ตอนที่ 67 ขอให้ชำระเงินคืนก่อนกำหนด

"ทำไมกันคะ"

ซูโม่มองผู้จัดการหวังด้วยสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด

ดูเหมือนผู้จัดการหวังเองก็รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง จึงชะงักไปครู่หนึ่ง

"คืออย่างนี้นะครับ ทางธนาคารของเราประเมินแล้วพบว่า อสังหาริมทรัพย์ที่คุณนำมาค้ำประกันมีความเสี่ยงที่จะเสียหายและเสื่อมมูลค่าลง ดังนั้น ธนาคารจึงต้องการให้พวกคุณชำระเงินคืนก่อนกำหนดครับ"

"ความเสี่ยงที่จะเสียหายและเสื่อมมูลค่าเหรอคะ ความเสี่ยงอะไรกัน จะมาพูดลอย ๆ แค่ประโยคเดียวแล้วให้ฉันคืนเงินก่อนกำหนดไม่ได้หรอกนะคะ นี่ไม่ใช่เงินหมื่นเดียว แต่มันร้อยล้านเลยนะ!"

"ความเสี่ยงมันมีตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอครับ อย่างเช่นความเสี่ยงเรื่องอัคคีภัยไง อสังหาริมทรัพย์กลัวเรื่องนี้ที่สุดแล้ว ถ้าเกิดไฟไหม้ขึ้นมาสักรอบล่ะก็"

ผู้จัดการหวังของธนาคารยังไม่ทันอ้าปาก จ้าวโฉวก็พูดอธิบายแทนเขาเสียแล้ว

"ผู้จัดการหวังคะ จะให้พวกเราคืนเงินก่อนกำหนด อย่างน้อยก็ต้องให้เหตุผลที่สมควรสิคะ"

ซูโม่ไม่สนใจจ้าวโฉว และยังคงทวงถามเหตุผลจากผู้จัดการหวังต่อไป

"ความจริงนี่เป็นการตัดสินใจของทางสำนักงานใหญ่ครับ ผมแค่มาแจ้งให้ทราบเฉย ๆ คุณซูครับ พูดกันตามตรงนะ ถ้าอยากได้เหตุผล มันก็ไม่ได้ยากอะไรไม่ใช่เหรอครับ ก็เหมือนที่ทนายจ้าวบอกนั่นแหละ ความเสี่ยงเรื่องอัคคีภัย ในสัญญาเงินกู้มีระบุไว้ข้อหนึ่งว่า เมื่อธนาคารเห็นว่าหลักทรัพย์ค้ำประกันของฝ่ายผู้กู้มีความเสี่ยงที่จะเสื่อมมูลค่าลง สามารถเรียกร้องให้ฝ่ายผู้กู้ชำระคืนก่อนกำหนดหรือเพิ่มหลักทรัพย์ค้ำประกันได้ตลอดเวลาครับ"

"แต่นั่นก็ไม่ใช่จะพูดขึ้นมาลอย ๆ ได้นี่คะ อย่างน้อยก็ต้องมีเอกสารชี้แจงเหตุผลเป็นลายลักษณ์อักษรที่ถูกต้องตามระเบียบสิ นี่พวกคุณจงใจกุเรื่องขึ้นมาแท้ ๆ เลยไม่ใช่เหรอ!"

"คุณซูครับ ถ้าคุณต้องการรายงานการประเมินความเสี่ยง ทางเราก็ออกให้คุณได้เหมือนกันนะครับ"

ซูโม่ฟังแล้วก็พยักหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

"ความจริงวันนี้ฉันตั้งใจจะไปเดินเรื่องขอชำระเงินคืนก่อนกำหนดที่ธนาคารของคุณอยู่แล้วเชียว แต่ตอนนี้ ฉันไม่คืนก่อนกำหนดแล้วค่ะ"

"เหอะ! ทำเป็นพูดเหมือนจริงไปได้! อย่างตระกูลซูของพวกเธอเนี่ยนะจะชำระเงินคืนก่อนกำหนด มีเงินเหรอพวกเธอน่ะ"

