ตอนที่ 61 แกะสลักตราประทับในหนึ่งนาที

ผมรีบสาวเท้าออกจากห้องประชุม นึกไม่ถึงว่าซูโม่จะตามออกมาติด ๆ

"คุณออกมาทำไมครับ? รีบกลับเข้าไปเถอะ โบราณวัตถุยังอยู่ข้างในนะ!"

"ข้างในมีกล้องวงจรปิดบันทึกภาพอยู่ไม่ใช่เหรอคะ"

"ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ ผมกลัวว่าถ้าเราไม่อยู่ เกิดพวกเขาหยิบภาพวาดขึ้นมาศึกษาดูอีก จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเอาเปล่า ๆ"

ผมเตือนเธอเสียงเบา

"นั่นสินะ" ซูโม่พยักหน้า ทว่าสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ดูท่าถ้าไม่ถามคงทนไม่ไหว

"แต่ที่ร้านไม่มีภาพวาดของฉีไป๋สือเลยนี่คะ? คุณจะไปเอามาจากไหนกัน?"

"ภาพนี้เป็นของผมเองครับ จะกลับไปเอาที่บ้าน"

"อ๋อ!"

ริมฝีปากบางสวยของหญิงสาวอ้ากว้างจนกลายเป็นรูปวงกลม

"รีบกลับเข้าไปเถอะครับ เตือนพวกเขาให้เก็บพวกโบราณวัตถุให้เรียบร้อยด้วย"

ซูโม่พยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไป

พอออกจากธนาคาร ผมก็โบกแท็กซี่มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านเดี่ยวชานเมืองทันที

แม้ว่าตราประทับของฉีไป๋สืออันนั้น ผมจะซ้อมแกะสลักมาแล้วหลายสิบอัน จนแทบจะถึงขั้นหลับตาแกะได้แล้วก็ตาม

แต่ผมก็ยังคงลังเล ไม่ยอมประทับตราลงบนภาพกุ้งเก้าตัวเสียที

ผมกลัวว่าหากพลั้งพลาดเพียงนิด จะกลายเป็นว่าขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารอีก

ทว่าตอนนี้ไฟลนก้นแล้ว ไม่ทำก็ไม่ได้!

ผมหยิบหินโซ่วซานทรงสี่เหลี่ยมเรียบ ๆ ออกมาอันหนึ่ง สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกแรงที่ข้อมือลงมีดทันที

ไม่ถึงหนึ่งนาที ตราประทับอักษรจ้วนก็แกะเสร็จสมบูรณ์

บางคนอาจจะสงสัยว่า การแกะสลักเลียนแบบเหตุใดจึงทำได้รวดเร็วปานนี้?

ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะมันต้องเร็วเท่านั้น

คนที่เคยเรียนการแกะสลักตราประทับย่อมรู้ดีว่า ฝีมือการแกะสลักของฉีไป๋สือนั้นล้ำลึกมาก เขาแกะตราประทับได้เร็วอย่างยิ่ง และชอบใช้เทคนิค "ชงเตา" หรือการไสมีดพุ่งทะลวง

สิ่งที่เรียกว่าชงเตา ก็คือการจับมีดแล้วออกแรงไสพุ่งไปข้างหน้าอย่างดุดันจากปลายด้านหนึ่งสู่อีกด้านหนึ่ง

ชงเตาเป็นเพลงมีดพื้นฐานที่สุดของการแกะสลักตราประทับ แต่ถ้าคิดจะใช้ให้ดี กลับยากยิ่งนัก นับเป็นการทดสอบพื้นฐานอย่างแท้จริง

เพราะการชงเตาต้องถ่ายเทพลังอย่างต่อเนื่อง ห้ามหยุดชะงักกลางคัน มีดต้องแล่นฉับไว ทรงพลังดั่งผ่าไม้ไผ่ สำเร็จในรวดเดียว

เส้นสายที่แกะออกมาจึงตรงแน่ว หนักแน่นผึ่งผาย และลื่นไหลไร้สะดุด

แน่นอนว่า ลักษณะเช่นนี้ทำให้ผู้แกะต้องถือมีดค่อนข้างตั้งตรง แรงต้านที่เกิดขึ้นยามเดินมีดจึงมหาศาลตามไปด้วย

ด้วยเหตุนี้ จึงต้องการแรงข้อมือและความแม่นยำในการควบคุมมีดแกะสลักของผู้แกะในระดับที่สูงลิ่ว

หากประมาทเพียงนิด หรือความเร็วไม่พอ มีดแกะสลักจะสั่นไหวทันที

เส้นสายที่แกะออกมาถ้าไม่เบี้ยวคด ก็จะมีรอยขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ

ดังนั้น ผมจึงต้องทำให้เสร็จในรวดเดียว มีเพียงทำเช่นนี้ ถึงจะสามารถเลียนแบบแก่นแท้และกลิ่นอายการแกะตราประทับของฉีไป๋สือออกมาได้แนบเนียนที่สุด

ยังดีที่ตราประทับหลายสิบอันที่ผมซ้อมแกะเลียนแบบมาตลอดหลายวันก่อนหน้านี้ไม่ได้สูญเปล่า

