ตอนที่ 63 ไม่ซื่อตรง

"ถ้าประเมินเฉพาะกระบอกใส่ภาพอันนี้ ไม้ไห่หวงชั้นเลิศ บวกกับฉีไป๋สือลงมือทำด้วยตัวเอง ผมให้ราคาประเมินที่สองล้านแปดแสนครับ"

หลินเจิ้งชิงกับโจวเจิ้งต่างพยักหน้า เห็นพ้องกับราคาประเมินของม่ายเวยเหลียน

สองล้านแปดแสน ที่จริงเกินกว่าที่ผมคิดไว้ตอนแรกไปหน่อยด้วยซ้ำ

แม้ก่อนหน้านี้ผมจะคิดว่าอาจจะเพิ่มขึ้นจากหนึ่งแสนสักสิบเท่าหรือหลายสิบเท่า

แต่จะคุ้มค่าเป็นเงินเท่าไรกันแน่ ผมไม่รู้ชัดเจนจริง ๆ

ทว่าในใจผมแอบประเมินไว้ราว ๆ หนึ่งล้าน หรือแม้แต่หลักแสนก็ยังพอรับได้

ดังนั้นราคาประเมินสองล้านแปดแสนที่ม่ายเวยเหลียนเสนอมา จึงทำให้ผมประหลาดใจและยินดีมากจริง ๆ

"แล้วถ้ารวมเข้าด้วยกันล่ะคะ"

"ถ้ารวมเข้าด้วยกัน ภาพวาดกับกระบอกใส่ภาพไปพร้อมกัน ผมให้ราคาประเมินที่สามสิบห้าล้านครับ"

โอ้โห! รวมกับไม่รวม พริบตาเดียวมูลค่าก็พุ่งขึ้นมาอีกกว่าห้าล้าน

สามสิบห้าล้าน รวมกับของโบราณสามชิ้นก่อนหน้าที่ประเมินได้ห้าสิบสี่ล้านแปดแสน รวมเป็นแปดสิบเก้าล้านแปดแสน

ถ้าหักเหลือแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ก็จะได้เงินกู้ค้ำประกันถึงเจ็ดสิบเอ็ดล้านแปดแสนสี่หมื่น

เช่นนี้แล้ว นอกจากไม่ต้องขายอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลซูแล้ว กระทั่งของโบราณในร้านซูกู่หย่าจี๋ก็ไม่ต้องเลขายทิ้งด้วย

ผมใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง รู้สึกว่ากระบอกใส่ภาพเก็บไว้กับตัวเองแม้จะปลอดภัย แต่ก็ไม่ได้แสดงมูลค่าสูงสุดของมันออกมา

หากอยู่คู่กับภาพวาด มูลค่าจะเพิ่มขึ้นทันทีห้าล้าน เงินก้อนนี้แม้จะเป็นเพียงเงินกู้ค้ำประกันที่ต้องชดใช้คืนในบั้นปลาย

แต่การกู้เงินก้อนนี้ออกมาก็ไม่ได้ไร้ความหมาย

หากรักษาซูกู่หย่าจี๋ไว้ได้จริง ในภายภาคหน้าก็ยังต้องพัฒนา ต้องรับซื้อของโบราณ ต้องสะสมของเก่า ทั้งหมดนี้ล้วนต้องใช้เงินทุน

แม้ตามแผนการของซูโม่ พอได้เงินกู้ทางนี้รวมกับเงินสามสิบล้านในบัญชีจะครบหนึ่งร้อยล้านเพื่อไปโปะหนี้เก่า จากนั้นค่อยนำถนนของเก่าไปจำนอง

เงินกู้จากการจำนองถนนของเก่าจะนำมาคืนธนาคารต่างชาติเพื่อไถ่ของโบราณกลับคืน

แต่วงเงินกู้ค้ำประกันของธนาคารต่างชาติมีระยะเวลาอย่างน้อยหนึ่งปี

ในช่วงเวลานี้ก็จำเป็นต้องมีเงินทุนหมุนเวียน

แทนที่จะเลขายของโบราณในซูกู่หย่าจี๋ สู้เอาผืนกระบอกใส่ภาพมาค้ำประกันเลยดีกว่า

อีกอย่างการเลขายของโบราณมันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย ยิ่งไปกว่านั้น ในนั้นยังมีหุ้นของผมกับเสี่ยวสู่อยู่อีกครึ่งหนึ่งด้วยนะ!