จ้าวโฉวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บแนมเย้ยหยันขึ้นมา

"เชี่ยเอ๊ย! ตรงนี้มีที่ให้มึงเสนอหน้าพูดเหรอ รีบไสหัวออกไปเลย ที่นี่ไม่ต้อนรับมึง"

ผมทนไอ้หมอนี่ไม่ไหวจริง ๆ จึงถลึงตาตะคอกใส่ไปคำหนึ่ง

"อย่ามาทำเก่งหน่อยเลย"

เจ้าหมอนั่นยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พลางมองซูโม่ด้วยรอยยิ้มเยาะที่ชวนขนลุก

"เสี่ยวอู่ โยนไอ้พวกอันธพาลบุกรุกบ้านคนอื่นที่เตือนหลายรอบแล้วไม่ยอมฟังตัวนี้ออกไปที"

เสี่ยวอู่ไม่พูดพล่ามทำเพลง พุ่งพรวดออกมาจากโต๊ะน้ำชา มือหนึ่งคว้าคอเสื้อของจ้าวโฉวไว้แน่น แล้วหิ้วตัวมันเดินออกไปข้างนอกตรง ๆ

ทนายคนนั้นนึกไม่ถึงว่าเสี่ยวอู่จะกล้าลงมือจริง ๆ และยิ่งคาดไม่ถึงว่า เสี่ยวอู่จะมีแรงมหาศาลขนาดนี้ ถึงขั้นใช้มือเพียงข้างเดียวหิ้วตัวคนเป็น ๆ อย่างเขาขึ้นมาได้

"เฮ้ย แกจะทำอะไร ปล่อยมือสิ ฉันเดินเองได้"

แน่นอนว่าเสี่ยวอู่ขี้เกียจจะสนใจมัน เขาหิ้วตัวมันออกจากโถงจัดแสดงไปตรง ๆ

จากนั้นก็เหวี่ยงเจ้าหมอนี่ลงบนถนนของเก่าอย่างแรง

"ไสหัวไป!"

ผมไม่รู้หรอกว่าคนที่เดินผ่านไปมาบนถนนของเก่าจะมองทนายความที่คลานอยู่กับพื้นยังไง แต่ในโถงจัดแสดง ผู้จัดการหวังของธนาคารที่เห็นภาพนี้เข้า ถึงกับอ้าปากค้างตะลึงงันไปสนิท

"โยนออกไปแล้ว ถ้ามันยังกล้าเข้ามาอีก ฉันจะหักขาสุนัขของมันซะ"

เสี่ยวอู่พูดพลางเดินกลับมานั่งดื่มน้ำชาที่เก้าอี้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ดังเดิม

การที่เสี่ยวอู่ลงมือโยนทนายจ้าวออกไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว ย่อมทำให้ซูโม่ตกใจอยู่บ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็ช่วยให้เธอสงบสติอารมณ์ลงได้

"ผู้จัดการหวังคะ ถ้าจะให้ฉันชำระเงินคืนก่อนกำหนด ไม่ว่าจะต้องนำรายงานการประเมินที่เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างถูกต้องตามกฎหมายมาแสดง แล้วดำเนินกระบวนการทางกฎหมายตามที่สัญญาระบุไว้ หรือไม่ก็ถือว่าพวกคุณเป็นฝ่ายผิดสัญญา และพวกคุณต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ทางเราค่ะ"

ซูโม่ไม่ได้ถูกคำพูดของผู้จัดการหวังต้มตุ๋นเอาได้ง่าย ๆ อย่างไรเสียเธอก็จบสายตรงมาโดยแท้จริง ย่อมมีความเข้าใจเรื่องพวกการเงินพวกนี้เป็นอย่างดี

ความจริงพูดให้ชัดเจนก็คือ อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะถึงกำหนดชำระเงินแล้ว ต่อให้ธนาคารสามารถออกรายงานเป็นลายลักษณ์อักษรได้ แล้วต้องมาเดินเรื่องตามกระบวนการทางกฎหมายอีก มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า

