ตอนที่ 70 ไม่มีทางเลือก

บะหมี่จ๋าเจี้ยงฝีมือป้าชุนอร่อยมากจริง ๆ!

แตงกวาซอย แครอตซอย ถั่วเหลือง ผักชี

เครื่องเคียงเรียบง่ายธรรมดา ทว่าดีตรงที่สดใหม่ กรุบกรอบสดชื่น

ซอสเนื้อสับหอมเข้มข้น เนื้อหั่นเต๋าชิ้นโตเต็มปากเต็มคำ เคี้ยวแล้วให้ความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

ที่สำคัญที่สุดคือซอสเนื้อไม่เลี่ยนน้ำมัน

ไม่เหมือนซอสเนื้อตามร้านบะหมี่ทั่วไปที่มีน้ำมันลอยฟ่องอยู่เต็มหน้า

บะหมี่จ๋าเจี้ยงฝีมือป้าชุนเค็มหอมกำลังพอดี กลมกล่อมไม่เลี่ยน

อาจเพราะผมกำลังหิว จึงโซ้ยชามใหญ่หมดเกลี้ยงในรวดเดียว

ซูซีถิงก็เป็นไปตามที่ซูโม่เตือนไว้ก่อนกินข้าว คือไม่พูดคุยสนทนาใด ๆ ระหว่างมื้ออาหาร

มีเพียงคอยบอกให้ผมใส่ซอสเนื้อเพิ่มอีกหน่อยเป็นระยะ

ความจริงกินบะหมี่จ๋าเจี้ยงก็ดีมากจริง ๆ เรียบง่ายและรวดเร็ว

หากคืนนี้ยกกับข้าวมาเจ็ดแปดอย่าง นั่งกินไปดื่มไป ผมคงอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแน่

สู้ซดบะหมี่ชามโตหมดเกลี้ยงภายในไม่กี่นาทีแบบนี้ไม่ได้ สะใจกว่ากันเยอะ

ผมหิวจริง ๆ จึงไม่ได้เกรงใจอะไร

พอกินหมดชามแรก ผมก็เบิ้ลต่ออีกชาม

พอผมวางตะเกียบ ซูซีถิงก็วางตะเกียบลงเช่นกัน

แม้เขาจะเคี้ยวช้า ๆ กลืนช้า ๆ แต่ก็กินน้อย

"ไปเถอะ ให้พวกเขากินกันช้า ๆ พวกเราไปดื่มชากันก่อน"

ท่านผู้เฒ่าหมุนเก้าอี้รถเข็นมุ่งหน้าไปยังโซนรับแขก ผมจึงรีบจับด้ามจับแล้วช่วยเข็นพาเขาไป

ผมพบว่าตระกูลซูมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง คือตอนกินข้าว ทั้งป้าชุนและอาสี่ต่างก็นั่งร่วมโต๊ะกินด้วยกัน

ไม่เหมือนบ้านเศรษฐีผู้มีอิทธิพลหลายแห่งที่ต้องแบ่งแยกโต๊ะอาหารตามฐานะ

ซูโม่กับคนอื่น ๆ ยังคงนั่งกินบะหมี่กันต่อที่โต๊ะอาหาร ส่วนผมกับผู้เฒ่าซูกลับมาดื่มชาที่โต๊ะน้ำชา

ผมริเริ่มหยิบชุดชาขึ้นมาชงเอง

ท่านผู้เฒ่ามองดูผมชงชา ตั้งแต่ต้มน้ำ ลวกถ้วยชา...

ท่วงท่าคล่องแคล่วและช่ำชอง

ท่านผู้เฒ่ามีรอยยิ้มประดับใบหน้า เอาแต่มองดูเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร

กระทั่งผมชงชาเสร็จ รินใส่ถ้วย แล้ววางลงตรงหน้าเขาเบา ๆ

"เสี่ยวจิ่วเหยีย ชำนาญเรื่องศาสตร์แห่งการชงชาไม่เบาเลยนี่!"

"ท่านผู้เฒ่าถิงครับ ผมเคยทำงานในร้านโบราณวัตถุมาตั้งนาน การชงชานี่เป็นงานพื้นฐานของพนักงานร้านตัวเล็ก ๆ อย่างผมเลยนะครับ!"

ท่านผู้เฒ่าได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้

"ฉันว่าเธอไม่เหมือนพนักงานร้านตัวเล็ก ๆ หรอก"

"แล้วเหมือนอะไรหรือครับ"

"ช่างทำของเก่า"

ผมฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าพลางยิ้มบาง ๆ โดยไม่ตอบรับอะไร

