ตอนที่ 64 การทดสอบยกระดับ

สินเชื่อจำนองของธนาคารถือว่าดำเนินเรื่องเสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี เหลือแค่รอการอนุมัติวงเงินขั้นสุดท้ายเท่านั้น

ทว่าตามคำพูดของเควิน โดยพื้นฐานแล้วตัวเลขที่ยื่นขอไปมักจะได้รับการอนุมัติทั้งหมด แทบไม่มีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น

นั่นหมายความว่า วิกฤตการณ์ของตระกูลซูได้รับการคลี่คลายไปเปลาะใหญ่แล้ว

แต่เพื่อความปลอดภัย ซูซีถิงจึงต่อสายตรงถึงผม กำชับเป็นพิเศษว่าอย่าเพิ่งแพร่งพรายข่าวนี้ออกไป

อันที่จริง ในจินหลิงนี้นอกจากเสี่ยวอู่แล้ว ผมก็ไม่มีใครอื่นให้บอกอยู่ดี

ต่อให้ซูซีถิงไม่เอ่ยปาก ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ต่างกันสักนิด

นับตั้งแต่เรื่องจำนองกับธนาคารผ่านพ้นไปด้วยดี ผมสังเกตเห็นว่าท่าทีของซูโม่ที่มีต่อผมเริ่มเปลี่ยนไป

เธอดูให้ความเคารพและว่าง่ายขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องจำนองธนาคารทำให้เธอได้ประจักษ์ถึงฝีมือที่แท้จริงของผม หรือเป็นเพราะซูซีถิงได้กำชับอะไรเธอมาอีกรอบกันแน่

ร้านซูกู่หย่าจี๋เริ่มตกอยู่ในการตัดสินใจของผมอย่างแท้จริง การจัดแจงวางแผนใด ๆ ของผม เธอก็ล้วนพยักหน้ารับแล้วนำไปปฏิบัติตามทั้งสิ้น

ก่อนหน้านี้ตอนที่ให้เธอคอยต้อนรับลูกค้า เธอยังดูไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ตอนนี้จู่ ๆ กลับกลายเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาผิดหูผิดตา

รอยยิ้มบนใบหน้าก็ดูจริงใจขึ้นมากเช่นกัน

ตัวซูโม่เองเดิมทีก็เรียนด้านการลงทุนในโบราณวัตถุและงานศิลปะมาอยู่แล้ว ทั้งยังเติบโตมาจากตระกูลเก่าแก่ในแวดวงค้าของเก่า หน้าที่ต้อนรับลูกค้าที่นำโบราณวัตถุมาขายในร้าน เธอจึงจัดการได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

กลายเป็นว่าผมกับเสี่ยวอู่ที่นั่งอยู่ในร้านเริ่มไม่มีอะไรให้ทำไปเสียอย่างนั้น

นั่งจิบชาไปวัน ๆ ราวกับพวกคุณชายนายท่านสองคน

ผมน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่เสี่ยวอู่นี่สิที่ทนไม่ไหว!

"เสี่ยวจิ่วเหยีย พี่ช่วยหางานอะไรให้ผมทำหน่อยสิครับ!"

"จะรีบร้อนหาพระแสงอะไร รออีกหน่อย"

รออะไรน่ะหรือ?

รอให้ซูซีถิงเปิดเผยสายสัมพันธ์และเส้นทางเครือข่ายของตระกูลซูออกมาน่ะสิ

สิ่งที่สำคัญที่สุดของร้านขายของเก่าไม่ใช่การปล่อยของออกไป แต่เป็นการรับของเข้ามา

เรื่องนี้ผมเคยอธิบายไปหลายครั้งแล้ว

อาเหรินซึ่งเป็นหัวหน้าผู้ประเมินและผู้ดูแลหลักของซูกู่หย่าจี๋จากไป เขาก็พาเอาสายสัมพันธ์และเส้นทางเหล่านั้นติดตัวไปด้วย

ถึงแม้ซูโม่จะพอรู้เรื่องอยู่บ้าง แต่ปกติเธอไม่ได้ดูแลงานทางด้านนี้ จึงยังต้องรอให้ผู้เฒ่าซูเป็นคนจัดการ

และการจะรอให้ผู้เฒ่าซูยอมเปิดเผยหัวใจสำคัญที่สุดเหล่านี้ออกมา ก็ยังต้องรอให้ทางธนาคารต่างชาติปล่อยเงินกู้ออกมาก่อน เพื่อแก้ปัญหาวิกฤตตรงหน้านี้ให้ลุล่วงจริง ๆ เสียที

ดังนั้น ไม่ต้องรีบ ยังไงก็ต้องรอ

อาจจะมีคนถามขึ้นมาว่า ไปตระเวนรับของเองไม่ได้หรือไง!

