ตอนที่ 65 สิ้นสุดการทดสอบ

คำพูดของซูโม่ทำเอาผมตกใจ

ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเสี่ยวอู่

"หรือว่าจะเป็นตระกูลฮวาก่อเรื่อง?"

"ตระกูลฮวาเหรอ?"

ซูโม่ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

"เรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับตระกูลฮวาได้ยังไง?"

"คุณยังจำวันที่ผมมาสัมภาษณ์งานที่ซูกู่หย่าจี๋ได้ไหม วันนั้นมีคนเอาพระพุทธรูปองค์หนึ่งมาขายก่อน แล้วอาเหรินปฏิเสธไป?"

ซูโม่ครุ่นคิดอย่างละเอียด จากนั้นก็อดส่ายหน้าไม่ได้

"จำไม่ได้แล้ว คุณคงไม่ได้จะบอกว่า คือพระพุทธรูปองค์นี้หรอกนะ?"

ผมพยักหน้า

"ใช่แล้ว พระพุทธรูปองค์นี้นี่แหละ"

"บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ว่า มันเกี่ยวอะไรกับตระกูลฮวาด้วยล่ะ?"

"เพราะพระพุทธรูปองค์นี้ถูกผมกับเสี่ยวอู่ซื้อไป แล้วพวกเราก็เอาไปขายต่อให้โป๋ฮวาเซวียน และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอกับซ่งจินกังและซุนเหวินสือที่โป๋ฮวาเซวียน"

"อ๋อ! มิน่าล่ะซ่งจินกังถึงเรียกคุณว่าเถ้าแก่เหมย!"

ซูโม่พูดถึงตรงนี้ก็นึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้ทันที

"คุณจะบอกว่าของปลอมช่วงหลายวันนี้ ตระกูลฮวาเป็นคนส่งมาเหรอ? เป็นไปไม่ได้มั้ง?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก"

ผมยังไม่ทันได้อ้าปากอธิบาย เสี่ยวอู่ก็พูดปฏิเสธขึ้นมาทันที

"ฉันเข้าใจการคาดเดาของเสี่ยวจิ่วเหยียนะ แต่พระพุทธรูปองค์นี้พวกเราขายให้ตระกูลฮวาไปแล้ว ต่อให้เขาคิดจะเล่นตุกติก ไม่ต้องพูดถึงเหตุผลหรอกนะ เขาไม่มีทางเอาของที่พวกเราเคยขายให้เขามาใช้เล่นงานพวกเราหรอกจริงไหม?"

จริงด้วยสิ!

นี่มันเท่ากับสารภาพความผิดเองชัด ๆ!

"จะเป็นไปได้ไหมว่าเมื่อกี้นี้เป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ? โป๋ฮวาเซวียนขายพระพุทธรูปองค์นี้ออกไป แล้วไอ้หมอนั่นซื้อไปก็เลยเอามาขายให้พวกเราต่อ?"

ผมพยักหน้า "ก็ตัดความเป็นไปได้นี้ทิ้งไม่ได้เหมือนกัน"

"แล้วสรุปใครเป็นคนก่อเรื่องกันแน่?"

เดิมทีผมคิดว่าตัวเองเดาคำตอบได้แล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคงมืดแปดด้านอยู่ดี

ทว่าเรื่องนี้ผ่านไปแค่วันเดียว ผมก็ดูเหมือนจะพบคำตอบอีกครั้ง

หลังจากมีคนเอาของปลอมมาส่งขายติดกันสามวัน พอถึงวันที่สี่ จู่ ๆ เรื่องทั้งหมดก็หยุดลงกะทันหัน

วันนี้ไม่มีใครก้าวเข้ามาขายของในร้านเลยแม้แต่คนเดียว จนทำให้พวกเราทั้งสามคนรู้สึกไม่ชินขึ้นมา

"สงสัยการทดสอบของเสี่ยวจิ่วเหยียจะจบลงแล้วล่ะมั้ง!"