ตอนที่ผมมาคราวก่อน ก็ยอมรับกลาย ๆ ไปแล้วว่าตนเองเป็นช่างทำของเก่า

ท่านผู้เฒ่ายกถ้วยขึ้นจิบคำหนึ่ง จากนั้นวางลงแล้วมองหน้าผม

"วิกฤตของตระกูลซูในครั้งนี้ต้องขอบคุณเสี่ยวจิ่วเหยียจริง ๆ คำขอบคุณฉันคงไม่พูดซ้ำแล้ว ตามข้อตกลงเดิมของพวกเราสองฝ่าย เธอจะได้หุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของซูกู่หย่าจี๋ ทว่าก่อนหน้านี้เรื่องราวมันกะทันหัน รายละเอียดหลายอย่างยังไม่ทันได้คิดให้รอบคอบ ตอนนี้ผ่านพ้นวิกฤตมาแล้ว ก็ควรพูดคุยให้กระจ่างเสียที"

ผมไม่ได้พูดอะไร เพียงหยิบถ้วยกงเต้าขึ้นมารินชาเติมให้ท่านผู้เฒ่า

"รายละเอียดอย่างเรื่องการอัดฉีดเงินทุน การแบ่งเงินปันผล และอื่น ๆ ไว้ให้เสี่ยวโม่ทำแผนงานออกมา แล้วถึงเวลานั้นพวกเธอค่อยปรึกษากันก็แล้วกัน"

ฟังดูก็รู้ว่าสิ่งที่ผมคุยกับซูโม่เมื่อคราวก่อน เธอคงเอาไปเล่าให้ซูซีถิงฟังหมดแล้ว

"พรุ่งนี้ จะให้ซูโม่ไปเดินเรื่องเปลี่ยนผู้ถือหุ้นของซูกู่หย่าจี๋ที่กรมทะเบียนการค้าให้เรียบร้อย"

ทว่าข้อเสนอของท่านผู้เฒ่ากลับถูกผมปฏิเสธ

"ท่านผู้เฒ่าถิงครับ เรื่องเปลี่ยนผู้ถือหุ้นผมว่าพักไว้ก่อนเถอะ ทางนิตินัยก็ให้คงสภาพเดิมเอาไว้เหมือนเดิมดีกว่า พวกเรามีสัญญาข้อตกลงระหว่างกันก็พอแล้ว ผมเชื่อใจตระกูลซูครับ"

ซูซีถิงมองผมแล้วพยักหน้า ในจังหวะนั้นซูโม่ก็กินเสร็จแล้วเดินเข้ามาพอดี

"เสี่ยวจิ่วเหยีย ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะคะ แบบนี้ถือว่าช่วยรักษาหน้าตาของตระกูลซูเอาไว้ด้วย"

ความจริงแล้ว ผมไม่ได้ทำเพื่อรักษาหน้าตาให้ตระกูลซูหรอก แต่เป็นเพราะในสัญญาลงชื่อว่าเหมยจิ่วต่างหาก

แต่การจะเดินเรื่องเปลี่ยนผู้ถือหุ้นต้องบันทึกเข้าสู่ระบบของกรมทะเบียนการค้า บัตรประชาชนชื่อเหมยจิ่วจะเอาออกไปยื่นได้อย่างไรกัน

เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้ได้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP ไร้โฆษณาแล้ว

"เธอวางใจเถอะ ตระกูลซูของฉันจะไม่ยอมให้เธอเสียเปรียบแน่นอน"

ผมยิ้มพลางรินชาให้ซูโม่หนึ่งถ้วย จากนั้นก็เอ่ยถามท่านผู้เฒ่าขึ้นมาอย่างไม่เจาะจง

"ท่านผู้เฒ่าถิงครับ คราวก่อนท่านบอกว่าถ้ามีเวลาจะเล่าเรื่องสนุก ๆ ของดอกเหมยเก้านิ้วให้ฟัง วันนี้เวลาดูจะค่อนข้างเหลือเฟือทีเดียวนะครับ"

ท่านผู้เฒ่าถือถ้วยชาไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาผม

"ดอกเหมยเก้านิ้ว เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ"

ผมฟังแล้วใจกระตุก ซูซีถิงรู้สถานะตัวตนของผมเข้าแล้วอย่างนั้นหรือ

"ท่านผู้เฒ่าถิง คงไม่ได้คิดว่าผมแซ่เหมยเหมือนกัน แล้วเราสองคนจะเป็นญาติกันหรอกนะครับ"

ซูซีถิงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเล็กน้อย "อันที่จริงเขาแซ่อะไรฉันเองก็ไม่รู้ เพียงแต่คนคุ้นเคยในวงการเรียกเขาว่าท่านผู้เฒ่าเหมย ก็เลยคิดว่าเขาแซ่เหมยไปเอง"

"ต่อให้แซ่เหมยจริง แต่คนแซ่เหมยทั่วหล้าก็มีถมไปนี่ครับ!"

"แต่คนที่ทำให้ดูเก่าเป็นน่ะมีไม่มากหรอกนะ!"

