ตอนที่ 60 โชคดีในความโชคร้าย

เมื่อเควินเห็นแม็ก วิลเลียมยังไม่ยอมให้ข้อสรุปเสียที จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเตือนเบา ๆ

แม็ก วิลเลียมเม้มปากแน่น ครั้นได้ยินเสียงเตือนของเควินก็เงยหน้าขึ้นมาทันที พลางส่งยิ้มอย่างขออภัย

"ขอโทษทีครับ"

คำพูดของแม็ก วิลเลียมติดสำเนียงจีนกลางแบบฮ่องกงชัดเจน

"ผ่านครับ"

อะไรนะ

ผมนึกว่าตัวเองหูฝาดไปเสียอีก!

แต่พอเห็นสีหน้าของซูโม่ ผมก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ได้ฟังผิดไป

หัวใจที่แตกสลายของผมพลันประสานคืนกลับมาในพริบตา

แม้ซูโม่จะประหลาดใจและดีใจอย่างยิ่ง ทว่าเธอก็ยังสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมา

ผมไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเมื่อครู่นี้แม็ก วิลเลียมคิดอะไรอยู่ เหตุใดถึงไม่ยอมบอกข้อสรุปออกมาตรง ๆ ตั้งแต่แรก

ซ้ำยังขมวดคิ้วมุ่น ราวกับรู้สึกว่าของตรงหน้ามีปัญหาอย่างนั้นแหละ

แต่ว่า เรื่องนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ช่างปะไรว่าเขาจะคิดอย่างไร ขอแค่ผ่านก็พอ

"วิลเลียม ถัดจากนี้รบกวนช่วยประเมินราคาสุดท้ายของโบราณวัตถุทั้งสามชิ้นนี้ต่อเลยนะครับ"

เควินพยักหน้าพลางเปิดทางให้แม็ก วิลเลียมเข้าสู่ขั้นตอนการประเมินราคาทันที

"จากแนวโน้มความเปลี่ยนแปลงในตลาดประมูลโบราณวัตถุและงานศิลปะตลอดสามปีที่ผ่านมา แจกันเทียนฉิวฝิ่นไฉ่ยุคเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง ผมประเมินไว้ที่สองล้านสามแสน ส่วนห่วงหยกมังกรยุคจ้านกั๋วประเมินไว้ที่หนึ่งล้านสี่แสนครับ"

โดยรวมแล้ว ราคาที่แม็ก วิลเลียมประเมินให้กับของโบราณสองชิ้นนี้ใกล้เคียงกับที่ผมคาดไว้ก่อนหน้า เพียงแต่ต่ำกว่าเล็กน้อย

ราคาที่ต่ำกว่าการคาดการณ์ของผมถือเป็นเรื่องปกติ เพราะโดยทั่วไปบริษัทประมูลมักจะประเมินราคาโบราณวัตถุค่อนข้างต่ำอยู่แล้ว เน้นไปทางสายรัดกุมปลอดภัยไว้ก่อน

ราคาที่ผู้ประเมินมืออาชีพจากเกาะฮ่องกงคนนี้ให้ไว้ ถือว่าค่อนข้างใกล้เคียงกับระดับตลาดจริงแล้ว หากเปลี่ยนเป็นผู้ประเมินจากแผ่นดินใหญ่ ราคาที่พวกเขาให้อาจจะต่ำกว่านี้เสียอีก

ด้วยเหตุนี้ ในงานประมูลจึงมักปรากฏเหตุการณ์ที่ราคาปิดประมูลพุ่งสูงกว่าราคาประเมินตั้งต้นไปหลายเท่าตัวอยู่เสมอ

"ส่วนภาพ 'ชิวหลินสิงเชอถู' ของฟู่เป้าสือชิ้นนี้ หากเทียบกับผลงานในช่วงเวลาเดียวกัน ลายเส้นยังไม่โดดเด่นนัก พลังพู่กันดูติดขัดไปบ้างเล็กน้อยครับ"

ทันทีที่แม็ก วิลเลียมเอ่ยประโยคนี้ออกมา ผู้จัดการฝ่ายควบคุมความเสี่ยงของธนาคารก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

"ภาพนี้คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ"