ผลลัพธ์ตอนประทับลงบนกระดาษถือว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

ผลลัพธ์ดีก็จริง แต่ยังเอาไปปั๊มลงบนภาพวาดโดยตรงไม่ได้ ต้องผ่านการจัดการต่ออีกขั้นหนึ่ง

ตราประทับใหม่ย่อมมีร่องรอยความใหม่ เมื่อเทียบกับตราประทับเก่าที่ผ่านการใช้งานมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ย่อมมีความแตกต่างกันอยู่

จุดนี้คนทั่วไปดูไม่ออกแน่นอน ทว่ายอดฝีมือย่อมมองทะลุ

ผมประเมินว่าผู้ประเมินมืออาชีพอย่างม่ายเวยเหลียน แถมยังเชี่ยวชาญด้านงานเขียนอักษรและภาพวาดเป็นพิเศษ ย่อมไม่มีทางรอดพ้นสายตาเขาไปได้

ผมใช้กระดาษทรายเบอร์ละเอียดขัดตราประทับเบา ๆ

การขัดเงา เป็นขั้นตอนที่เรียบง่ายและเป็นพื้นฐานที่สุด

หลากหลายวงการและงานหลายประเภทล้วนต้องใช้การขัด

ทว่าสำหรับวงการช่างทำของเก่าแล้ว การขัดถือว่าพิถีพิถันอย่างยิ่ง

เพราะการขัดย่อมทิ้งรอยขัดเอาไว้อย่างแน่นอน

แม้ว่าตาเปล่าของคนทั่วไปจะมองไม่เห็นรอยขัด แต่ตราบใดที่คุณเคยขัด ย่อมต้องมีร่องรอยหลงเหลือ โดยเฉพาะภายใต้กล้องขยายกำลังสูง ไม่มีทางรอดพ้นไปได้เด็ดขาด

ฉะนั้น สำหรับช่างทำของเก่าที่มุ่งมั่นจะทำให้ของปลอมกลายเป็นของแท้แล้ว การขัดจึงต้องใส่ใจในรายละเอียดอย่างมาก

ผมใช้นิ้วจับตราประทับไว้ แล้วขัดเป็นรูปเลข 8 วนไปมาบนกระดาษทรายเบอร์ละเอียดที่สุด

การขัดเป็นรูปเลข 8 จะไม่ทิ้งรอยไปในทิศทางเดียว และหากลงน้ำหนักมือได้จังหวะ ร่องรอยที่เกิดขึ้นจะเล็กละเอียดจนแทบมองไม่เห็น

นอกจากนี้ ตอนที่ขัดอย่างต่อเนื่อง ผมยังแบ่งน้ำหนักมือออกเป็นสี่ถึงห้าระดับ

เริ่มจากออกแรงกดลงไปก่อน จากนั้นค่อย ๆ ผ่อนแรงที่มือลง ร่องรอยที่เกิดบนตราประทับก็จะยิ่งบางเบาลงเรื่อย ๆ

เวลาในการขัดต้องไม่นานเกินไป หนึ่งนาทีก็เพียงพอแล้ว

อย่างไรเสีย ตัวตราประทับเองก็ไม่ได้เอาไปให้คนอื่นดูอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องทำให้รอดพ้นกล้องขยายจริง ๆ

สิ่งที่ผู้ประเมินดู คือรอยประทับที่ปรากฏอยู่บนกระดาษต่างหาก

หลังจากขัดเพียงเล็กน้อย ผมก็หยิบตราประทับไปแตะชาด แล้วออกแรงกดกระหน่ำปั๊มลงบนกระดาษหนังสือพิมพ์ซ้ำ ๆ อย่างไม่หยุดยั้ง

นี่ก็เพื่อเร่งอายุ ให้ชาดซึมลึกเข้าไปในเนื้อตราประทับ สร้างผลลัพธ์แบบตราประทับเก่าแก่ขึ้นมา

ผมปั๊มรวดเดียวติดต่อกันหลายสิบครั้ง จนกระทั่งเห็นว่ารอยประทับที่ได้เริ่มมีความกลมมนสุกงอมก็เป็นอันใช้ได้

ผมดึง "ภาพกุ้งเก้าตัว" ออกมาจากกระบอกใส่ภาพ คลี่กางออก จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

ประทับลงไปครั้งเดียวนี้ อาจเป็นความต่างระหว่างเงินหลายล้านกับเงินไม่กี่ร้อยหยวนเลยทีเดียว!