จนกระทั่งช่วงบ่ายก่อนปิดร้านก็ยังไม่มีใครเข้ามาอีก เสี่ยวอู่จึงอดหัวเราะอย่างเสียดายไม่ได้

"สงสัยจิ่วเหยียต้องสอบตกแหง ๆ หลายวันนี้ไม่ได้รับซื้อของเก่าไว้เลยสักชิ้นเดียว"

ซูโม่ก็อดหยอกเล่นขึ้นมาประโยคหนึ่งไม่ได้

"ช่างมันเถอะ! เลิกงานกลับบ้านกันดีกว่า"

ผมดื่มน้ำชาในถ้วยจนหมดในอึกเดียว จากนั้นก็ลุกขึ้นส่งสัญญาณให้เสี่ยวอู่กับซูโม่เก็บของเตรียมปิดร้าน

หลังจากล็อกประตูร้านซูกู่หย่าจี๋เรียบร้อย พวกเราทั้งสามคนก็เดินไปด้วยกันจนถึงลานจอดรถข้างถนนของเก่า แล้วจึงแยกย้ายกันไปคนละทาง

ซูโม่เดินเข้าไปในลานจอดรถเพื่อขับรถมาเซราติของเธอกลับบ้าน ส่วนผมกับเสี่ยวอู่เดินต่ออีกสองนาทีไปที่ป้ายรถเมล์ เพื่อนั่งรถเมล์นานกว่าหนึ่งชั่วโมงกลับไปยังแถบชานเมือง

"ให้ฉันไปส่งพวกคุณไหมคะ? ยังไงกลับไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว"

ซูโม่พูดแบบนี้ทุกครั้ง

แต่ก็ถูกผมกับเสี่ยวอู่ปฏิเสธทุกครั้งเช่นกัน

ช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเย็น นั่งรถไปกลับชานเมืองรอบหนึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมง

หากให้ซูโม่ไปส่งพวกเราจริง ๆ กว่าเธอจะกลับถึงบ้านก็คงปาเข้าไปทุ่มกว่าแล้ว

"เสี่ยวจิ่วเหยีย เมื่อไหร่พวกเราจะซื้อรถสี่ล้อสักคันล่ะ ไม่ได้จริง ๆ สองล้อก็ยังดีนะ! นั่งรถเมล์ทุกวันแบบนี้ไม่สะดวกเลยสักนิด!"

หลังจากแยกกับซูโม่ ผมกับเสี่ยวอู่ก็เดินมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์

"รอให้เรื่องธนาคารเคลียร์เรียบร้อยก่อนเถอะ ถ้าในมือมีเงินเหลือ ค่อยว่ากันอีกที"

ผมตอบส่ง ๆ ไปประโยคหนึ่ง แล้วโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

ผมก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ปรากฏว่าเป็นสายเรียกเข้าจากว่านลี่

"เหมยจิ่ว ฉันมาทำธุระแถวถนนของเก่าพอดี เลิกงานหรือยังล่ะ? ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อสิ!"

ว่านลี่ถึงกับจะเลี้ยงข้าวผม ทำเอาผมรู้สึกประหลาดใจระคนเกรงใจอยู่บ้าง

"ผมควรเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวคุณมากกว่าครับ คุณเลือกสถานที่มาได้เลย ผมเพิ่งเลิกงานพอดี"

แม้ผมจะไม่ได้สนิทสนมกับว่านลี่ลึกซึ้งอะไรนัก แต่ผมก็ยังติดค้างน้ำใจเขาอยู่ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นคนแนะนำให้ผมมาทำงานที่ซูกู่หย่าจี๋

แน่นอนว่า แรงจูงใจเบื้องหลังการแนะนำนี้จะไม่บริสุทธิ์ใจอย่างที่ซูซีถิงเคยวิเคราะห์ไว้หรือเปล่านะ?