พอดำเนินการเสร็จ ก็ถึงกำหนดชำระเงินพอดีไม่ใช่เหรอ

แล้วสาเหตุที่ต้องเล่นลูกไม้นี้ขึ้นมา ก็ไม่ใช่เพราะตระกูลหรงต้องการจะบีบคั้นตระกูลซูก่อนที่เงินกู้จะครบกำหนดหรอกหรือ

เพราะในสายตาของตระกูลหรง หากถนนของเก่าถูกธนาคารยึดไปจริง ๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะขายให้ตระกูลหรงโดยตรง แต่ยังต้องผ่านกระบวนการประกาศประมูลขายทอดตลาดอย่างเปิดเผยอีก

ซึ่งการเปิดประมูลสาธารณะนั้น ย่อมนำพาความเสี่ยงมาด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ราคาอาจจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกมากก็ได้

แถมไม่แน่ว่าราคาอาจจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกมากทีเดียว

ดังนั้น จึงได้เกิดภาพเหตุการณ์การร่วมมือกับธนาคารเพื่อมาบีบคั้นตระกูลซูอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้

ด้วยหวังว่าตระกูลซูจะจนตรอกจนต้องยอมขายถนนของเก่าให้ตระกูลหรง

แต่คาดไม่ถึงว่าซูโม่จะไม่ยอมเล่นตามน้ำ

"ตกลงครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปรายงานผู้บริหารธนาคารก่อน"

ผู้จัดการหวังขมวดคิ้วพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป

ซูโม่มองผมพลางยักไหล่ "ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากคืนเงินก่อนกำหนดนะ! แต่เป็นเพราะพวกเขาไม่ยอมให้ฉันคืนเองต่างหาก"

"เอาเถอะ งั้นก็ไม่ต้องคืนก่อนกำหนด"

ถึงปากผมจะพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับรู้สึกว่ายิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งต้องรีบคืนเงินให้เร็วขึ้น จะได้ไม่เกิดเรื่องยุ่งยากแทรกซ้อนขึ้นมาอีก!

ทว่าความกังวลของผมก็คลี่คลายลงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน

ยังไม่ทันเที่ยง ทางธนาคารพาณิชย์ก็โทรศัพท์มา บอกว่าผู้บริหารธนาคารเห็นว่ายังคงต้องให้พวกเราชำระคืนเงินกู้ก่อนกำหนด ส่วนเรื่องการผิดสัญญาสามารถเจรจาต่อรองกันได้ จึงอยากให้ซูโม่เข้าไปคุยที่ธนาคาร

เรื่องราวมันชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว ตระกูลหรงสมคบคิดกับทางธนาคารพาณิชย์อย่างเปิดเผยเพื่อบีบตระกูลซูให้จนมุมถึงตาย

เป้าหมายก็คือการต้อนตระกูลซูให้จนตรอก เพื่อให้ยอมสยบแต่โดยดี

ตอนที่ผมกับซูโม่ไปถึงธนาคารพาณิชย์ ก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว อีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะถึงเวลาเลิกงาน

คนของทางธนาคารเริ่มแสดงอาการหมดความอดทนอย่างเห็นได้ชัด เพราะเดิมทีพวกเรานัดคุยกันไว้ตอนบ่ายสองโมง แต่พวกเราแวะไปทำธุระอื่นก่อน

เจตนาปล่อยให้พวกเขารอนั่นเอง

ทว่าสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงก็คือ ทนายความจ้าวโฉวที่เป็นเหมือนพลาสเตอร์ยาขี้หมาน่ารำคาญคนนี้ ก็ดันนั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่ในห้องรับรองแขกวีไอพีด้วย

ผมแม่งโคตรอยากจะเดินเข้าไปซัดหน้าหมอนี่สักหมัดจริง ๆ เสียดายที่นี่เป็นธนาคารของคนอื่น ผมจึงยังจัดการมันไม่ได้