เพราะฉะนั้น สู้เอากระบอกใส่ภาพไปค้ำประกันด้วยกันเสียเลยดีกว่า

"ตกลงครับ งั้นก็เอาไปค้ำประกันด้วยกันเลย!"

"ราคาประเมินรวมแปดสิบเก้าล้านแปดแสน คาดว่าจะอนุมัติวงเงินเจ็ดสิบเอ็ดล้านแปดแสนสี่หมื่น ถ้าไม่มีปัญหา จะยื่นขอตามจำนวนนี้นะครับ"

เควินมองดูซูโม่ เธอเป็นตัวแทนตามกฎหมายของบริษัทการลงทุนจินหลิงกู่ซูจำกัด ในทางกฎหมาย เธอเป็นคนตัดสินใจ

ซูโม่พยักหน้า ที่เหลือก็ดำเนินไปตามขั้นตอน

ทว่าเงินคงไม่ได้โอนเข้ามาเร็วขนาดนั้น แม้ธนาคารต่างชาติแห่งนี้จะเร็วมากแล้ว แต่ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์

เมื่อเดินออกมาจากห้องประชุม ม่ายเวยเหลียนก็รีบก้าวเท้าตามผมมาติด ๆ

"สวัสดีครับคุณเหมย คุณซู"

"คุณม่าย มีธุระอะไรหรือครับ"

"ผมอยากถามหน่อยครับว่า ภาพวาดกับกระบอกใส่ภาพของฉีไป๋สือชุดนี้ พวกคุณคิดจะขายไหมครับ"

"หมายถึงส่งเข้าประมูลหรือครับ"

"ส่งประมูลก็ได้ หรือจะซื้อขายส่วนตัวก็ได้ครับ อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ บังเอิญมีลูกค้ารายเก่ากำลังหาซื้อภาพวาดของฉีไป๋สืออยู่ ชุดนี้ของคุณหายากจริง ๆ ผมคิดว่าเขาต้องชอบแน่ ๆ ครับ"

"คุณม่ายครับ ภาพถูกนำไปค้ำประกันแล้ว ไว้รอใช้หนี้เงินกู้เสร็จ ปลดจำนองของออกมาค่อยว่ากันอีกทีเถอะครับ"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาเลยครับ ขอเพียงคุยกับทางธนาคารให้เรียบร้อย ราคาขายสูงกว่าราคาประเมินของธนาคาร แล้วโอนเงินเข้าธนาคารโดยตรงก็พอแล้วครับ"

ที่จริงผมก็อยากขายมากทีเดียว เพราะราคาที่สูงขนาดนั้นชวนให้หวั่นไหวจริง ๆ

ทว่าพอขายแล้วเงินก็เข้าธนาคารหมด สุดท้ายแล้วผมกับตระกูลซูจะสะสางบัญชีกันอย่างไร ตอนนี้ยังเป็นบัญชีที่คลุมเครืออยู่เลย!

ดังนั้นสู้เก็บของไว้ดีกว่า ถึงเวลาชำระเงินกู้หมด ปลดจำนองออกมาของก็ยังเป็นของผม ตระกูลซูไม่มีทางยึดของผมไปได้หรอก

"ตอนนี้ยังไม่คิดจะขายครับ"

ผมปฏิเสธข้อเสนอของม่ายเวยเหลียนไปตรง ๆ

"ถ้าอย่างนั้น หากพวกคุณต้องการปล่อยของเมื่อไหร่ ติดต่อผมได้เลยนะครับ"

ม่ายเวยเหลียนพูดพลางหยิบนามบัตรสองใบยื่นให้พวกเราอย่างสุภาพ

หลังจากบอกลาม่ายเวยเหลียนและทักทายเควินเรียบร้อยแล้ว ผมกับซูโม่ก็เดินออกจากธนาคารทันที

ทันทีที่พ้นประตูธนาคาร ซูโม่ก็อดใจไม่ไหว รีบหันมามองผมแล้วเอ่ยถาม

"นายเก้า ภาพวาดม้วนนั้นของคุณดูคุ้นตามากเลยนะ!"

