บทที่ 79 พบตัวแมงป่อง ฆาตกรคือเย่เฟิง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ทำท่าทางราวกับกุมชัยชนะไว้ในมือ เธอมองฉินหลางที่อยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ยังจะใจร้อนอยู่อีกไหม?"

ฉินหลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ใจร้อนแล้ว"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ก้มลงมองแวบหนึ่ง น้ำเสียงแฝงความคาดคั้น "มือล่ะ?"

ฉินหลางทำตัวเหมือนเด็กดี หดมือที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มกลับมา หัวเราะแห้งๆ "จิ่วเอ๋อร์ อย่าล้อเล่นสิ ตอนนี้เธอถือว่ากุมความสุขไว้ในกำมือแล้วนะ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเชียว"

"งั้นเหรอ?" ฉิวจิ่วเอ๋อร์ออกแรงบีบมือเล็กน้อย "เมื่อคืนนายกร่างนักไม่ใช่หรือไง? ถึงกับเอาปืนจ่อหัวพ่อฉัน ทำไม? คิดจะเป่าหัวเขาไปด้วยเลยหรือไง? ต่อให้เขาทำตัวไม่ดียังไง เขาก็เป็นผู้ใหญ่นะ?"

ฉินหลางขยับตัวหนีไปด้านข้างเล็กน้อย รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขื่น "ก็ฉันเคยได้ยินเธอบ่นว่าเขาวันๆ เอาแต่หาคู่ดูตัวให้เธอนี่นา ฉันก็เลยโมโหขึ้นมาไง?"

"หมายความว่าไง?" ฉิวจิ่วเอ๋อร์แทบไม่อยากจะเชื่อ "นายหึงงั้นเหรอ?"

ฉินหลางไม่ได้ยอมรับออกไปตรงๆ เพราะทำแบบนั้นมันดูเสแสร้งเกินไป เขาเบือนหน้าหนี แค่นหัวเราะเย็นชา "ล้อเล่นหรือไง? คนอย่างฉันจะหึงเนี่ยนะ? ก็แค่... ผู้หญิงของฉัน ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมายุ่งเกี่ยวก็เท่านั้น!"

"หืม?" ฉิวจิ่วเอ๋อร์ทำหน้าสงสัย จ้องมองแววตาที่หลบเลี่ยงของฉินหลาง หัวใจกระตุกวาบ หรือว่าหมอนี่จะชอบเธอเข้าจริงๆ? ไม่อย่างนั้นทำไมทุกครั้งที่เจอกันถึงได้ใจร้อนขนาดนั้น? ไม่แน่ว่าปกติเขาอาจจะยุ่ง พอหาโอกาสได้ ก็เลยมาพร่ำเพ้อความในใจกับเธอก็ได้!

แรงบีบจากมือของฉิวจิ่วเอ๋อร์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอเอ่ยหยอกล้อ "ตอนเด็กๆ แม่มักจะบอกฉันเสมอว่า โตเป็นสาวแล้วอย่าซุกซน ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะสนุกดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยต่อหน้าฉัน ท่าทีโอหังของนายก็ลดลงไปตั้งเยอะ คราวหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามทำแบบนั้นกับพ่อฉันอีก เข้าใจไหม? ถึงยังไงเขาก็เป็นคนเลี้ยงดูฉันมาจนโต อายุอานามก็ปูนนี้แล้ว ถ้าถูกนายทำให้ตกใจจนเป็นอะไรไปจะทำยังไง?"

ฉินหลางสูดลมหายใจเข้าลึก "แล้วถ้าเขามาหาเรื่องฉันล่ะจะทำยังไง? เมื่อคืนตอนเพิ่งเจอกัน สีหน้าเขาแสดงออกไม่ชัดเจนพอหรือไง? ถ้าไม่กดข่มไว้สักหน่อย ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องหาเรื่องมาให้ฉันแน่ แล้วก็ เรื่องอาณาเขตของเจิ้งหู่ พวกเธอเลิกคิดไปได้เลย รีบหันไปทำธุรกิจถูกกฎหมายซะ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นฉัน ก็ไม่สามารถปกป้องเธอไปได้ตลอดชีวิตหรอก เข้าใจไหม?"

"ชิ!" ฉิวจิ่วเอ๋อร์แค่นเสียงในใจ ผู้ชายปากไม่ตรงกับใจ ที่บอกว่าไม่อนุญาตให้เธอไปยุ่งกับอาณาเขตของเจิ้งหู่ แท้จริงแล้วก็คือการเตือนสติเธอไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่อย่างนั้นจะเกิดเรื่องไม่ใช่หรือไง? เป็นห่วงก็บอกว่าเป็นห่วง ชอบก็บอกว่าชอบ จะมามัวปิดบังซ่อนเร้นทำไม? ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ขนาดพูดตรงๆ ยังไม่กล้าเลย เป็นถึงคุณชายฉินแท้ๆ ช่างขี้ขลาดซะจริง เธอกลอกตาอย่างยั่วยวน "รู้แล้วน่า ไม่ต้องให้นายมาเตือนหรอก เรื่องพ่อฉันนายไม่ต้องห่วง ถ้าเขากล้ารังแกนาย ฉันก็ไม่ยอมเหมือนกัน!" น้ำเสียงอ่อนโยนลงมาก แรงในมือก็ลดลงตามไปด้วย

"นายเป็นอะไรอีกแล้ว?" ฉิวจิ่วเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ สีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันที

ฉินหลางหัวเราะอย่างขัดเขิน "จิ่วเอ๋อร์ เธอไม่รู้ถึงเสน่ห์ของตัวเองเลยหรือไง? หรือว่าพวกเรามาออกกำลังกายยามเช้าด้วยกันดีไหม?"

ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบคำชม ฉิวจิ่วเอ๋อร์เองก็ไม่มีข้อยกเว้น เพียงแต่เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ หัวใจก็ยังอดเต้นแรงไม่ได้ "ปกตินายออกกำลังกายตอนเช้านานแค่ไหนล่ะ?"

"เรื่องนี้บอกยากแฮะ ก็ต้องดูสถานการณ์ก่อนล่ะนะ!" ในขณะที่อธิบาย ฉินหลางก็เริ่มลูบคลำไปมาแล้ว

"..."

ครืด... ครืด... หัวเตียง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ฉิวจิ่วเอ๋อร์พยายามเอื้อมมือไปหยิบ เอาโทรศัพท์แนบหู "ฮัลโหล มีอะไรก็รีบพูดมา..."

"คุณหนูใหญ่ ทางไป๋เสี่ยวฉุนพบร่องรอยของแมงป่องแล้ว และก็จับตัวมันไว้ได้แล้วด้วย แต่คนที่ฆ่าไป๋โส่วเย่ดูเหมือนจะไม่ใช่แมงป่อง!"

"อะไรนะ? ซี้ด... จะเป็นไปได้ยังไง? ข้อมูลฉันก็ให้ไปแล้ว เงินรางวัลนั่นไป๋เสี่ยวฉุนต้องโอนเข้าบัญชีธนาคารให้ฉันภายในพรุ่งนี้ ไม่อย่างนั้น ก็ให้เขารอไปเถอะ! ไปบอกเขา ว่าเงินรางวัลต้องจ่ายให้แก๊งมังกรดำของเรา ไม่อย่างนั้น แก๊งมังกรดำก็ไม่ได้มีไว้แค่กินข้าวเปล่าๆ หรอกนะ!"

อีกด้านหนึ่ง รองหัวหน้าหอเหมยกุยเต็มไปด้วยความมึนงง ไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝั่งของคุณหนูใหญ่ จึงโพล่งถามออกไปซื่อๆ "คุณหนูใหญ่ คุณบาดเจ็บเหรอ? ทำไมเสียงฟังดูแปลกๆ?"

"ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ!" ติ๊ด! สายถูกตัดไปแล้ว

ณ ชนบทที่ห่างจากใจกลางเมืองเทียนไห่ประมาณหกสิบกิโลเมตร รองหัวหน้าหอเหมยกุยทำหน้าฉงน เธอรู้สึกเหมือนคุณหนูใหญ่จะได้รับบาดเจ็บ แต่น่าจะหนีพ้นอันตรายมาได้แล้วใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นจะรับสายได้ยังไง? รองหัวหน้าหอเหมยกุยยังไม่ประสีประสาเรื่องบางเรื่องนัก ถึงอย่างไรตั้งแต่เด็กเธอก็ถูกฉิวหลงแอบฝึกฝนให้เป็นคนสนิท รู้จักแต่การต่อสู้และความจงรักภักดี ส่วนเรื่องอื่นๆ เธอไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

รองหัวหน้าหอเหมยกุยเดินตามเส้นทางบนเขาไปจนถึงตรงหน้าอาฝู พ่อบ้านของตระกูลไป๋ เธอเอ่ยด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร "ไม่ว่าคนที่ฆ่าจะเป็นแมงป่องหรือไม่ เงินรางวัลหนึ่งพันล้านนั่น แก๊งมังกรดำของเราต้องได้ ภายในพรุ่งนี้แก๊งมังกรดำของเราต้องได้เห็นเงิน"

อาฝูรู้สึกรำคาญใจ นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? แต่คนส่วนใหญ่ที่นี่เป็นคนของแก๊งมังกรดำ ถ้าไม่นำคำพูดไปบอก หากคนพวกนี้ถอนกำลังออกไป เขาเองก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแมงป่องนั่นก็ได้ จึงทำได้เพียงเดินไปหาไป๋เสี่ยวฉุนที่ยืนอยู่หน้ากระท่อมหญ้าคา แล้วกระซิบที่ข้างหูสองสามประโยคอย่างว่าง่าย

ไป๋เสี่ยวฉุนขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเพียงประโยคเดียวว่าให้จัดการโอนเงิน แล้วก็ไม่สนใจเรื่องนี้อีก ดวงตาแดงก่ำของเขาจ้องมองแมงป่องที่คุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำเสียงราวกับส่งมาจากขุมนรก "แกพูดว่าอะไรนะ? โส่วเย่ไม่ได้ถูกแกฆ่า แล้วใครเป็นคนฆ่า?!"

แมงป่องคุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะคำนับรัวๆ "คุณไป๋ ไม่ใช่ผมจริงๆ นะ เราเองก็ไม่รู้ว่าไป๋โส่วเย่เป็นลูกชายของคุณ ถ้ารู้ล่วงหน้า ต่อให้ขอยืมความกล้ามาอีกสักกี่เท่า เราก็ไม่กล้าทำหรอก! คนฆ่าไม่ใช่พวกเราจริงๆ แต่เป็นไอ้คนที่จู่ๆ ก็บุกเข้ามา หมอนั่นฝีมือร้ายกาจมาก พี่น้องสองคนของผมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเลย แค่เผชิญหน้ากันแวบเดียวก็บาดเจ็บแล้ว หลังจากนั้นก็ถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ส่วนคุณชายไป๋ ก็เป็นฝีมือของหมอนั่นเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะผมแอบอยู่ในห้องน้ำ ก็คงหนีไม่พ้นเงื้อมมือมารของมันแน่! คนคนนั้นผมก็ไม่รู้จัก แต่ดูเหมือนไป๋โส่วเย่จะจำหมอนั่นได้ มันชื่อว่าเย่เฟิง!"