แม็ก วิลเลียมรีบยิ้มพลางโบกนิ้วไปมาปฏิเสธ

"แม้ลายเส้นจะดูติดขัดไปบ้าง แต่ก็ยังคงเป็นรูปแบบของฟู่เป้าสือ เพียงแต่เมื่อเทียบกับผลงานชิ้นอื่นอาจไม่โดดเด่นเท่า จิตรกรเวลาวาดภาพย่อมไม่มีทางคงที่เหมือนเดิมตลอดเวลา ระดับศิลปะของผลงานย่อมมีสูงมีต่ำเป็นธรรมดาครับ"

"อีกอย่าง ในการประเมินภาพวาดของฟู่เป้าสือ กระดาษถือเป็นเกณฑ์สำคัญอย่างยิ่ง และภาพนี้ก็ใช้กระดาษเปลือกไม้กุ้ยโจวพอดี กระดาษชนิดนี้เลียนแบบไม่ได้ครับ"

"ดังนั้นเรื่องของจริงของปลอมย่อมไม่มีปัญหา เพียงแต่งานศิลปะชิ้นนี้มีระดับฝีมือด้อยกว่าเล็กน้อย ราคาประเมินในตลาดจึงต้องลดหลั่นลงมาตามสภาพครับ"

ผู้จัดการฝ่ายควบคุมความเสี่ยงและคนอื่น ๆ ฟังแล้วต่างก็พยักหน้าเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง

ผมเองก็พลอยตาสว่างตามไปด้วย ถึงได้เข้าใจว่าทำไมเมื่อครู่นี้เจ้านี่ถึงได้ขมวดคิ้วและไม่ยอมบอกข้อสรุปออกมาทันที

ที่แท้เมื่อกี้เขาก็กำลังสับสน กำลังวิเคราะห์และโน้มน้าวใจตัวเองอยู่เหมือนกัน

แน่นอนว่ามืออาชีพย่อมมีความแตกต่าง เมื่อเขาปักใจเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นแล้ว ก็จะเกิดความมั่นใจอย่างยิ่งและไม่ลังเลอีกต่อไป

ทว่า ตรงนี้ผมต้องขออธิบายเพิ่มเติมสักนิด

กระดาษเปลือกไม้ตูอวิ๋นของกุ้ยโจวไม่ได้ลอกเลียนแบบไม่ได้เหมือนอย่างที่ร่ำลือกัน

ในช่วงปีสองปีนี้ กระดาษเปลือกไม้ตูอวิ๋นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ และเริ่มผลิตออกมาในปริมาณมากแล้ว แม้ยอดการผลิตจะยังน้อยอยู่ ทว่าก็ได้ทำลายตำนานที่ว่าลอกเลียนแบบไม่ได้ลงไปเรียบร้อย

แต่หากพูดกันตามตรง ก่อนหน้านี้ แม้จะเป็นกระดาษเปลือกไม้ตูอวิ๋นแบบเก่าแก่ที่ฟู่เป้าสือเคยใช้ ก็ยังสามารถทำเลียนแบบขึ้นมาได้เช่นกัน

แม้ช่างฝีมือที่ทำกระดาษเปลือกไม้ตูอวิ๋นเป็นจะมีอยู่น้อยมาก ทั้งมณฑลกุ้ยโจวมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

แต่ขอเพียงจ่ายเงินให้มากพอ ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

สาเหตุที่วิชานี้เกือบสูญหายไปในอดีต ก็เพราะทำแล้วไม่คุ้มค่า ทำออกมาแล้วขายไม่ได้ จึงไม่มีใครยอมทำ

ทว่าคนที่ยังคงมีฝีมือแขนงนี้อยู่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย

แน่นอนว่าคนทั่วไปย่อมไม่รู้จักช่างฝีมือเหล่านี้ แต่คนที่รู้ก็น่าจะเป็นพวกช่างทำของเก่าทั้งนั้น

ดังนั้น บรรดาผู้ประเมินเวลาตรวจสอบภาพวาดของฟู่เป้าสือ จึงมักยึดถือกฎเหล็กเรื่องกระดาษเป็นสำคัญที่สุด