คุ้นตาเหรอ เธอพูดอ้อมค้อมเกินไปแล้วมั้ง

ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ก็ภาพที่ชายแก่คนนั้นเอามาเสนอขายหน้าร้านเราเมื่อช่วงก่อนไงล่ะ ตอนนั้นอาเหรินปฏิเสธไปทันควันเลยไม่ใช่เหรอ"

"ภาพวาดนี้เป็นของแท้อย่างนั้นเหรอคะ"

ผมพยักหน้า ก่อนจะรีบยกมือขึ้นร้องบอก

"เฮ้ ตอนนั้นผมถามพวกคุณแล้วนะ ทั้งคุณทั้งอาเหรินต่างก็อนุญาตให้ผมรับซื้อไว้เองในนามส่วนตัวแล้วด้วย!"

"นายจะตื่นตูมทำไม ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย อาเหรินตาไม่ถึงเอง ฉันไม่แย่งของนายหรอกน่า"

ซูโม่ทำสีหน้าหงุดหงิดใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะอดถามต่อไม่ได้

"นายรับซื้อภาพนี้มาเท่าไหร่เหรอคะ"

"สี่หมื่น"

"หา!"

ซูโม่ตกใจจนเผลอร้องเสียงหลง

สีหน้าของสาวสวยคนนี้โอเวอร์สุดขีด เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"สี่หมื่นเนี่ยนะ แล้วประเมินราคาได้สามสิบห้าล้านงั้นเหรอ"

"เก็บตกของดีไงล่ะครับ!"

ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ

"ไม่ถูกสิ ฉันจำได้ว่าภาพวาดนี้เมื่อก่อนไม่มีตราประทับนี่นา อาเหรินถึงไม่ยอมรับซื้อไว้ แต่เมื่อกี้ภาพนี้กลับมีตราประทับแล้ว!"

"ก็เพราะอย่างนี้ไงผมถึงหายตัวกลับบ้านไปตั้งนานสองนาน ก็กลับไปแกะตราประทับมาน่ะสิ"

"หา!"

ใบหน้าของสาวสวยเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง

"ตราประทับเพิ่งแกะใหม่เนี่ยนะ จริงหรือเล่นคะเนี่ย"

"ถ้าผู้ประเมินเห็นว่าเป็นของแท้ มันก็คือของแท้นั่นแหละครับ!"

ซูโม่ส่ายหน้า "มิน่าล่ะคุณปู่ถึงบอกว่าหัวใจสำคัญของวงการสะสมของเก่าคือสายตา นี่มันตบหน้าฉาดใหญ่ขนาดไหนกันนะ ซูกู่หย่าจี๋ของฉันพลาดเงินสามสิบห้าล้านไปต่อหน้าต่อตาเลย!"

"คุณคนสวยครับ พลาดเงินสามสิบห้าล้านอะไรกัน ต่อให้อาเหรินมีสายตามองออก คิดว่าเขาจะยอมซื้อเก็บไว้ให้คุณเหรอ ก็แค่ขุดหลุมดักคุณเหมือนเดิมนั่นแหละ เพราะงั้นสรุปแล้ว ภาพนี้มันถูกกำหนดมาแต่แรกแล้วว่าไม่มีวาสนากับตระกูลซูของคุณ"

ซูโม่ฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะมุ่ยปากพยักหน้าเห็นด้วย