ผมบรรจงประทับตราลงไปอย่างระมัดระวัง แต่นี่ยังไม่จบแค่นั้น

รอยประทับที่เพิ่งปั๊มลงไปใหม่ย่อมสดใหม่และยังชื้นอยู่เป็นธรรมดา

ผมใช้ไดร์เป่าผมเปิดลมเย็นเป่าจนแห้ง ทว่าสีสันก็ยังคงสดจัด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งประทับลงไปได้ไม่นาน

ดังนั้น จึงต้องทำให้ดูเก่าเสียก่อน

ผมหาฝุ่นที่สะอาดบริสุทธิ์มาเล็กน้อยเช่นเดิม ใช้สำลีก้อนแตะฝุ่นแล้วนำมาตบซับเบา ๆ

เมื่อตบซับเสร็จแล้ว ก็รีบเป่าฝุ่นออกไป

ถึงตอนนี้ สีของชาดก็ไม่สดใสเหมือนใหม่อีกต่อไปแล้ว

ผมทำซ้ำอีกสองสามรอบ ผลลัพธ์จากการทำให้ดูเก่าของตราประทับนี้ก็ปรากฏออกมา

ทว่าอย่างไรเสียเวลาก็กระชั้นชิดเกินไป รวมเวลาเบ็ดเสร็จแค่ห้าหกนาทีเท่านั้น

ดังนั้น ผลลัพธ์ที่ได้จึงยังไม่อาจเรียกว่าไร้ที่ติได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ หากปล่อยให้พวกเขารอนานเกินไป จะยิ่งกระตุ้นให้เกิดความระแวงโดยไม่จำเป็น

คงได้แต่อาศัยข้อเท็จจริงที่ว่าตัวภาพวาดนี้เป็นของแท้ มาช่วยกลบเกลื่อนจุดบกพร่องของตราประทับแทนแล้ว

ผมคว้ากระบอกใส่ภาพแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังธนาคารทันที

ยังดีที่ผมใช้เวลาเบ็ดเสร็จไปไม่ถึงสิบนาที แท็กซี่ก็ยังคงจอดรอผมอยู่ข้างนอก!

ตอนที่ผมรีบไปถึงธนาคาร ซูโม่ก็กำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยความร้อนรน

"ทำไมไปนานขนาดนี้คะ"

"นานเหรอครับ"

"เกือบชั่วโมงครึ่งแล้วนะคะ"

ช่วยไม่ได้นี่นะ ใครใช้ให้ผมอยู่ชานเมืองกันล่ะ!

จริง ๆ แล้วนี่ถือว่าดีมากแล้ว ไม่ใช่ช่วงเวลาเร่งด่วนเข้างานเลิกงาน ถนนไม่ติด คนขับแทบจะเหยียบมิดคันเร่งซิ่งมาตลอดทาง

"รีบเข้าไปข้างในกันเถอะครับ"

"จะไหวแน่นะคะ ยังขาดอีกตั้งหกเจ็ดล้านเลยนะ"

ซูโม่พึมพำเสียงเบา เธอกำลังสงสัยอยู่ว่าภาพวาดใบนี้ของผมจะมีมูลค่ามากถึงขนาดนั้นจริงหรือเปล่า

ในเมื่อก่อนหน้านี้สองวัน ผมยังเป็นแค่พนักงานร้านตัวเล็ก ๆ ที่ได้เงินเดือนแค่ห้าหกพันหยวนอยู่เลย

ผมไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองสาวงามพลางส่งยิ้มบาง ๆ ให้

"ขอโทษด้วยนะครับ พอดีถนนฉีหวยมีงานซ่อมถนน แล้วรถบรรทุกดินก็ชนเข้ากับรถเก๋งสองคัน เลยรถติดไปสิบกว่านาทีครับ"

พอผมก้าวพ้นประตูเข้าไป ก็เริ่มกล่าวขอโทษคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องประชุมทันที

แน่นอนว่าคำพูดนี้ผมไม่ได้แต่งเรื่องซี้ซั้ว

ข้อแรกคือถนนฉีหวยกำลังซ่อมถนนอยู่จริง ๆ ผมต้องผ่านทุกวันย่อมรู้อยู่แล้ว

และทางนั้นก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นจริง ๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมได้ยินมาจากบนรถแท็กซี่

"ถ้าอย่างนั้นก็รีบหน่อยเถอะครับ! คุณวิลเลียมยังต้องรีบไปขึ้นเครื่องบินไฟลต์บ่ายกลับฮ่องกงอีกนะ"

เควินเอ่ยเร่งผมขึ้นมาประโยคหนึ่ง แล้วก็รีบเปิดกล้องบันทึกวิดีโอตลอดกระบวนการ

ผมพยักหน้า แล้ววางกระบอกใส่ภาพในอ้อมแขนลงบนโต๊ะตรง ๆ

ผู้ประเมินทั้งสามคนมองแล้วถึงกับชะงักไป เพราะแทบไม่เคยเห็นใครใส่ภาพวาดหรืออักษรพู่กันมาในกระบอกใส่ภาพเพื่อเอามาขายเลย

โดยทั่วไปมักจะใส่มาในกล่องผ้าแพรทรงยาวหรือหีบไม้มากกว่า

และสิ่งที่ทำให้ผู้ประเมินทั้งสามคนประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ ตัวกระบอกใส่ภาพนี้ดูน่าทึ่งอย่างยิ่ง

แค่แรกเห็นก็ทำให้ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ตัวกระบอกใส่ภาพเป็นสีเหลืองสว่างมันวาวตลอดทั้งชิ้น โปร่งแสงราวกับอำพัน

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีลายหน้าผีอันเด่นชัดปรากฏอยู่อีกด้วย!