ตอนที่ 71 เส้นทาง

ซูซีถิงเงียบไปสองวินาที แล้วเงยหน้าขึ้นมองผม

"พอดูตอนนี้แล้ว มีส่วนคล้ายปู่ของเธออยู่บ้างจริง ๆ"

"ตอนนั้นฉันกับปู่ของเธอก็นับเป็นเพื่อนเก่ากัน เทคนิคการประเมินโบราณวัตถุหลายอย่างของฉันก็ได้มาจากการขอคำชี้แนะจากเขาทั้งนั้น ปู่ของเธอเป็นคนเก็บตัวมาก ไม่เคยอวดวิชา แล้วก็ไม่สนทนาเรื่องพวกนี้กับใคร มีแต่ฉันนี่แหละที่ยังพอขอความรู้จากเขาได้บ้าง"

"อันที่จริง คนเหมยซีของพวกเธอล้วนเก็บตัวกันทั้งนั้น"

"แน่นอน ยกเว้นพ่อของเธอ พ่อของเธอถือว่าค่อนข้างกระตือรือร้นกว่าคนอื่นอยู่บ้าง แต่ก็นั่นแหละ ก็แค่เมื่อเทียบกับคนอื่นละนะ"

ผมฟังแล้วพยักหน้าตาม พ่อของผมมีความคิดยืดหยุ่นเปิดกว้างกว่าคนอื่นจริง ๆ

"เธอรู้ไหมว่านิ้วก้อยที่หายไปของปู่เธอขาดเพราะใคร"

ผมฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

"นิ้วก้อยนั่นไม่ได้ขาดเพราะพ่อของผมหรอกหรือครับ"

"เป็นเพราะพ่อของเธอ แล้วก็เป็นเพราะฉันด้วย เพราะตอนนั้นพ่อของเธอเอาของทำให้ดูเก่ามาขายให้ฉัน พูดตามตรงนะ นั่นเป็นช่วงที่สายตาของฉันเฉียบคมที่สุดในชีวิตแล้ว แต่ฉันก็ยังมองชั้นเชิงของทำให้ดูเก่าจากเหมยซีของพวกเธอไม่ออกอยู่ดี"

"แต่ว่ากันตามจริง ของทำให้ดูเก่าจากเหมยซีของพวกเธอน่ะ อย่าว่าแต่ฉันเลย ต่อให้เป็นใครหน้าไหนก็หาจุดตำหนิไม่เจอทั้งนั้น"

"หลังจากนั้นปู่ของเธอก็พาพ่อของเธอพร้อมกับนิ้วก้อยนิ้วนั้นมาขอขมาฉันถึงบ้าน พอฉันเห็นนิ้วก้อยที่เริ่มเน่าเปื่อยนิ้วนั้นก็ตกตะลึงไปหมด จากนั้นพวกเราก็เลยกลายมาเป็นสหายกัน"

ที่แท้เบื้องหลังเรื่องนี้กลับมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้อยู่ด้วย!

"แล้วยังมีอีกนะ!"

ซูซีถิงมองผมพลางหัวเราะร่า

"เธอแก่กว่าเสี่ยวโม่หนึ่งปี ตอนนั้นปู่ของเธอมาหาฉันที่นี่ เห็นแม่ของเสี่ยวโม่กำลังตั้งท้องโตอยู่ ก็เลยตกลงกับฉันไว้ว่า ถ้าคลอดออกมาเป็นเด็กผู้หญิง จะให้แต่งงานกับหลานชายของเขา พวกเธอสองคนน่ะถูกหมั้นหมายกันตั้งแต่ยังแบเบาะเชียวนะ!"

มิน่าล่ะ จู่ ๆ เมื่อครู่นี้ซูโม่ถึงได้หน้าแดงแล้วเขินอายขึ้นมา

ที่แท้ปมมันอยู่ตรงนี้นี่เอง!

"จริงหรือหลอกเนี่ยครับ!"

ผมอดไม่ได้ที่จะหลุดคำอุทานติดปากออกมาให้กับพล็อตเรื่องที่ชวนอึ้งนี้!

"จริงหรือหลอกไม่สำคัญแล้ว ยุคสมัยเปลี่ยนไป สัญญาหมั้นหมายตั้งแต่เด็กไม่นับแล้วล่ะ ตอนนี้พวกเธอไปคุยกันเองเถอะ!"

"คุณปู่ พูดอะไรเนี่ยคะ!"

ซูโม่ถูกคำพูดของซูซีถิงทำเอาใบหน้ายิ่งแดงระเรื่อด้วยความเอียงอาย นึกไม่ถึงเลยว่าสาวสวยนักเรียนนอกคนนี้จะหัวโบราณไม่ยอมเปิดกว้างขนาดนี้

"ฉันพูดไม่ถูกตรงไหน พวกเธอสองคนไม่คุยกันเอง แล้วจะให้ฉันเป็นคนตัดสินใจหรือไง"

"คุณปู่อย่าพูดจาเลอะเทอะสิคะ"

ซูโม่พูดพลางอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองผมแวบหนึ่ง

สายตาของเธอถูกผมจับได้คาหนังคาเขาพอดี ผมจึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นหยอกเย้าสาวสวยสักหน่อย