"แต่ฉันว่านายก็ไม่ค่อยมีน้ำใจเท่าไหร่นะ ตอนนั้นนายดูออกแล้วทำไมถึงไม่พูดล่ะคะ"

ซูโม่พึมพำบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ

พอได้ยินคำพูดนี้เข้า ผมก็ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาทันที

"พูดให้เคลียร์นะ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้มองออกหรอกว่าภาพนี้เป็นของแท้ ที่รับซื้อไว้ก็เพราะอยากได้กระบอกใส่ภาพต่างหาก ผมเห็นว่ากระบอกนั่นทำจากไม้หวงฮวาหลี ตอนนั้นประเมินว่าน่าจะมีมูลค่าสักห้าหกหมื่น ซื้อมาสี่หมื่นก็ฟันกำไรได้หมื่นสองหมื่น ไม่นับว่าเป็นการเก็บตกของดีอะไรด้วยซ้ำ อีกอย่างเรื่องนี้ก็ผ่านความยินยอมของพวกคุณแล้ว เพิ่งจะมารู้ตัวตอนกลับถึงบ้านนี่เองว่าภาพนี้เป็นของแท้ ถึงได้รู้ว่าตัวเองเก็บตกของดีเข้าให้แล้ว แต่ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะตีราคาได้สูงขนาดนี้"

"อีกอย่าง ต่อให้ตอนนั้นผมรู้จริง ๆ พนักงานร้านตัวเล็ก ๆ อย่างผมจะมีสิทธิ์มีเสียงไปพูดอะไรได้"

ผมมองหน้าซูโม่ด้วยความรู้สึกโมโหขึ้นมานิด ๆ

"ถึงผมพูดไป ถามจริงเถอะ ทั้งคุณทั้งอาเหรินจะยอมฟังผมเหรอ"

ซูโม่มองผมพลางยักไหล่ ทำสีหน้าไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ

"ผมเนี่ยนะไม่มีน้ำใจ วันนี้ผมถึงขั้นยอมเอาภาพนี้มาค้ำประกัน เพื่อจะรักษาถนนของเก่ากับซูกู่หย่าจี๋เอาไว้ แบบนี้ยังเรียกว่าไม่มีน้ำใจอีกเหรอ"

ซูโม่ถึงกับพูดไม่ออกไปต่อไม่ถูก

"ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้แล้ว คุณเป็นฝ่ายการเงินของร้าน พอกลับไปแล้วก็ช่วยทำแผนงานขึ้นมาด้วยล่ะ แม้ว่าผมจะมีหุ้นอยู่ในซูกู่หย่าจี๋ครึ่งหนึ่ง แต่เรื่องที่ว่าหลังจากนี้ซูกู่หย่าจี๋จะบริหารยังไง จะแบ่งผลกำไรกันยังไง เงินที่ได้จากการค้ำประกันนี้จะคำนวณยังไง และต่อไปจำเป็นต้องอัดฉีดเงินทุนหมุนเวียนเพิ่มอีกไหม รวมถึงเงินทุนหมุนเวียนที่ใส่เข้ามาในร้านจะนับยังไง ทั้งหมดนี้ยังไม่ได้คุยกันให้เคลียร์เลยนะ"

"เรื่องนี้นายวางใจเถอะ จริง ๆ ฉันก็เริ่มคิดไว้บ้างแล้ว พอยื่นเรื่องกู้เงินผ่านเรียบร้อย ฉันจะทำแผนงานออกมา เคลียร์บัญชีและแยกสัดส่วนระหว่างซูกู่หย่าจี๋กับถนนของเก่าให้ชัดเจนแน่นอนค่ะ"

ผมพยักหน้ารับ สีหน้ายังคงฉายแววไม่สบอารมณ์อยู่อย่างเห็นได้ชัด

"นายเก้า คำพูดเมื่อครู่ของผมไม่ดีเอง ผม...ผมขอโทษคุณด้วยนะครับ"

สาวสวยยู่ปากขมวดคิ้ว ทำท่าทางสำนึกผิดราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งทำความผิดมาไม่มีผิด