ตอนที่ 66 ช่างหัวมันปะไรว่าบ้านไหน

"ซูกู่หย่าจี๋เป็นร้านโบราณวัตถุที่ใหญ่ที่สุดในจินหลิง ผมทำงานเป็นผู้ประเมินอยู่ที่นั่น ค่าตอบแทนก็ถือว่าใช้ได้เลยครับ"

ว่านลี่ได้ฟังก็อดส่ายหน้าไม่ได้

"อีกไม่นานร้านนี้ก็จะไม่มีแล้วล่ะ"

ผมฟังแล้วก็ชะงักไป

"หมายความว่ายังไงครับ"

"ทางหรงซิงมีเดียของเราอยากจะฮุบถนนสายโบราณวัตถุเส้นนี้มานานแล้ว จะเอาไปพัฒนาเป็นถนนสายวัฒนธรรมและภาพยนตร์ ทางเครือก็เริ่มเตรียมการมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน ด้วยศักยภาพของหรงกวงกรุ๊ปเรา การจะฮุบร้านนี้ได้มันก็แค่เรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้นแหละ นายรีบชิ่งออกมาเสียแต่เนิ่น ๆ เถอะ"

"ประธานว่าน คุณคงไม่ได้ถูกหรงซิงส่งมาขุดคุ้ยงัดมุมตึกซูกู่หย่าจี๋โดยเฉพาะหรอกนะครับ"

ผมหัวเราะร่า เอ่ยถามออกไปทีเล่นทีจริง

"จำเป็นด้วยเหรอ หรงกวงกรุ๊ปยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แค่จะฮุบซูกู่หย่าจี๋ร้านเดียว ถึงกับต้องทำเรื่องพวกนี้ด้วยหรือไง"

ว่านลี่อดแค่นหัวเราะออกมาไม่ได้

ผมรู้สึกว่าว่านลี่ไม่เหมือนกำลังโกหก

ทว่า ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ว่า แม้แต่ตัวว่านลี่เองก็ยังไม่รู้ตัวว่าถูกคนอื่นหลอกใช้เป็นเบี้ยลอย ๆ

"ถ้าซูกู่หย่าจี๋เจ๊งขึ้นมาจริง ๆ ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีแล้วกันครับ"

"ถึงตอนนั้นงั้นเหรอ ตำแหน่งมันไม่รอท่าเพื่อนนายหรอกนะ โอกาสมีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ! ถ้านายไม่ไป ฉันก็คงต้องแนะนำคนอื่นแทนแล้ว"

"ขอบคุณประธานว่านมากครับ แต่ผมยังชอบวงการโบราณวัตถุนี้อยู่"

ว่านลี่ส่ายหน้า สีหน้าฉายแววเสียดายที่ไม้อ่อนดัดยาก

หลังจากนั้นเขาก็พูดเฉียดไปเฉียดมาถึงข้อดีสารพัดของการเป็นหัวหน้าผู้ชี้แนะฝ่ายอุปกรณ์ แต่เมื่อเห็นว่าผมยังคงไม่หวั่นไหว จึงดื่มเบียร์ส่งเดชไปไม่กี่แก้ว แล้วหาข้ออ้างขอตัวกลับไปก่อน

อาหารที่ยกมาเสิร์ฟแทบไม่ได้แตะต้องเลย ผมกับเสี่ยวอู่จึงให้บริกรห่อกลับบ้าน เตรียมเอากลับไปละเลียดกินช้า ๆ ที่เรือนหลังเล็ก

แม้จะจ่ายเงินเท่ากัน แต่พวกเราสองคนนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวนี้แล้วอึดอัดเป็นบ้า สู้กลับไปนั่งดื่มเหล้าคุยโวโอ้อวดกันเองที่เรือนหลังเล็กไม่ได้เลย สบายใจกว่าเยอะ

"ฉันว่าการที่ว่านลี่โผล่มาแนะนำให้ฉันไปหรงซิงในจังหวะนี้ มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม"

ผมรับขวดเบียร์ที่เสี่ยวอู่ยื่นมาให้แล้วเปรยขึ้นมาลอย ๆ

"อืม บังเอิญจริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันไม่เห็นพิรุธจากการแสดงออกทางสีหน้าหรือท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาเลยนะว่าโกหก"

"โอ้โฮ นายดูการแสดงออกทางสีหน้าออกด้วยเหรอเนี่ย!"