ย่อมได้อยู่แล้ว แต่การจะไปกรุยทางสร้างเส้นทางใหม่ด้วยตัวเองน่ะ มันช้าเกินไป!

เส้นสายและเครือข่ายที่ตระกูลซูสั่งสมมานานหลายสิบปี ต่อให้ผมจะเก่งกาจแค่ไหน มีสายตาเฉียบแหลมเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้เลย

และเหตุผลที่ผมหมายตาเวทีอย่างซูกู่หย่าจี๋ไว้ ก็ไม่ใช่เพราะสิ่งนี้หรอกหรือ!

อีกอย่าง ขอพูดเสริมไว้สักนิด นี่ไม่ใช่การถ่ายละครโทรทัศน์ ที่เดินสุ่มสี่สุ่มห้าออกไปข้างนอกแล้วจะเก็บโบราณวัตถุล้ำค่าประเมินราคามิได้กลับมาเป็นกอง

ในวงการสะสมของเก่าและร้านค้าของเก่าของจริงน่ะ พอคุณก้าวเท้าออกไป สิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ของดีที่ตกหล่นอยู่เกลื่อนกลาด แต่เป็นของปลอมที่ละลานตาไปหมดต่างหาก

ล้วนเป็นกลลวง ล้วนเป็นหลุมพรางทั้งสิ้น

ในช่วงระหว่างที่รอให้ธนาคารปล่อยเงินกู้ ผมยังสังเกตเห็นปรากฏการณ์ที่ไม่ค่อยปกติอย่างหนึ่ง

นั่นก็คือมีคนนำโบราณวัตถุมาขายที่ร้านซูกู่หย่าจี๋เยอะขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ของที่ส่งเข้ามาติดต่อกันหลายวันกลับเป็นของปลอมทั้งหมด

ตั้งแต่ของระดับอุปกรณ์ประกอบฉากอย่างราชโองการวันก่อน ไปจนถึงงานฝีมือชั้นยอดอย่างแจกันอวี้หูชุนยุคยงเจิ้ง ล้วนมีมาครบ

ระดับความประณีตถูกยกระดับขึ้นทีละขั้น ราวกับกำลังจัดบททดสอบฝีมือผู้ประเมินคนใหม่ของซูกู่หย่าจี๋อย่างผมอยู่ก็มิปาน

อันที่จริง ราชโองการกับกุ่ยสัมฤทธิ์เมื่อไม่กี่วันก่อนก็ทำให้ผมรู้สึกถึงความผิดปกติอยู่บ้างแล้ว การที่มีของปลอมยกขบวนส่งเข้ามาติด ๆ กันแบบนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน!

ไม่ใช่แค่ผมที่รู้สึกว่าไม่ปกติ แม้แต่ซูโม่กับเสี่ยวอู่ก็ยังรู้สึกว่ามันแปลกเกินไปแล้ว

"นี่คงไม่ใช่คนของผู้เฒ่าซูส่งมาเป็นพิเศษเพื่อทดสอบฝีมือเสี่ยวจิ่วเหยียหรอกนะครับ"

เสี่ยวอู่มองหน้าซูโม่แล้วเอ่ยหยอกล้อขึ้นมา

ทว่าซูโม่กลับปฏิเสธด้วยสีหน้าจริงจัง

"เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ! คุณปู่ของฉันน่ะยึดหลักใช้คนต้องไม่ระแวงมาตลอด ในเมื่อยอมยกหุ้นให้ครึ่งหนึ่งกับจิ่วเหยีย ย่อมต้องเชื่อมั่นในสายตาของจิ่วเหยียอย่างที่สุดอยู่แล้ว"

ผมเองก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นซูซีถิง เพราะเมื่อดูจากของที่ส่งเข้ามา คนที่คิดจะทดสอบผมเห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักตัวตนของผมเลย

ถึงแม้ซูซีถิงจะไม่ได้รู้จักผมอย่างลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น แต่ก็คงไม่ถึงขั้นส่งราชโองการที่เป็นแค่อุปกรณ์ประกอบฉากมาลองเชิงผมหรอก!

