ตอนที่ 68 นายมีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยเหรอ

เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยของซูโม่ จ้าวโฉวก็ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่

ผมว่าไอ้หมอนี่น่าจะเปลี่ยนชื่อจาก 'จ้าวโฉว' เป็น 'หาเรื่องโดนตบ' เสียมากกว่า!

"เป็นไงล่ะ ขอแค่ตระกูลซูของเธอรีบคืนเงินกู้ธนาคารให้เร็วที่สุดเพื่อตัดความเสี่ยงของพวกเรา ทางเราก็ยินดีจะช่วยรับผิดชอบต้นทุนทางการเงินตามความเหมาะสม"

"ล้อเล่นอะไรกัน นี่มันตั้งร้อยล้าน ต่อให้ไปกู้นอกระบบก็ไม่มีที่ไหนให้กู้หรอกค่ะ"

จู่ๆ ตอนนี้ซูโม่ก็ไม่พูดถึงเรื่องต้นทุนทางการเงินอีกแล้ว เธอส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

"กู้เงินไม่ได้ แต่ตระกูลซูยังมีทรัพย์สินอยู่นี่! เอาถนนของเก่าไปขายสิ!"

"ทำไมต้องทำตามล่ะคะ ไว้รอเงินกู้ครบกำหนดค่อยว่ากัน ถ้าไม่ยอม พวกคุณก็ไปฟ้องศาลเอาเถอะ"

ซูโม่โบกมือตัดบทไม่คุยต่อ แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปทันที

ทางธนาคารเห็นเข้าก็เริ่มร้อนรน แต่จ้าวโฉวยิ่งร้อนรนกว่า

"คุณซูอย่าเพิ่งไปสิครับ! ยังไงอีกไม่ถึงเดือนก็ครบกำหนดแล้ว ตระกูลซูก็ต้องคืนอยู่ดี สู้รีบคืนให้เร็วขึ้น จะได้อะไรตอบแทนมากกว่านี้นะ"

"จะได้อะไรคะ"

ซูโม่หันไปมองจ้าวโฉว

"ถ้าคืนเงินภายในสามวัน จะยกเว้นดอกเบี้ยให้หนึ่งไตรมาส"

วงเงินกู้หนึ่งร้อยล้าน ดอกเบี้ยเดือนเดียวก็ปาเข้าไปตั้งสี่แสนกว่าแล้ว!

หนึ่งไตรมาส ก็เท่ากับหนึ่งล้านสองแสนกว่าเลยทีเดียว!

"ฉันจ่ายคืนก่อนกำหนดหนึ่งเดือนอยู่แล้ว เดือนนี้ก็ไม่ควรต้องเสียดอกเบี้ยแต่แรก คำนวณดูแล้วคุณก็แค่ยกเว้นดอกเบี้ยให้ฉันแค่สองเดือนเท่านั้น ฉันต้องไปหาเงินมาร้อยล้านภายในสามวันเพียงเพื่อแลกกับดอกเบี้ยสองเดือนของคุณเนี่ยนะ ตระกูลซูของฉันไม่เคยเห็นเงินหรือไงคะ ไว้ครบกำหนดค่อยว่ากัน"

ซูโม่ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วหมุนตัวจะเดินหนีอีกรอบ

"ยกเว้นดอกเบี้ยให้ครึ่งปีเลย!"

จ้าวโฉวตะโกนลั่นขึ้นมา

"ประสาทแล้ว! เว้นแต่จะยกเว้นดอกเบี้ยทั้งหมด แล้วฉันจะคืนเงินต้นให้ ทางธนาคารของคุณได้เงินต้นคืนเพื่อตัดความเสี่ยง แบบนี้ก็สมเหตุสมผลดี แถมการควบคุมความเสี่ยงภายในของพวกคุณก็น่าจะผ่านได้ด้วย"

พอซูโม่พูดประโยคนี้ออกมา เจ้าหน้าที่ธนาคารต่างก็พากันทำหน้าตื่นตะลึง

หนึ่งคือตกใจที่ซูโม่กล้าพูด อ้าปากขอแบบไม่เกรงใจ กะจะล้างดอกเบี้ยทิ้งทั้งหมดเพื่อใช้เงินกู้หนึ่งร้อยล้านของธนาคารฟรีๆ