"เคยเรียนมานิดหน่อยตอนอยู่ในกองทัพน่ะ"

"ว่านลี่ไม่ได้โกหก ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญนี่"

"นายจะบอกว่าไอ้หมอนี่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองถูกตระกูลหรงจงใจส่งมางั้นสิ"

ผมพยักหน้าแล้วกระดกเบียร์อึกใหญ่

"ตระกูลหรงอยากซื้อถนนสายโบราณวัตถุ แต่ตระกูลซูไม่ยอมขาย เพราะฉะนั้น ก่อนหน้านี้ถึงได้ไปดึงตัวอาเหรินมาเป็นหนอนบ่อนไส้ หวังจะทำให้ตระกูลซูมีหนี้สินล้นพ้นตัว ตอนนี้ อาเหรินถูกตระกูลซูจับได้และเขี่ยทิ้งไปก่อน ซูกู่หย่าจี๋เลยมีฉันคอยคุมเชิงอยู่ ช่วงสองสามวันนี้ตระกูลหรงก็เลยส่งคนมาหยั่งเชิงฉันไม่หยุด แต่ช่วยไม่ได้ที่สายตาของฉันทำให้พวกเขาต้องผิดหวัง เพราะของปลอมพวกนั้นไม่ได้รับซื้อไว้แม้แต่ชิ้นเดียว พวกเขาก็เลยคิดแผนอ้อม ๆ ให้ว่านลี่ออกโรงมาเพื่อดึงตัวฉันออกจากซูกู่หย่าจี๋ไงล่ะ"

"แต่ฉันว่าตระกูลหรงไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นมั้ง!"

เสี่ยวอู่ขมวดคิ้ว ในเรื่องการวิเคราะห์ข่าวกรองนี้ เขาถนัดกว่าผมจริง ๆ

"นายลองคิดดูสิ จุดประสงค์พื้นฐานของตระกูลหรงที่ใช้อาเหรินน่ะความจริงมันบรรลุผลไปแล้ว ซูกู่หย่าจี๋รับซื้อของปลอมมากองพะเนิน หนี้สินล้นพ้นตัวน่ะเป็นความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว ก็แค่รออีกสองสัปดาห์ให้ธนาคารมาทวงหนี้เท่านั้นเอง แล้วถ้าข่าวเรื่องที่เราเอาของปลอมไปค้ำประกันผ่านที่ธนาคารต่างชาติไม่ได้รั่วไหลออกไปล่ะก็ ตระกูลหรงไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำเรื่องซ้ำซ้อนพวกนี้เลย แค่รอให้ธนาคารมายึดถนนสายโบราณวัตถุไปก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ"

ผมฟังแล้วก็ชะงักไป สิ่งที่เสี่ยวอู่วิเคราะห์มามันก็มีเหตุผลจริง ๆ!

"อีกอย่าง ถ้ามองจากผลประโยชน์ส่วนตัวของว่านลี่ การที่เขาแนะนำให้นายไปเป็นหัวหน้าผู้ชี้แนะอะไรนั่นมันก็สมเหตุสมผลอยู่แล้ว ก็เหมือนที่เขาพูดนั่นแหละ สร้างพวกพ้องของตัวเอง วันข้างหน้าจะได้คอยช่วยเหลือกัน พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ วันข้างหน้าตอนตรวจสอบเขา นายจะได้ช่วยหลับตาข้างลืมตาข้างไงล่ะ"

ผมรู้สึกว่าสิ่งที่เสี่ยวอู่วิเคราะห์นั้นมีเหตุผล แต่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ ทว่ากลับพูดไม่ออกว่าคือตรงไหน