เรื่องนี้ พวกเราทั้งสามคนนั่งขบคิดกันอยู่ในร้านซูกู่หย่าจี๋อยู่นานสองนาน ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

อีกอย่าง เปิดร้านทำการค้า พอมีคนเอาโบราณวัตถุมาส่งให้ดู เราก็คงปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว

ใครจะไปรู้ล่ะว่าของที่เอามาจะเป็นของจริงหรือของปลอม!

จนกระทั่งมีคนนำของชิ้นเอกชิ้นหนึ่งเข้ามาที่ร้าน ผมถึงได้เดาออกในทันทีว่าใครเป็นคนเล่นตงฉินอยู่เบื้องหลัง

บ่ายวันนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกอดกล่องผ้าต่วนเดินเข้ามาในร้าน

ดูจากการแต่งกายแล้ว ลุงคนนี้จัดเป็นพวกนักสะสมที่เล่นของเก่าแบบพิมพ์นิยมเลยทีเดียว

สวมเสื้อคอกลมผ้าฝ้ายแบบจีน ใส่รองเท้าผ้า และสวมแว่นตา

เขานั่งลงตรงโต๊ะน้ำชาอย่างไม่เกรงใจ แล้วค่อย ๆ วางกล่องผ้าต่วนลงอย่างเบามือ

จากนั้นก็มองมาที่ผมพลางส่งยิ้มบาง ๆ

"ของแท้ถึงยุค พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ยุคซวนเต๋อสมัยหมิง ผมให้ผู้เชี่ยวชาญดูมาหลายท่านแล้ว ตอนนี้ร้อนเงิน ขอเปิดที่สามล้านแปดแสน สภาพสวยกริบเลยนะ"

ชายคนนี้พูดเข้าประเด็นทันที ไม่รอให้ผมได้ดูของ ก็เสนอราคาออกมาตรง ๆ เสียแล้ว

"ขอดูของของคุณก่อนครับ"

"นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้ต้องดูมากหรอก ผู้เชี่ยวชาญหลายคนตรวจดูกันหมดแล้ว"

ลุงคนนั้นพูดพลางเอื้อมมือไปเปิดกล่องผ้าต่วนอย่างสบายอารมณ์

ผมนั่งอยู่ตรงข้ามกับลุง ส่วนเสี่ยวอู่นั่งอยู่ด้านข้าง

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังค่อย ๆ แง้มกล่องผ้าต่วนออกอย่างช้า ๆ นั้น ยังไม่ทันที่ผมจะได้เห็นของดีข้างในเลย!

เสี่ยวอู่ก็หลุดหัวเราะพรวดออกมาเสียก่อน

ผมอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเสี่ยวอู่ แต่เขากลับไม่พูดอะไร เพียงแค่ยื่นปากบุ้ยใบ้เป็นสัญญาณให้ผมดูพระพุทธรูป ไม่ต้องมองเขา

ผมนึกสงสัยขึ้นมาตงิด ๆ ว่าโบราณวัตถุชั้นยอดอะไรกันที่ทำให้เสี่ยวอู่มองแล้วขำออกมาได้ขนาดนี้!

ผมหันหน้ากลับไปมอง ก็เห็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์องค์หนึ่งนอนนิ่งสงบอยู่ด้านใน

เพียงแค่ปราดเดียว ผมเองก็แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ แต่ก็ต้องสะกดใจเอาไว้

สิ่งที่นอนอยู่ในกล่องผ้าต่วนก็คือพระพุทธรูปองค์ที่ผมตัดหน้าชิงซื้อมาในวันที่มาสัมภาษณ์งานที่ซูกู่หย่าจี๋นั่นเอง

ให้ตายสิ โลกมันช่างกลมแท้ ๆ วนไปเวียนมาดันย้อนกลับมาหาผมจนได้

"เถ้าแก่ พระพุทธรูปองค์นี้ดูคุ้นตาพิกลนะครับ!"

