง นายบ้าไปแล้วหรือไง? ถึงยังไงเมื่อก่อนนายก็เป็นถึงลูกพี่ใหญ่ที่ยึดถือคุณธรรมน้ำมิตรเป็นที่ตั้งนะ แต่ตอนนี้กลับไม่กล้าแม้แต่จะปกป้องลูกสาวตัวเองเนี่ยนะ? ตกลงนายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? มีใครขี้ขลาดเท่านายบ้างไหม! ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เมื่อกี้ฉันไม่น่ากลับมาเลย ยังไงก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนจิ่วเอ๋อร์ จะยอมปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับผู้ชายที่น่ากลัวอย่างฉินหลางคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด!"

ฉิวหลงเอามือกุมขมับ ไม่พูดอะไร เขาเองก็น้ำท่วมปาก พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน!

...

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง ฉินหลางก็ประคองฉิวจิ่วเอ๋อร์เข้าไปในห้องพักสุดหรู

เมื่อเห็นฉิวจิ่วเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ ฉินหลางก็ทำสีหน้าเป็นห่วง "จิ่วเอ๋อร์ ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ล่ะ? หรือว่าจะมีไข้? เธอเข้าไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวฉันวัดไข้ให้ อย่าขยับล่ะ! การวัดไข้มันเป็นงานที่ต้องใช้ความระมัดระวังนะ ถ้าพลาดไปนิดเดียว ค่ามันจะไม่ตรง"

เวลาไหลผ่านไปราวกับสายน้ำที่เชื่องช้า

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*2"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*3"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ทำหน้าเศร้าปนโกรธ "ฉินหลาง ไอ้สารเลวเอ๊ย จะรังแกกันก็ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยนี่นา?!"