โดยหารู้ไม่ว่า เกณฑ์ข้อนี้ถูกเหล่าปรมาจารย์ช่างทำของเก่าถอดรหัสทำลายไปตั้งนานแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ผู้ประเมินจากเกาะฮ่องกงท่านนี้ แม้จะมองออกว่าพลังพู่กันและรูปแบบการวาดมีจุดติดขัดอยู่บ้างบางประการ

ทว่าเพราะเข้าเกณฑ์กฎเหล็กเรื่องกระดาษ เขาจึงสามารถกล่อมตัวเองให้ยอมรับได้ในที่สุด

วิลเลียม ม่าย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะประเมินราคาออกมาด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง

"ภาพ 'ชิวหลินสิงเชอถู' รูปนี้ ผมประเมินราคาไว้ที่ห้าสิบเอ็ดล้านครับ"

ห้าสิบเอ็ดล้าน นี่ต่ำกว่าราคาหกสิบถึงเจ็ดสิบล้านที่เรากะไว้ก่อนหน้านี้มากโขทีเดียว!

ซูโม่ได้ยินเข้าก็อดขมวดคิ้วแล้วหันมามองผมไม่ได้

มองผมไปก็ไร้ประโยชน์ ใครจะไปรู้ล่ะว่าธนาคารจะจ้างผู้ประเมินมืออาชีพมาจากเกาะฮ่องกง!

แม้จุดบกพร่องเรื่องพลังพู่กันจะไม่ทำให้เขาตีตราภาพนี้เป็นของปลอม แต่มันก็ส่งผลกระทบต่อราคาประเมินจนได้

นี่ก็นับว่าโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายแล้วล่ะมั้ง!

เควินพยักหน้า พลางหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมากดอย่างคล่องมือสองสามที

"โบราณวัตถุสามชิ้น ราคาประเมินรวมอยู่ที่ห้าสิบสี่ล้านเจ็ดแสนครับ"

ก็ยังถือว่าไม่เลว อย่างน้อยก็แตะเกณฑ์ขั้นต่ำห้าสิบล้านของเราได้

ซูโม่ได้ยินแล้วก็อดโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้

"แต่ว่านะ ซูซาน"

เควินมองซูโม่พลางยักไหล่

"ราคาประเมินออกมาเท่านี้ แต่ธนาคารไม่มีทางปล่อยกู้เต็มจำนวนจากยอดประเมินหรอกครับ อย่างน้อยที่สุดต้องหักส่วนลดเหลือแปดสิบเปอร์เซ็นต์ นั่นแปลว่าจะกู้ได้แค่สี่สิบสามล้านเจ็ดแสนหกหมื่น แน่นอนว่ายอดสุดท้ายจะได้เท่าไหร่ ยังต้องรอเบื้องบนอนุมัติอีกทีครับ"

ผมคิดว่าซูโม่ก็คงเหมือนกับผม ที่รู้สึกเหมือนถูกถีบตกจากสวรรค์ลงมาสู่หุบเหวในพริบตา!

เมื่อครู่เพิ่งจะโล่งใจได้ประเดี๋ยวเดียว ก็ถูกดึงกลับมาสู่โลกความจริงอันโหดร้ายเสียแล้ว

ต่อให้รวมเงินสดทั้งหมดในบัญชีของตระกูลซูตอนนี้เข้าไปด้วย แล้วเลหลังขายโบราณวัตถุทั้งหมดในร้านซูกู่หย่าจี๋ให้พวกพ้องในวงการไปจนเกลี้ยง

แต่ยอดจำนองสี่สิบสามล้านเจ็ดแสนหกหมื่นนี้ ก็ยังขาดอยู่อีกตั้งหกเจ็ดล้านกว่าจะครบหนึ่งร้อยล้านที่ถึงกำหนดชำระ

หรือว่าจะต้องให้ซูซีถิงขายบ้านพักเรือนไทยสไตล์ซูโจวหลังนั้นจริง ๆ?