ผมเปรยขึ้นมาลอย ๆ ก่อนจะแกล้งทำเป็นหยิบพระพุทธรูปขึ้นมาจากกล่องผ้าต่วนอย่างเป็นงานเป็นการ

"งั้นเหรอ"

ลุงคนนั้นชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน

"พระพุทธรูปทำนองนี้หน้าตาก็คงคล้าย ๆ กันหมดแหละ แต่ของผมองค์นี้ถึงยุคซวนเต๋อสมัยหมิงแท้ ๆ เชียวนะ"

"เถ้าแก่ไปตามหาพระพุทธรูปองค์นี้มาจากไหนหรือครับ"

"ผมไปบูชามาจากยอดนักสะสมท่านหนึ่งที่จิงตูเมื่อสิบกว่าปีก่อน จากนั้นก็เคยให้ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านช่วยดูให้ แถมยังเคยออกรายการโทรทัศน์มาแล้วด้วยนะ"

ผมคิดในใจว่า มึงก็พล่ามน้ำลายแตกฟองต่อไปเถอะ! เคยออกทีวีด้วยเหรอ งั้นมึงเปิดให้กูดูหน่อยซิ

ผมยังพอสะกดกลั้นไม่ถามออกไปได้ แต่เสี่ยวอู่ทนไม่ไหว

"จริงเหรอครับ ไม่ทราบว่ารายการไหนหรือครับ เถ้าแก่พอจะมีลิงก์ไหม พวกผมจะได้ค้นดูในเน็ตเสียหน่อย"

ชายคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

"รายการตั้งหลายปีแล้ว ผมไม่มีลิงก์หรอก ถ้าพวกคุณสนใจก็ลองไปค้นหาเอาเองในเน็ตแล้วกัน"

ชายคนนี้โกหกได้หน้าตาเฉย สีหน้าไม่เปลี่ยน พอโดนซักไล่ต้อนก็ไม่มีท่าทีเคอะเขินแม้แต่น้อย

ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเสี่ยวอู่ ส่งสายตาปรามไม่ให้เขาพูดอะไรต่อ

กฎของวงการของเก่าคือ ดูออกแต่ห้ามพูดเปิดโปง

"เถ้าแก่ พระพุทธรูปองค์นี้ผมดูแล้วยังไม่ถึงยุคซวนเต๋อ พูดกันตามตรง ผมว่าอย่างมากก็เป็นงานเลียนแบบสมัยชิง ถ้าคุณจะปล่อย ผมให้คุณสามหมื่น"

ผมไม่อยากจะเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดกับหมอนี่ จึงบอกผลการประเมินและราคาให้เขาทราบตรง ๆ

"เหลวไหลน่า! พระพุทธรูปองค์นี้เนี่ยนะไม่ถึงยุค"

ผมส่ายหน้า หลายวันมานี้มีของปลอมทะลักเข้ามาในร้านมากเกินไปจริง ๆ จนผมขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย

"ถ้าอย่างนั้นคุณลองไปให้ร้านอื่นดูเถอะครับ"

บอกตามตรง การที่ผมยอมให้ราคานี้ก็นับว่าใจดีมากแล้ว ร้านอื่นคงไม่แม้แต่จะเสนอราคาให้เสียด้วยซ้ำ

"ไอ้หนุ่ม ร้านพวกแกไม่มีผู้ประเมินหรือยังไง เปิดร้านกันแบบนี้มันใช้ไม่ได้นะ!"

เจ้าหมอนี่ดันมาวางก้ามสั่งสอนเข้าให้

เสี่ยวอู่ได้ยินเข้าก็เตรียมจะอ้าปากสวนทันที แต่ผมยกมือห้ามไว้เสียก่อน

ผมรู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไร เขาคงอยากจะบอกว่าพระพุทธรูปองค์นี้มันหลุดออกไปจากมือพวกเราเองแท้ ๆ ยังจะกล้าแบกหน้ามาแหกตาถึงที่นี่อีก!

"เถ้าแก่ องค์นี้ถ้าจะขายก็สามหมื่นครับ"

ชายวัยกลางคนโกรธจนพูดไม่ออก คว้ากล่องผ้าต่วนแล้วหมุนตัวเดินดุ่ม ๆ ออกไปทันที

เมื่อมองตามแผ่นหลังของชายคนนั้นไป ซูโม่ก็อดไม่ได้ที่จะยู่ปากแล้วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"จิ่วเหยีย หรือว่าหมอนี่จะมาทดสอบเหมือนกันคะ ตอนนี้ยกระดับจากงานเลียนแบบยุคปัจจุบันมาเป็นงานเลียนแบบสมัยชิงแล้วเหรอ"

ผมได้ยินแล้วก็สะดุดใจขึ้นมา พลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ในทันที