ดังนั้น ผมจึงอยากเลี้ยงข้าวเขาเพื่อพูดคุยกันดูสักหน่อยอยู่เหมือนกัน

ว่านลี่เลือกร้านอาหารเสฉวนร้านหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับถนนของเก่า

เมื่อเห็นเสี่ยวอู่ที่อยู่ข้างกายผม ว่านลี่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ สีหน้าดูไม่ค่อยสบอารมณ์เล็กน้อย

"ประธานว่าน นี่เสี่ยวอู่น้องชายผมเองครับ ไม่ใช่คนนอกหรอก"

ว่านลี่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

"ประธานว่าน วันนี้ผมเลี้ยงเองนะครับ อยากชวนคุณมาตั้งนานแล้ว"

เมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัว ผมก็ชิงพูดกำหนดทิศทางของมื้อค่ำนี้ไว้ก่อน จะได้ไม่ทำให้ว่านลี่รู้สึกว่าเขาเป็นคนเลี้ยงแท้ ๆ แต่ผมยังพาคนอื่นมาด้วย

"ก็ไม่ใช่อาหารเหลาเลิศหรูอะไร ใครเลี้ยงก็เหมือนกันทั้งนั้น ประเด็นหลักคือพวกเราไม่ได้เจอกันนาน อยากมาสานสัมพันธ์กันหน่อย"

ว่านลี่หัวเราะร่าพลางนั่งลง

ผมหยิบเมนูขึ้นมาตามสบาย สั่งกับข้าวไปห้าอย่างกับซุปอีกหนึ่งถ้วย สำหรับสามคนถือว่าอุดมสมบูรณ์มากแล้ว

"ดื่มเหล้าไหม"

"เบียร์สักหน่อยแล้วกันครับ"

เนื่องจากพวกเรามาค่อนข้างเร็ว อาหารจึงยกมาเสิร์ฟไวมาก

พอกับข้าวขึ้นโต๊ะ พวกเราก็ดื่มเบียร์เปิดไปก่อนสามแก้ว จากนั้นว่านลี่ก็ยิ้มพลางเอ่ยถามผมว่าทำงานที่ร้านของเก่าเป็นอย่างไรบ้าง

ผมบอกว่าพอถูไถไปได้

ว่านลี่พยักหน้า แล้วมองผมพลางหัวเราะออกมา

"เป็นไง สนใจกลับมาทำงานวงการภาพยนตร์ต่อไหมล่ะ"

ผมว่าแล้วเชียว หมอนี่จะใจดีอยากเลี้ยงข้าวผมทำไม ที่แท้ก็อยากให้ผมกลับไปเป็นต้นไม้นำโชคคอยหาเงินให้เขานี่เอง!

"อย่าเลยครับ ผมยังชอบวงการของเก่ามากกว่า งานซ่อมอุปกรณ์ประกอบฉากไม่ค่อยเหมาะกับผมเท่าไร"

พอว่านลี่ได้ยินก็รีบโบกมือทันที

"นายเข้าใจผิดแล้ว! ฉันไม่ได้จะชวนนายกลับไปเป็นผู้ช่วยฉันเสียหน่อย! ตอนนี้ทางบริษัทเพิ่งรับงานถ่ายทำเข้ามาหลายเรื่อง ล้วนเป็นงานสร้างฟอร์มยักษ์ทั้งนั้น ในอนาคตปริมาณงานก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ก็เลยอยากปั้นตำแหน่งหัวหน้าผู้ควบคุมอุปกรณ์ประกอบฉากขึ้นมาสักคน ไม่ต้องลงไปรับงานแต่ละกองถ่ายโดยตรง แต่จะทำหน้าที่เป็นเหมือนผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคในระดับบริษัท คอยบริหารจัดการและช่วยเหลือฝ่ายอุปกรณ์ของแต่ละกอง"

"ฉันจะบอกให้นะ ตำแหน่งนี้ถือเป็นตัวแทนของบริษัท ตามหลักการแล้วมีขั้นสูงกว่าพวกช่างอุปกรณ์อย่างพวกเราหนึ่งขั้นเลยล่ะ!"