"ซูซาน ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ผมจะเริ่มเดินเรื่องเอกสารตามขั้นตอนเลยนะครับ พอผู้เชี่ยวชาญทั้งสามท่านเซ็นชื่อเรียบร้อย เราก็ทำการอายัดปิดผนึกหลักทรัพย์ค้ำประกันได้ทันที เจ้าหน้าที่จากสำนักงานรับรองเอกสารก็รออยู่แล้วด้วยครับ"

เควินหยิบแบบฟอร์มเอกสารที่เกี่ยวข้องส่งให้ผู้ประเมินทั้งสามคนกรอก พลางมองซูโม่เพื่อเอ่ยเตือน

ซูโม่มองผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วขมวดมุ่น สื่อความหมายชัดเจนว่าเงินยังไม่พอนะ!

อย่าว่าแต่ยอดที่ดีที่สุดเจ็ดสิบล้านเลย แม้แต่ยอดขั้นต่ำห้าสิบล้านก็ยังขาดอยู่อีกไกล!

"เควินครับ รบกวนให้ผู้เชี่ยวชาญทั้งสามท่านรอสักครู่ได้ไหมครับ จริง ๆ ที่ร้านยังมีภาพวาดของฉีไป๋สืออยู่อีกหนึ่งภาพ สวยงามมากทีเดียว!"

ความจริงผมเริ่มคิดหาวิธีอุดรอยรั่วหกเจ็ดล้านนี้ตั้งแต่เควินพูดตัวเลขออกมาแล้ว

แม้ว่าท้ายที่สุดหากจนปัญญาจริง ๆ ก็คงต้องยอมให้ตระกูลซูขายอสังหาริมทรัพย์ทิ้ง เพราะอย่างไรเสียก็ยังดีกว่าปล่อยให้ธนาคารยึดถนนของเก่ากับร้านซูกู่หย่าจี๋ไป

ทว่า หากต้องถึงขั้นขายบ้านของตระกูลซูเพื่อรักษาถนนของเก่ากับร้านซูกู่หย่าจี๋ไว้ เช่นนั้นหุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ผมถืออยู่ มันคงทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย!

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงตัดสินใจนำภาพกุ้งเก้าตัวที่ยังวาดไม่เสร็จสมบูรณ์ภาพนั้นออกมาใช้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน

ซูโม่ฟังแล้วงุนงงเป็นไก่ตาแตก เพราะในร้านซูกู่หย่าจี๋ไม่มีภาพวาดของฉีไป๋สือเลยสักภาพเดียว!

แต่ในเมื่อผมพูดออกไปเช่นนั้น เธอก็ไม่สะดวกใจที่จะซักถามต่อหน้าคนนอก

"โอ้! มีภาพวาดของฉีไป๋สือด้วยเหรอครับ?"

เควินยังไม่ทันได้อ้าปาก วิลเลียม ม่าย ก็แสดงความสนใจขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

"ใช่ครับ แถมยังเป็นภาพกุ้งอันเป็นเอกลักษณ์ของฉีไป๋สือด้วย แต่ภาพนี้ไม่ใช่ภาพวาดธรรมดาทั่วไปนะครับ มันมีคุณค่าอย่างยิ่งต่อการศึกษาวิจัยช่วงชีวิตของฉีไป๋สือ บนภาพมีเรื่องราวซ่อนอยู่ครับ"

วิลเลียม ม่าย ถึงกับหลุดอุทานเป็นภาษาอังกฤษออกมาคำหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าหมอนี่เกิดความสนใจเข้าจริง ๆ เสียแล้ว

"ขออภัยด้วยครับ!" วิลเลียม ม่าย ตระหนักได้ว่าเมื่อครู่ตนเผลอพูดภาษาอังกฤษออกไป จึงรีบหัวเราะแก้เก้อ

"ช่วงนี้ตลาดภาพวาดของฉีไป๋สือกำลังมาแรงมากครับ พอดีว่ามีลูกค้าของผมคนหนึ่งกำลังตามหาภาพวาดของฉีไป๋สืออยู่พอดีเลย"

"ถ้าอย่างนั้นก็ประจวบเหมาะเลยครับ ทุกท่านจะว่าอะไรไหมหากผมจะขอตัวกลับไปเอาภาพมาให้ดูสักครู่? ใช้เวลาไม่นานหรอกครับ"

เควินกวาดสายตามองทุกคน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครขัดข้อง ผมจึงรีบเดินก้าวออกจากห้องประชุมไปทันที