สองคือตกใจที่สาวสวยคนนี้รู้เรื่องลึกจริง ถึงขนาดรู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะผ่านเกณฑ์ควบคุมความเสี่ยงภายในของธนาคาร

การปล่อยกู้ของธนาคาร การรักษาเงินต้นย่อมเป็นเรื่องสำคัญที่สุดอยู่แล้ว

หากเงินต้นสูญหาย การตรวจสอบภายในจะเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง

แต่ถ้าเงินต้นยังอยู่ครบ แม้ดอกเบี้ยจะเสียหายไปบ้าง ก็ยังค่อนข้างง่ายที่จะหาเหตุผลและหลักฐานมาผ่านการประเมินความเสี่ยงภายในได้

ทว่าเจ้าหน้าที่ธนาคารยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร จ้าวโฉวก็ชิงพูดแทนธนาคารขึ้นมาเสียก่อน

"ถ้าเธอคืนเงินร้อยล้านได้ภายในวันนี้ ฉันจะยกเว้นดอกเบี้ยให้ทั้งหมดเลย!"

คำพูดของจ้าวโฉวนั้นเปิดเผยเจตนาจนไม่อาจโจ่งแจ้งไปกว่านี้ได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงเดียวก่อนจะเลิกงาน

การจะหาเงินหนึ่งร้อยล้านมาได้ภายในหนึ่งชั่วโมง สำหรับตระกูลซูแล้วมีเพียงทางเดียวเท่านั้น คือต้องเซ็นสัญญาขายถนนของเก่าให้ตระกูลหรงเดี๋ยวนี้

"ถ้าคืนพรุ่งนี้ ก็จะลดหย่อนได้แค่ครึ่งปี ถ้าคืนมะรืน ก็ลดหย่อนได้แค่หนึ่งไตรมาส คุณซู ข้อเสนอนี้ใจป้ำพอแล้วใช่ไหมครับ"

ซูโม่ได้ยินแล้วก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้

"นายมีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยเหรอ"

พอถามคำนี้จบ เธอก็หันไปมองกลุ่มผู้บริหารของธนาคาร

"เขามีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยเหรอคะ"

ผู้บริหารธนาคารหลายคนต่างมองหน้ากันไปมา พากันอึกอักพูดไม่ออก ลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง

"มีสิทธิ์ตัดสินใจไหมคะ"

ซูโม่ถามย้ำอีกครั้ง

"ทนายจ้าวครับ เรื่องนี้มัน..."

รองผู้จัดการสาขาที่ดูแลสินเชื่อมองจ้าวโฉวพลางขมวดคิ้ว พูดจาอ้อมแอ้มลังเล เพราะต่อหน้าพวกเราแบบนี้ มันพูดออกมาตรงๆ ได้ยาก

การยกเว้นดอกเบี้ยทั้งหมด คิดเป็นเงินก็ปาเข้าไปตั้งห้าล้านแล้ว!

สำหรับธนาคารพาณิชย์สักแห่ง เงินห้าล้านอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หนี้เสียก้อนไหนๆ ก็สร้างความเสียหายเกินห้าล้านทั้งนั้น

แต่ถ้าจะให้ยกเว้นกันง่ายๆ แค่ปากพูด มันไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้นเลย เพราะขั้นตอนการตรวจสอบยุ่งยากวุ่นวายมาก

จ้าวโฉวเห็นท่าทีไม่ค่อยเต็มใจของทางธนาคาร สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลงทันที

"ผู้จัดการโจว ทุกอย่างทางหรงกวงจะเป็นคนรับผิดชอบเอง ค่าใช้จ่ายส่วนไหนที่คุณเคลียร์ไม่ได้ หรงกวงจะออกให้เอง"

"หรือว่าจะโทรศัพท์ไปยืนยันกับทางประธานหรงก่อนดีไหมครับ"

พอจ้าวโฉวได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ระเบิดอารมณ์ จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องรับรองพิเศษ

"ไม่ต้องหรอก เขามีสิทธิ์ตัดสินใจ"

น้ำเสียงนั้นฟังดูประหลาดอยู่สักหน่อย คล้ายกับมีก้างไก่ติดอยู่ในลำคออย่างไรอย่างนั้น

แต่พร้อมกับประโยคนี้ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเศษคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามา

แต่งกายด้วยชุดสูทเนี้ยบกริบ รองเท้าหนังขัดมันวาววับ

ดูจากการแต่งกายแล้วให้ความรู้สึกเหมือนประธานจอมเผด็จการไม่มีผิด

"อ้าว ประธานหรงทำไมถึงมาเอาป่านนี้ล่ะครับ"

นอกจากผมกับซูโม่แล้ว ทุกคนต่างลุกขึ้นก้าวไปต้อนรับ

"หรงเสี่ยวตง รับผิดชอบธุรกิจส่วนที่ไม่ใช่ของเก่าของตระกูลหรง"

ซูโม่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ ก่อนจะพึมพำกับผมเบา ๆ ถือเป็นการแนะนำผู้มาใหม่ให้ผมรู้จัก

หรงเสี่ยวตง ผมนึกออกแล้ว

ก่อนหน้านี้ผมเคยค้นหาข่าวซุบซิบในวงการสะสมของเก่าเมืองจินหลิงมาบ้าง

หรงเสี่ยวตงคือทายาทรุ่นที่สามของตระกูลหรง อายุยังไม่ถึงสามสิบ แม้จะอายุน้อยและเรียนหนังสือไม่กี่ปี แต่ก็ออกมาช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัวตั้งแต่เนิ่น ๆ นับว่ามีประสบการณ์ค้าขายมานานพอตัว

เขาเน้นรับผิดชอบธุรกิจนอกเหนือจากสำนักประมูลของตระกูลหรง เช่น สื่อบันเทิงภาพยนตร์และละคร การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ธุรกิจโรงแรม การลงทุน และอื่น ๆ

ด้วยความที่เส้นสายแพรวพราว ประกอบกับอิทธิพลของตระกูลหรงในจินหลิง ธุรกิจที่เขาดูแลจึงเติบโตรุ่งเรืองเป็นกอบเป็นกำจริง ๆ

แต่ข่าวที่ดังที่สุดของหมอนี่กลับไม่ใช่เรื่องพวกนี้ หากแต่เป็นข่าวฉาวกับดาราสาวหลากหลายคนในวงการบันเทิง

หรงเสี่ยวตง คุณชายเจ้าสำราญชื่อดังแห่งเมืองจินหลิง

แถมผมยังจำได้ว่าคล้ายจะเคยอ่านเจอที่ไหนสักแห่ง หมอนี่เหมือนจะเคยตามจีบคุณหนูใหญ่ตระกูลซูมาก่อน

ซึ่งก็น่าจะเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมนี่แหละ!

หรงเสี่ยวตงพยักหน้าทักทายพวกผู้บริหารธนาคารไม่กี่คน จากนั้นก็เดินตรงรี่เข้ามาหาซูโม่

"คุณซู ไม่เจอกันนานเลยนะ"

มิน่าล่ะ ทำไมเมื่อกี้ถึงรู้สึกว่าเสียงที่ดังมาจากนอกห้องรับรองพิเศษเหมือนมีก้างไก่ติดคออยู่!

ที่แท้หรงเสี่ยวตงคนนี้ แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูองอาจภูมิฐานเหมือนประธานจอมเผด็จการ แต่พอเอ่ยปากพูดกลับแฝงความเหนียมอายจริตจะก้านแบบผู้หญิงอยู่กลาย ๆ

น้ำเสียงค่อนข้างเล็กแหลม น้ำคำเจือความเย็นยะเยือกพิลึก

ผมมองดูหมอนี่แล้วไม่เหมือนชายแท้เลยสักนิด ไม่รู้เหมือนกันว่าข่าวฉาวซุบซิบพวกนั้นหลุดออกมาได้ยังไง

ซูโม่ไม่ไว้หน้าหรงเสี่ยวตงแม้แต่น้อย

"คุณมาก็ดีแล้ว คำพูดของทนายจ้าวเมื่อกี้ถือเป็นจริงไหม"

"เป็นจริงสิ"

หรงเสี่ยวตงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ

"แต่ฉันขอเพิ่มอีกข้อ ถ้าภายในสามวันยังคืนเงินไม่ได้ ก็จะถือว่าตระกูลซูของเธอผิดสัญญา ธนาคารสามารถยึดของค้ำประกันคืนไปจัดการเองได้ทันที"

ร้ายกาจ! หมอนี่ร้ายกว่าทนายคนนั้นเยอะมาก!

ซูโม่ไม่พูดพล่ามทำเพลง หันไปมองรองผู้จัดการธนาคารโดยตรง

เมื่อคุณชายใหญ่ตระกูลหรงมาด้วยตัวเอง แถมยังมีเงื่อนไขข้อนี้เพิ่มเข้ามา ทางธนาคารย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

"ถือเป็นจริงครับ"

รองผู้จัดการธนาคารพยักหน้ารับ

"ดี พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน ต้องมีลายลักษณ์อักษรเป็นขาวดำ พวกเรามาเซ็นสัญญาชำระเงินคืนล่วงหน้ากัน"

รองผู้จัดการธนาคารไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปสบตากับหรงเสี่ยวตง

"คุณซู ขอถามหน่อย ตระกูลซูจะไปหาเงินหนึ่งร้อยล้านมาจากไหนกันล่ะ"

"ไม่ใช่เรื่องของคุณ ตระกูลซูของฉันแค่เอาหน้าร้านบนถนนของเก่าออกมาขายสักครึ่งหนึ่งก็พอแล้ว"

หรงเสี่ยวตงได้ยินแล้วสีหน้าก็ฉายแววกระหยิ่มใจอยู่ลึก ๆ

ความจริงแล้ว หมอนี่ก็รอให้ซูโม่พูดประโยคนี้ออกมานั่นเอง!

ขอเพียงตระกูลซูเอาหน้าร้านบนถนนของเก่าออกมาขาย ในระยะเวลาสั้น ๆ ทั่วทั้งเมืองจินหลิง ถนนเส้นนี้ย่อมต้องตกเป็นของตระกูลหรงของเขาอย่างแน่นอน

"อีกอย่าง ขอเตือนไว้ด้วยนะ ไม่ใช่หนึ่งร้อยล้าน แต่หักดอกเบี้ยสิบเอ็ดเดือนที่พวกเราจ่ายไปก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้ยอดที่ต้องคืนคือเก้าสิบห้าล้านห้าแสนหนึ่งหมื่นสองพันหยวน"

ซูโม่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยโพล่งขึ้นมาอีกประโยค

คนสวยคนนี้ คิดคำนวณหักดอกเบี้ยออกมาได้ในพริบตาเดียวเลยแฮะ

"รองผู้จัดการโจว ใกล้เลิกงานแล้ว รีบจัดการเซ็นสัญญาให้เสร็จเสีย วันนี้จะได้ยังคืนเงินทัน"

หรงเสี่ยวตงสั่งการรองผู้จัดการธนาคารด้วยน้ำเสียงประหลาดกึ่งหยั่งเชิง

รองผู้จัดการธนาคารพยักหน้า รีบสั่งให้ลูกน้องไปจัดการทันที

ความเร็วช่างฉับไวอย่างแท้จริง ไม่ถึงห้านาทีสัญญาก็ร่างเสร็จและพิมพ์ออกมาเรียบร้อย

ซูโม่กวาดสายตาอ่านอย่างละเอียดรอบคอบรอบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบตราประทับของบริษัทการลงทุนจินหลิงกู่ซูออกมาจากกระเป๋าแล้วประทับลงไป

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ นอกเหนือจากผมแล้ว คาดว่าคงพากันอึ้งไปตาม ๆ กัน

ไม่นึกเลยว่าสาวสวยคนนี้จะพกตราประทับบริษัทติดตัวไว้ด้วย

ภายใต้แรงกดดันจากหรงเสี่ยวตง ทางธนาคารเองก็ไม่โอ้เอ้ ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที ขั้นตอนของพวกเขาก็เสร็จสิ้นทั้งหมด

รองผู้จัดการธนาคารยื่นสัญญาฉบับที่ประทับตราเรียบร้อยแล้วส่งให้ซูโม่ชุดหนึ่งโดยตรง

"คุณซู สัญญาเซ็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตามสัญญาแล้ว ถ้าภายในสามวันยังคืนเงินไม่ได้ ทางธนาคารจะต้องยึดของค้ำประกันคืนนะครับ คุณรีบกลับไปเตรียมเงินให้ทันเวลาเถอะ!"