"ยุคนี้สมัยนี้เขานิยมสะสมโบราณวัตถุกัน คนที่ทำของให้ดูเก่ามีเกลื่อนกลาด จะมีคนแซ่เหมยโผล่มาสักสองสามคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร"

"แต่ฝีมือขั้นสูงขนาดหลอกตาผู้ประเมินมืออาชีพที่มาจากเกาะฮ่องกงได้ภายในเวลาสั้น ๆ แค่สองสามวันเนี่ย ในประเทศเราฉันคิดว่ามีแค่สองสายเท่านั้น ทางเหนือสะพานหลิ่ว ทางใต้เหมยซี"

บ้าเอ๊ย! สุดท้ายก็หนีไม่พ้นสายตาของท่านผู้เฒ่าซูจนได้

"ท่านผู้เฒ่าถิงครับ ถ้าจะฝืนโยงผมไปเกี่ยวกับผู้อาวุโสเหมยให้ได้ ผมก็ไม่ขัดหรอกครับ"

ผมยังคงแสร้งทำเป็นสุขุม จิบชาไปพลางทำท่าทีไม่ยี่หระไปพลาง

"อันที่จริง ตอนที่เธอมาคราวก่อน ฉันก็สงสัยอยู่บ้างแล้ว ทว่าก็อย่างที่เธอว่า มันอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่ตอนนี้ฉันไม่คิดว่ามันบังเอิญแล้วล่ะ ด้วยฝีมือระดับเสี่ยวจิ่วเหยียอย่างเธอ ด้วยวัยเพียงเท่านี้ คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีคำว่าบังเอิญหรอก"

ผมไม่ได้พูดอะไร

เพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปอย่างไร

ท่านผู้เฒ่าซูเห็นผมไม่ตอบ จึงวางถ้วยชาลง ก้มหน้าแล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาแผ่วเบา ประโยคที่ทำให้ผมแทบจะสะดุ้งตัวลอย

"เธออยากรู้เรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อนใช่ไหม"

เดิมทีผมแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ทว่าคำพูดนี้กลับทำให้ผมสะเทือนใจจนไม่อาจอยู่นิ่งได้

ผมยังคงไม่พูดจา เงยหน้าขึ้นมองซูซีถิง เขาไม่ได้มองผม แต่มองถ้วยชาตรงหน้าตัวเอง

ผมไม่แน่ใจว่าชายชราตรงหน้าคนนี้ในตอนนั้นมีความสัมพันธ์อย่างไรกับปู่ของผมกันแน่ และเรื่องราวในปีนั้น เขารู้มากน้อยแค่ไหนกัน

"ถ้าเธอไม่ได้เป็นอะไรกับท่านผู้เฒ่าเหมย เรื่องราวในปีนั้นเท่าที่ฉันรู้ ก็คงบอกเธอไม่ได้หรอกนะ"

ท่านผู้เฒ่าซูค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาผม

ตาเฒ่าคนนี้ กำลังรุกฆาตผมอยู่นี่หว่า!

ถ้าอยากรู้ ก็ต้องยอมเผยฐานะของตัวเองออกมาตามตรง

ผมไม่มีทางเลือก

อุตส่าห์เข้าใกล้ความจริงได้มากขนาดนี้แล้ว ผมจะยอมตัดใจได้อย่างไร!

ก็แค่ฐานะตัวตนไม่ใช่หรือ จะเป็นอะไรไปล่ะ

ผมเป็นคนเหมยซี เหมยซีมีตั้งยี่สิบเอ็ดครัวเรือน คนเกือบร้อยชีวิตเชียวนะ!

หรือว่าจะต้องอยู่อย่างปกปิดชื่อแซ่กันไปหมดทุกคน?

นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว!

ชั่วพริบตานั้น ในใจผมเกิดการต่อสู้ดิ้นรน พยายามเกลี้ยกล่อมตัวเอง

"ดอกเหมยเก้านิ้ว คือปู่ของผมเองครับ!"

ในความเป็นจริง ผมดูออกว่าซูซีถิงน่าจะเดาคำตอบได้เกือบหมดแล้ว

ทว่าตอนที่เขาได้ยินประโยคนี้ ก็ยังคงอ้าปากค้าง ตกตะลึงเป็นล้นพ้น

"เธอเป็นหลานชายแท้ ๆ ของดอกเหมยเก้านิ้วรึ"

ผมพยักหน้า

ซูซีถิงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองซูโม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

"เสี่ยวโม่ บุพเพจริง ๆ เลยนะ! เสี่ยวจิ่วเหยียก็คือคนที่ปู่เคยเล่าให้หลานฟัง..."

คำพูดของซูซีถิงไม่ได้เอ่ยต่อจนจบ ทว่าใบหน้าของซูโม่กลับขึ้นสีระเรื่อ รู้สึกขัดเขินขึ้นมาบ้างแล้ว

ผมเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็งงไปหมด ไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

"ฉันไม่ได้เจอคุณปู่ของเธอมาสิบห้าปีแล้ว ตอนนี้เขาสบายดีไหม"

"ปู่ของผมเสียไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนแล้วครับ"

"โอ้! น่าเสียดายแท้ ๆ!"

ซูซีถิงถอนหายใจยาว สีหน้าแฝงความโศกเศร้าอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ได้เศร้าเสียใจจนเกินไป

"ตอนมีชีวิตอยู่ไม่มีโอกาสได้พบกันอีก ก็คงต้องรอไปเจอกันหลังความตายแล้วล่ะ"