"ถ้างั้นคนที่เล่นตุกติกช่วงสองสามวันนี้ ไม่ใช่ตระกูลฮวา ไม่ใช่ตระกูลหรง หรือว่าจะเป็นตระกูลซูทำกันเองจริง ๆ งั้นเหรอ"

ผมสับสนไปหมด มึนตึบไปเลยจริง ๆ

"เสี่ยวจิ่วเหยีย นายคิดมากไปแล้ว ช่างหัวมันปะไรว่าจะเป็นบ้านไหน อาศัยสายตาของนาย ต่อให้คนของราชสำนักมาเองแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ"

ใช่ เสี่ยวอู่พูดถูก

ช่างหัวมันเถอะว่าบ้านไหน ตราบใดที่ของที่ส่งมาสามารถรอดพ้นสายตาของผมไปได้ ต่อให้มันเป็นของปลอม มันก็ขายออกไปเป็นของแท้ได้อยู่ดี

ตัวผมมีความสามารถนี้ และยิ่งต้องมีความมั่นใจนี้ด้วย

ขั้นตอนการอนุมัติของฝั่งธนาคารต่างชาติตรงเวลาและแม่นยำกว่าที่ผมคิดไว้มาก บอกว่าเจ็ดวัน ก็เสร็จสิ้นการอนุมัติในเจ็ดวันจริง ๆ

ซูโม่บอกผมว่าสินเชื่อได้รับการอนุมัติแล้ว วงเงินก็ได้เต็มตามจำนวนที่ยื่นขอไปก่อนหน้านี้ ไม่ขาดไปแม้แต่สตางค์เดียว

ซูโม่บอกว่ารอให้ผ่านสองสามสัปดาห์นี้ไปจนเงินกู้ของธนาคารพาณิชย์จินหลิงครบกำหนด ก็จะไปดำเนินเรื่องชำระหนี้ปิดบัญชี

"ชำระคืนล่วงหน้าได้ไหม ทำไมต้องรออีกตั้งหลายสัปดาห์"

เรื่องราวในช่วงไม่กี่วันมานี้ทำให้ผมรู้สึกว่า ยิ่งปล่อยเวลาผ่านไปนาน ยิ่งมีโอกาสเกิดเรื่องแทรกซ้อน ขืนรอไปอีกหลายสัปดาห์ยังไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องพิเรนทร์อะไรขึ้นอีก!

"ชำระล่วงหน้าย่อมได้อยู่แล้วค่ะ แต่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

ซูโม่มีสีหน้างุนงง

"ถ้าชำระล่วงหน้าได้ ก็ปิดบัญชีก่อนเลย แล้วอีกอย่าง ทางธนาคารต่างชาติจำกัดการโอนเงินที่อนุมัติลงมาหรือเปล่า"

"เราเป็นสินเชื่อแบบมีหลักทรัพย์ค้ำประกัน แล้ววงเงินก็ไม่ได้สูงมาก น่าจะไม่มีการจำกัดนะคะ คุณถามเรื่องนี้ทำไมเหรอ"

"ถ้าไม่จำกัด ก็โอนเงินเข้าบัญชีธนาคารอื่นก่อน โอนหมุนเวียนไปหลาย ๆ รอบ แล้วค่อยเอาไปคืนให้ทางธนาคารพาณิชย์"

"ทำไมต้องทำเรื่องให้ยุ่งยากขนาดนี้ด้วยคะ"

ซูโม่ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเจตนาของผม

"คราวก่อนทนายของตระกูลอะไรนั่น ตระกูลหรงน่ะ จำได้ไหม"

ซูโม่พยักหน้า

"ตระกูลหรงมีคนของตัวเองอยู่ในธนาคารพาณิชย์จินหลิง ถ้าเราโอนเงินจากธนาคารต่างชาติไปตรง ๆ เกิดฝ่ายนั้นสังเกตเห็นว่าเรากู้เงินจากธนาคารต่างชาติ แล้วเกิดรู้ขึ้นมาอีกว่าเราเอาของปลอมไปค้ำประกัน พอพวกเขาหันกลับไปแทงข้างหลังฟ้องธนาคารต่างชาติ..."