"จริงหรือครับเนี่ย? ประธานว่าน แล้วทำไมคุณถึงไม่ยื่นสมัครตำแหน่งนี้เองล่ะครับ"

ว่านลี่ได้ยินก็ยิ้มออกมา

"อย่างแรกเลย ตำแหน่งนี้ต้องการทักษะฝีมือสูงมาก ฉันคิดว่าในเรื่องเทคนิคฝีมือ ไม่มีใครจะเหมาะสมไปกว่านายอีกแล้ว อย่างที่สอง พูดกันตรง ๆ อยู่ข้างนอกรับงานกองถ่ายย่อมมีช่องทางหาเงินเข้ากระเป๋าได้เยอะกว่า เข้าไปอยู่ในบริษัทเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีแล้วน่ะสิ"

คำพูดประโยคนี้ของว่านลี่ถือว่าพูดความจริง การรับงานข้างนอกนั้นมีผลประโยชน์งอกเงยเป็นกอบเป็นกำจริง ๆ

ทว่า ผมกับว่านลี่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย ทำไมเรื่องดีขนาดนี้เขาถึงนึกถึงผมขึ้นมาได้ล่ะ?

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ลองหยั่งเชิงดู ว่านลี่ก็ดูเหมือนจะมองออกถึงความสงสัยของผม จึงเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นมาเอง

"เสี่ยวเหมย ฉันพูดตามตรงนะ! ตำแหน่งนี้บอกว่าเป็นคนที่บริษัทส่งไปช่วยเหลือดูแลแนะนำข้างล่าง แต่จริง ๆ แล้วก็คือไปสอดส่องตรวจสอบนั่นแหละ ดังนั้นทุกคนเลยพยายามผลักดันคนของตัวเองกันทั้งนั้น ฉันเองก็เหมือนกัน ที่ฉันเสนอชื่อนายในตำแหน่งนี้ ก็หวังว่าในอนาคตพวกเราจะได้เกื้อหนุนกันไงล่ะ"

เหตุผลนี้ฟังดูสมเหตุสมผลจริง ๆ และเข้ากับนิสัยของว่านลี่อย่างยิ่ง

"ประธานว่าน แค่เสนอชื่อแล้วจะได้ตำแหน่งแน่นอนเลยหรือครับ"

"เรื่องนี้นายไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ภายในบริษัทฉันก็มีเส้นสายอยู่เหมือนกัน แน่นอนว่าถ้าได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่ได้ ไว้ข้างหน้าค่อยหาโอกาสกันใหม่"

ผมพยักหน้า คำพูดนี้ไม่มีจุดให้จับผิดเลย

แต่ว่า มีหรือที่ผมจะยอมทิ้งหุ้นส่วนห้าสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อไปเป็นหัวหน้าผู้ควบคุมอุปกรณ์ประกอบฉากอะไรนั่น!

"ประธานว่าน ตอนนี้ผมทำงานที่ร้านของเก่าก็ค่อนข้างราบรื่นดีครับ ช่วงนี้ยังไม่คิดจะเปลี่ยนงาน"

"หัวหน้าผู้ควบคุมอุปกรณ์ประกอบฉากได้เงินเดือนแบบคิดเป็นรายปีนะ คาดว่าน่าจะตกราว ๆ สองแสนกว่าหยวนเลยทีเดียว! ไม่ได้มากกว่าที่นายเป็นผู้ประเมินอยู่ในร้านของเก่าหรือไง"

ผู้ประเมินงั้นหรือ? ผมฟังแล้วถึงกับชะงักไป

"ประธานว่าน คุณรู้ได้ยังไงครับว่าผมทำหน้าที่เป็นผู้ประเมิน"

"อ้าว! ฉันได้ยินมาจากอาจารย์ซ่งน่ะสิ"

ซ่งจินกัง! เขารู้ได้อย่างไรว่าผมเป็นผู้ประเมินแล้ว? ช่วงนี้เขาไม่ได้มาที่ซูกู่หย่าจี๋เลยนี่นา!

หรือว่าจะเป็นจริงอย่างที่ซูซีถิงวิเคราะห์ไว้?

ทว่า เมื่อคิดดูอีกที อาเหรินหายหน้าไปจากซูกู่หย่าจี๋ และผมก็ทำหน้าที่ผู้ประเมินมาตั้งหลายวันแล้ว ข่าวคราวก็สมควรแพร่ออกไปในแวดวงคนในวงการเดียวกันแล้ว

ดังนั้น การที่ซ่งจินกังจะรู้เรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก