ตอนที่ 69 ผลประโยชน์ที่ได้มา

ซูโม่รับข้อตกลงที่รองผู้จัดการธนาคารยื่นส่งมา ตรวจดูตัวสัญญาและตราประทับ

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองผม แววตาและสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจที่ยากจะสะกดไว้

เพราะเรื่องทั้งหมดนี้ ผมคาดการณ์ไว้ได้ถูกแปดเก้าส่วนแล้ว

ตระกูลหรงคิดจะร่วมมือกับธนาคารบีบตระกูลซู พวกเราก็เลยถือโอกาสซ้อนแผน ตักตวงผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด

เงินห้าล้าน ใครจะไม่เอาล่ะ!

"ขอบคุณนะคะรองผู้จัดการโจว! วันนี้พวกเราจะชำระคืนค่ะ"

ซูโม่พูดพลางหยิบเช็คใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วตบลงบนโต๊ะน้ำชาเสียงดังเพียะ

"ในนี้มี 71.84 ล้าน ส่วนที่เหลืออีก 23.672 ล้าน พวกคุณก็หักจากบัญชีที่ฉันเปิดไว้กับธนาคารของคุณได้เลยค่ะ ในบัญชีฉันมีอยู่สามสิบล้าน เงินทุนหมุนเวียนเหลือเฟือค่ะ"

"หา?!"

ทุกคนในห้องรับรองวีไอพีต่างพากันอึ้งงันไปหมด คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเตรียมการรับมือมาพร้อมขนาดนี้

จ้าวโฉวผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันควัน ยื่นมือหมายจะคว้าเช็คใบนั้น แต่ผมมือไวกว่า คว้าเช็คใบนั้นกลับคืนมาได้ทัน

"คุณมีสิทธิ์ดูด้วยเหรอครับ"

"รองผู้จัดการโจวคะ ให้พนักงานเข้ามาตรวจสอบเช็คแล้วดำเนินเรื่องเถอะค่ะ อ้อ แล้วก็ช่วยโอนเงินส่วนที่เหลือในบัญชีของฉันออกจากธนาคารคุณไปพร้อมกันเลยนะคะ"

ซูโม่มองรองผู้จัดการธนาคาร ส่วนรองผู้จัดการธนาคารก็หันไปมองหรงเสี่ยวตง

เวลานี้หรงเสี่ยวตงมึนงงไปหมดแล้ว เขาคงคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าซูโม่จะควักเช็คเจ็ดสิบล้านออกมาวางต่อหน้าต่อตาแบบนี้

"ตรวจสิ! เช็คก็ปลอมกันได้ทั้งนั้น! ตระกูลซูพวกนี้น่ะถนัดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว!"

รองผู้จัดการธนาคารพยักหน้า รีบเรียกพนักงานเข้ามาตรวจสอบเช็คและดำเนินเรื่องทันที

เมื่อพนักงานหันไปพยักหน้าให้รองผู้จัดการธนาคาร สีหน้าของจ้าวโฉวก็ดูหม่นหมองลงทันตา เขาขมวดคิ้วมองหรงเสี่ยวตงอย่างทำอะไรไม่ถูก

หรงเสี่ยวตงไม่รอให้ดำเนินเรื่องเสร็จ ลุกพรวดขึ้นพลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

"ต่อให้พวกแกจะยืมเงินตรงนี้ไปโปะตรงนั้น รอดไปได้ในวันนี้ แต่เงินร้อยล้านยังไงก็ต้องหามาคืนอยู่ดี ถนนสายนั้น ไม่ช้าก็เร็วต้องตกเป็นของตระกูลหรงแน่"

หรงเสี่ยวตงทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วหันหลังเดินจากไป

จ้าวโฉวรีบตามออกจากห้องรับรองวีไอพีไปติดๆ

"เชี่ยเอ๊ย! จ้าวโฉว แกคิดแผนดีๆ เป็นบ้างไหมวะ? วันๆ เอาแต่วางมาดแล้วคิดแผนห่วยๆ ชิบหาย"

ด้านนอกห้องรับรองมีเสียงสบถด่าอย่างหัวเสียของหรงเสี่ยวตงแว่วเข้ามา

ซูโม่มองหน้าผมแล้วก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่จนหลุดขำออกมา

ตอนที่ผมกับซูโม่เดินออกจากธนาคารพาณิชย์ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

วันนี้อากาศไม่ค่อยดี ฟ้าเลยมืดเร็วเป็นพิเศษ

แต่อารมณ์พวกเราจัดว่าดีมาก

"จิ่วเหยีย ไม่นึกเลยนะคะว่าคุณจะเดาถูกหมด แผนนี้ของคุณช่วยฉันประหยัดไปได้ตั้งห้าล้านแน่ะ!"

ตอนเที่ยงวันนี้ที่ซูโม่ได้รับโทรศัพท์จากธนาคาร แจ้งให้เธอมาเจรจาเรื่องการชำระหนี้คืนก่อนกำหนด ผมก็แนะนำให้ซูโม่รีบไปทำเรื่องกู้เงินจากธนาคารต่างชาติออกมาก่อน

เรื่องการชำระหนี้ก่อนกำหนดนั้น ซูโม่ย่อมไม่ค่อยเห็นด้วยอยู่แล้ว

แต่ผมบอกกับซูโม่ไปว่า ถ้าการชำระหนี้คืนก่อนกำหนดมีผลประโยชน์ให้กอบโกย แล้วทำไมถึงจะไม่ทำล่ะ?

ส่วนผลประโยชน์ที่ว่าจะคืออะไรนั้น?

ผมเองก็ยังไม่รู้ ทำได้แค่ดูตามสถานการณ์เฉพาะหน้าเท่านั้น

เพียงแต่ผมได้อธิบายสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นคร่าวๆ ให้ซูโม่ฟัง และบอกให้เธอแกล้งทำเป็นอ่อนข้อ ผสมโรงกับการใช้จิตวิทยาพูดยั่ว เพื่อบีบให้ตระกูลหรงยอมเพิ่มข้อเสนอให้สูงลิ่ว

ดังนั้น เงินเจ็ดสิบกว่าล้านจากธนาคารต่างชาตินั้น พวกเราจึงโอนไปยังธนาคารอื่นก่อนเพื่อออกเป็นเช็คติดตัวมาด้วย

คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้จ่ายปิดบัญชีกันตรงนี้จริงๆ

นี่ต้องขอบคุณทนายจ้าวเขานะเนี่ย! ข้อเสนอที่เขายื่นมามันดีเกินไปจริงๆ!

"เอาล่ะ วิกฤตเงินกู้ของตระกูลซูคุณก็คลี่คลายเรียบร้อยแล้ว รีบกลับไปแจ้งข่าวดีกับท่านผู้เฒ่าเถอะครับ!"

"ฉันเลี้ยงข้าวคุณดีกว่าค่ะ เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน"

"ช่างเถอะครับ ตอนบ่ายคุณโทรไปหาท่านผู้เฒ่าไว้ ป่านนี้ท่านคงกำลังรอฟังคำตอบจากคุณอยู่แน่ๆ! อีกอย่างเรื่องกินข้าว พวกเราสองคนก็กินด้วยกันทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ!"

"มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงล่ะคะ!"

ซูโม่อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่ผมขวับหนึ่ง

"งั้นพรุ่งนี้ค่อยกินแล้วกันครับ พอดีเสี่ยวอู่ก็ไม่อยู่ด้วย ป่านนี้คงเลิกงานกลับถึงบ้านแล้วมั้ง"

"พรุ่งนี้ฉันไม่เลี้ยงแล้วนะ! ชวนคุณกินข้าวทีไรต้องหนีบเสี่ยวอู่ไปด้วยตลอด พวกคุณสองคนเป็นอะไรกันแน่เนี่ย!"

ซูโม่อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ

"อย่าพูดจาเหลวไหลสิครับ!" ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"ผมกับเสี่ยวอู่เป็นพี่น้องกัน และเป็นชายแท้ทั้งคู่ครับ"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้เราได้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP แบบไม่มีโฆษณาแล้ว

"ไปให้พ้นเลย!"

ซูโม่ได้ยินเข้าก็หน้าแดงเรื่อขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะด่าสวนกลับมาคำหนึ่ง

ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเสี่ยวอู่ คุณหนูใหญ่อย่างซูโม่ไม่มีวันเข้าใจหรอก

ญาติสนิทของผมที่เหมยซีไม่มีเหลืออยู่แล้ว ต้องพลัดพรากจากบ้านเกิดเมืองนอนมา เสี่ยวอู่คือเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

สิ่งที่ผมมองเห็นในตัวเขาคือคนในครอบครัวจากเหมยซี มีความรู้สึกที่ว่าไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ แต่ยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ เสียอีก

ความรู้สึกนี้ความจริงแล้วคือความผูกพันและความคิดถึงที่ผมมีต่อเหมยซี

ความรู้สึกแบบนี้ คนที่จากบ้านเกิดเมืองนอนมาเท่านั้นถึงจะเข้าใจ

ผมกับซูโม่แยกย้ายกันที่หน้าประตูธนาคาร เธอขับรถกลับเรือนหลังเล็กของซูซีถิง ส่วนผมนั่งรถเมล์กลับเรือนหลังเล็กของผม

แต่สิ่งที่ทำให้ผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็คือ ผมต่อรถเมล์ไปสองสาย ใช้เวลาไปกว่าชั่วโมงจนเหลืออีกแค่สองป้ายจะถึงที่หมาย จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากซูโม่อีกจนได้

ซูซีถิงอยากพบผม ถ้าสะดวก อยากให้ผมรีบไปหาตอนนี้เลย

แน่นอนว่าผมไม่สะดวก!

แต่ว่า ถึงอย่างนั้นผมก็ต้องรีบไปอยู่ดี!

ผมรีบลงจากรถเมล์อย่างเร่งรีบ แล้วก็โบกแท็กซี่ริมทางมุ่งหน้าไปยังปั้นซานแถบชานเมืองทันที

ผมเดาว่าต้องเป็นเพราะซูโม่กลับไปรายงานสถานการณ์ช่วงบ่ายวันนี้ให้ซูซีถิงฟัง พอผู้เฒ่าตื่นเต้นดีใจก็เลยอยากจะคุยกับผมขึ้นมา

จะอย่างไรวิกฤตก็คลี่คลายแล้ว แผนการบริหารและพัฒนาในขั้นต่อไปก็ควรต้องมานั่งคุยกันให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที

บ้านของซูซีถิงตั้งอยู่ที่ปั้นซาน ปั้นซานคือชื่อของภูเขา

ปั้นซานไม่ได้มีแค่ครึ่งเดียว แต่เป็นภูเขาที่สมบูรณ์ทั้งลูก

ภูเขาลูกนี้ไม่ได้สูงใหญ่อะไร เป็นเพียงเนินเขาแถบชานเมืองแห่งหนึ่งเท่านั้น ภูมิประเทศแบบนี้ในจินหลิงมีอยู่เกลื่อนกลาด

ที่นี่ผมเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง เหมือนกับคราวที่แล้ว พอผมไปถึง ซูโม่ก็ยืนรออยู่หน้าประตูรั้วบ้านแล้ว

"คุณถึงบ้านแล้วเหรอ"

ซูโม่เจอหน้าผม คำแรกที่ถามกลับเป็นเรื่องนี้เสียได้

"เหลืออีกสองป้ายก็จะถึงแล้วครับ"

ซูโม่ได้ยินเข้าก็หัวเราะออกมาอย่างเก้อเขิน

"หิวข้าวแล้วใช่ไหมล่ะ"

"ก็ใช่น่ะสิครับ มื้อเที่ยงยังไม่ได้กินเลย! คุณว่าผมหิวไหมล่ะ"

ผมกับซูโม่ยังไม่มีเวลาได้กินข้าวเที่ยงด้วยซ้ำ พอได้รับสายจากธนาคารพาณิชย์ก็มัวแต่วิ่งวุ่นไปทำเรื่องกู้เงินที่ธนาคารต่างชาติแห่งนั้นจนถึงตอนนี้

"ให้มันหิวตายไปเลย! ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณก็ไม่ยอมกินเอง! ตอนนี้มาร้องหิวทำไมล่ะ"

"นั่นผมก็แค่อยากให้คุณรีบกลับมารายงานท่านผู้เฒ่าไม่ใช่เหรอครับ!"

"ฉันโทรศัพท์มาบอกไม่เป็นหรือไงเล่า!"

เอาเข้าไป! ผมคิดมากไปเอง ทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ!

ซูซีถิงยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น พอเห็นผมเดินเข้ามาก็มีสีหน้ายิ้มแย้มเต็มใบหน้า

"เสี่ยวจิ่วเหยีย เจอกันอีกแล้วนะ!"

"ท่านผู้เฒ่าถิง!"

"ฉันว่าแล้วว่าฉันดูคนไม่ผิดจริง ๆ! ต้องขอบคุณเสี่ยวจิ่วเหยียมากเลยนะ!"

"คุณปู่คะ ค่อยคุยกันทีหลังได้ไหมคะ หนูเนี่ยกับจิ่วเหยียมื้อเที่ยงยังไม่ได้กินข้าวกันเลย ยุ่งมาจนถึงป่านนี้ ท้องร้องจ๊อก ๆ กันหมดแล้วค่ะ!"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ กินข้าวก่อน กินไปคุยไปแล้วกัน"

ซูซีถิงพูดพลางหันไปมองอาสี่

"เสี่ยวสี่ รีบไปบอกป้าชุนให้ตั้งโต๊ะ เราจะกินไปคุยไปกัน"

"กินไปคุยไปอะไรกันคะ กินเสร็จแล้วค่อยคุยไม่ได้หรือไง!"

ผมยังนึกว่ามื้อค่ำจะได้กินอาหารเลิศรสระดับเหลาเสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นจ๋าเจี้ยงเมี่ยน!

ซูโม่มองบะหมี่กับเครื่องเคียงผักต่าง ๆ ที่ป้าชุนยกขึ้นมาเสิร์ฟด้วยสีหน้างุนงง เธอเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่ามื้อค่ำจะได้กินสิ่งนี้

"อ้าว! มื้อเย็นกินแค่นี้เองเหรอคะ"

"เสี่ยวจิ่วเหยีย ปู่ไม่รู้มาก่อนว่าวันนี้จะชวนเธอมากินข้าวด้วย ก็เลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย"

ซูซีถิงมองผมพลางยิ้มอย่างขอโทษขอโพย

"จ๋าเจี้ยงเมี่ยนก็ดีแล้วครับ! ผมชอบกินอยู่พอดี แถมไม่ได้กินมานานแล้วด้วย"

ผมพูดความจริง ไม่ได้แกล้งทำเป็นเกรงใจ

ผมอยู่ที่จิงตูมาเจ็ดปี ชินกับการกินจ๋าเจี้ยงเมี่ยนมากจริง ๆ และก็ชอบกินมากด้วย

แต่นึกไม่ถึงว่าคนจินหลิงอย่างซูซีถิงจะชอบรสชาติติดปากแบบนี้เหมือนกัน

"ฉันเป็นคนใต้แต่กำเนิดก็จริง แต่ตอนหนุ่ม ๆ อยู่ทางเหนือนานเข้า ก็เลยติดใจรสชาตินี้ไปด้วย ก็เลยมักจะให้ป้าชุนทำให้กินอยู่บ่อย ๆ เธอลองชิมดูสิ จ๋าเจี้ยงเมี่ยนฝีมือป้าชุนน่ะรสชาติดีมากเลยนะ ไม่ได้ด้อยไปกว่าร้านบะหมี่ข้างนอกเลยสักนิด"