ทางธนาคารพาณิชย์ก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง ยื่นคำขาดตรง ๆ ว่าให้คืนเงินภายในสามวัน

"ได้สิคะ ก็ดำเนินการตามขั้นตอนปกติไปเลย"

ซูโม่ยักไหล่ด้วยสีหน้าไม่แยแส

"ไม่ใช่ครับ ในสายก็คุยกันแล้วว่าให้คืนเงินก่อนกำหนดเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงของทางเรา ทางคุณมีเงื่อนไขอะไรสามารถเสนอมาได้เลย เรื่องกระบวนการขั้นตอนพักไว้ก่อนเถอะครับ"

"พวกเราไม่มีเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น เงินหนึ่งร้อยล้านไม่ใช่หนึ่งหมื่น แม้จะเหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อนที่เงินกู้จะครบกำหนด แต่เวลาราว ๆ หนึ่งเดือนนี้จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น ถ้าจะให้ฉันหาเงินหนึ่งร้อยล้านมาให้ครบภายในสามวัน ต้นทุนทางการเงินมันสูงมากนะคะ"

"ยังจะมาพูดเรื่องต้นทุนทางการเงินอีก!"

จ้าวโฉวที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ตอนนี้เจ้าหมอนี่นั่งอยู่ในธนาคารก็ยิ่งวางท่ากำเริบเสิบสานหนักขึ้นไปอีก

"ขอแค่ตระกูลซูของพวกคุณหาเงินหนึ่งร้อยล้านมาได้ภายในสามวัน ต้นทุนทางการเงินทางธนาคารจะรับผิดชอบให้เอง"

"ทำไมไปที่ไหนก็ต้องได้ยินแกผายลมด้วยวะ! ที่นี่มันธนาคาร ถึงคราวแกพูดตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ผมเบิกตาโพลงตะคอกใส่มันไปประโยคหนึ่ง

"ขออภัยด้วยครับ ทนายจ้าวก็เป็นทนายความที่ปรึกษาที่ทางธนาคารพาณิชย์จินหลิงของเราจ้างมาเช่นกัน"

ผมเพิ่งพูดจบ ก็โดนคนของทางธนาคารสวนกลับมาทันควัน

คราวนี้สีหน้าของจ้าวโฉวยิ่งดูน่าหมั่นไส้เข้าไปใหญ่ มันส่งสายตากระหยิ่มยิ้มย่องมองมาที่ผม

"ขอแค่พวกคุณคืนเงินหนึ่งร้อยล้านได้ภายในสามวัน ต้นทุนทางการเงินทางธนาคารรับผิดชอบเอง"

"คุณมีอำนาจตัดสินใจด้วยเหรอคะ?"

ซูโม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทอย่างจงใจ

"คุณซู คุณคงยังไม่รู้สินะว่า หรงกวงกรุ๊ปของเราเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของธนาคารพาณิชย์จินหลิง คุณว่าคำพูดของผมมีน้ำหนักพอจะตัดสินใจได้ไหมล่ะ?"

ซูโม่ได้ยินแล้วก็ชะงักไป เรื่องนี้ดูท่าทางเธอจะไม่รู้จริง ๆ

แต่จะว่าไป ธนาคารพาณิชย์จินหลิงก็ไม่ใช่บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ การเปลี่ยนแปลงสัดส่วนการถือหุ้นก็ไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ คนทั่วไปไม่รู้ก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

ยิ่งไปกว่านั้น หากซูโม่รู้ล่วงหน้าว่าตระกูลหรงเป็นผู้ถือหุ้นของธนาคารพาณิชย์จินหลิง เธอก็คงจะไม่มากู้เงินที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว!

ไม่แน่ว่า เงินกู้หนึ่งร้อยล้านที่ปล่อยให้ตระกูลซูก้อนนี้ อาจจะเป็นกับดักที่ตระกูลหรงวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้!