"อ๋อ! จิ่วเหยีย ฉันเข้าใจความหมายของคุณแล้วค่ะ!"

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ซูโม่ก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

"เข้าใจก็ดีแล้ว สรุปคือรีบปิดเรื่องนี้ให้จบ ๆ จะได้ไม่เกิดเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลัง"

"วันนี้ฉันจะไปยื่นเรื่องขอปิดยอดเงินกู้ที่ธนาคารพาณิชย์เลยค่ะ"

ทว่ายังไม่ทันที่ซูโม่จะได้ไปธนาคารพาณิชย์ คนของทางธนาคารพาณิชย์กลับมาหาเธอถึงที่ก่อนเสียแล้ว

มีคนสองคนเดินเข้ามาในร้านซูกู่หย่าจี๋ คนที่เดินนำหน้าผมจำได้ในทันที

ทนายความ... ทนายจ้าวเมื่อคราวก่อน ทนายตัวแทนของหรงกวงกรุ๊ป จ้าวโฉว

"คราวก่อนผมบอกแกไปยังไง ยังกล้ามาอีกเหรอ"

ผมชี้หน้าทนายจ้าวโฉวพลางพูดเสียงเข้มอย่างดุดัน

แต่จ้าวโฉวกลับแค่นยิ้มเย็นใส่ผม จากนั้นก็ไม่สนใจผมเลยสักนิด หันไปมองซูโม่แล้วยิ้มขึ้นมาทันที

"คุณซู วันนี้ผมไม่ใช่ตัวการหลักหรอกนะครับ ผมแค่มาเป็นเพื่อนผู้จัดการหวัง"

พอจ้าวโฉวพูดจบ ชายวัยกลางคนอายุไม่ถึงสี่สิบปีที่กำลังยืนดูโบราณวัตถุอยู่ข้างหลังเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วเดินตรงเข้ามา

"ผู้จัดการหวัง? วันนี้ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ล่ะคะ"

ซูโม่จำได้ในทันที คนที่มากลับเป็นผู้จัดการแผนกสินเชื่อของธนาคารพาณิชย์จินหลิงที่เธอกำลังจะไปหาพอดิบพอดี

"สวัสดีครับคุณซู วันนี้ผมตั้งใจมาตรวจสอบสถานะของทรัพย์สินค้ำประกันของทางธนาคารเป็นพิเศษ และอีกอย่างก็มาเพื่อปรึกษาเรื่องหนึ่งกับคุณด้วยครับ"

"เชิญค่ะเชิญ ผู้จัดการหวังนั่งดื่มชาคุยกันสบาย ๆ ก่อนนะคะ"

"ไม่ดื่มแล้วครับ ผมยังมีอีกหลายที่ต้องไปต่อ"

"ถ้าอย่างนั้น ไม่ทราบว่าวันนี้ผู้จัดการหวังมาปรึกษาเรื่องอะไรเหรอคะ"

"ทางกู่ซูของพวกคุณ พอจะชำระเงินกู้คืนล่วงหน้าได้หรือไม่ครับ"

อะไรนะ ซูโม่ฟังแล้วถึงกับชะงัก ขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเหลือบมองผมแวบหนึ่ง

เรื่องพรรค์นี้ไม่ต้องคิดเลย ย่อมเป็นตระกูลหรงที่กำลังเล่นตุกติกอยู่ข้างหลังแน่นอน!

ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทนายจ้าวโฉวที่ยืนอยู่ด้านข้าง

หมอนี่แม้จะตีหน้าเรียบเฉย แต่ความกระหยิ่มยิ้มย่องเจ้าเล่ห์กลับแผ่ออกมาจนสะกดไว้ไม่อยู่