"ได้ครับ เดี๋ยวผมกับเสี่ยวโม่ค่อย ๆ คุยกันไป"

ซูโม่ได้ยินเข้าก็อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่ผมวงใหญ่

"ใครบอกว่าจะคุยกับนายกัน! พวกคุณสองคนนั่นแหละค่อย ๆ คุยกันไปเถอะค่ะ! ฉันไปช่วยป้าชุนเก็บโต๊ะดีกว่า"

ซูโม่เดินหนีไปด้วยความขัดเขินอย่างยิ่ง

ผมรินน้ำชาเติมให้ซูซีถิง

"ท่านผู้เฒ่าถิง สิบห้าปีก่อนปู่ของผมเคยมาหาท่านที่จินหลิงใช่ไหมครับ"

ซูซีถิงพยักหน้า

"สิบห้าปีก่อน ปู่ของเธอเคยมาหาฉันจริง ๆ แถมยังค้างที่นี่คืนหนึ่งด้วย แต่วันรุ่งขึ้น เขาก็จากไป"

"ไปไหนหรือครับ"

ซูซีถิงส่ายหน้า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"แล้วเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน ท่านพอจะรู้อะไรบ้างครับ"

"ความจริงเรื่องที่พ่อของเธอประสบเคราะห์เมื่อสิบห้าปีก่อนแต่แรกฉันไม่รู้เรื่องเลย เป็นปู่ของเธอที่มาเล่าให้ฉันฟัง แต่ว่าตอนนั้นก่อนที่พ่อของเธอจะเกิดเรื่อง เขาเคยพาพวกลุงกับอาอีกสองคนมาหาฉัน บอกว่าเขานำของเหมยซีชุดหนึ่งมาด้วย ถามว่าฉันจะรับซื้อไหม"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้เราได้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP แบบไร้โฆษณาแล้ว

"ของอะไรหรือครับ"

"ฉันไม่รู้ ตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน ฉันก็พยายามปรับเปลี่ยนธุรกิจของตระกูลซู ค่อย ๆ ตัดความสัมพันธ์กับพวกโจรขุดสุสานจากทั่วสารทิศ ร้านโบราณวัตถุของตระกูลไม่รับซื้อของที่ขุดขึ้นมาเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แล้วก็ไม่รับของปลอมด้วย ดังนั้นตอนนั้นที่พ่อของเธอมาหาฉัน ฉันจึงปฏิเสธไปตรง ๆ แน่นอนว่าของก็ไม่ได้ดูด้วย"

ซูซีถิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยต่อ

"อันที่จริงบอกเธอตามตรง ฉัน ซูซีถิง ตอนนั้นก็ตั้งตัวขึ้นมาจากการรับซื้อของจากพวกโจรขุดสุสาน แต่พอทำไปนานหลายปีเข้า ฉันก็ค่อย ๆ พบว่านโยบายบ้านเมืองเข้มงวดขึ้นเรื่อย ๆ ขืนทำต่อไปอีกไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องแน่ ด้วยเหตุนี้จึงเริ่มปรับเปลี่ยนธุรกิจ ย้ายจุดศูนย์กลางธุรกิจของตระกูลซูจากการซื้อขายโบราณวัตถุไปเป็นการบริหารตลาดค้าของเก่า จากนั้นก็ขยายไปสู่การขนส่งโลจิสติกส์ การท่องเที่ยวและโรงแรม เป็นต้น"

"เฮ้อ!" ซูซีถิงถอนหายใจยาวออกมากะทันหัน

"ตระกูลซูของเราในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด กลับตกต่ำลงมาในชั่วข้ามคืน"

ชายชราส่ายหน้า ผมไม่ได้ตอบรับอะไร

เพราะตอนนี้ผมไม่ได้สนใจเรื่องของตระกูลซูเลยแม้แต่น้อย ผมแค่อยากรู้เรื่องพ่อกับพวกอาลุงของผมในตอนนั้นเท่านั้น

"แล้วตอนนั้น พ่อของผมไปไหนต่อหรือครับ"

"ในเมืองจินหลิงยุคนั้น หากพูดถึงวงการสะสมของโบราณ ตระกูลซูของฉันแทบจะครองตลาดอยู่เจ้าเดียว ตอนนั้นฮวากั๋วเหว่ยเพิ่งจะแยกตัวออกจากใต้สังกัดฉันไป ฉันตัดขาดการติดต่อกับพวกโจรขุดสุสาน เขากลับไปเก็บตกสานต่อ ฉันเองก็นึกไม่ถึงว่าเขาจะเดินตามรอยทางเดิมของฉัน จนทำให้ตระกูลฮวาของเขากลายเป็นอันดับสองของเมืองจินหลิงในทุกวันนี้"

ผมพบว่าพอคนเราอายุมากเข้า เวลาพูดจาก็มักจะเวิ่นเว้อยืดยาวไปหน่อย

ซูซีถิงพร่ำบ่นพล่ามอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่เข้าประเด็นสำคัญ มัวแต่รำลึกความหลังในอดีต

แม้ผมจะร้อนใจ แต่ก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยขัด จึงได้แต่อดทนฟังต่อไป

"ทว่า ตระกูลหรงในตอนนั้นก็ผงาดขึ้นมาแล้ว แม้จะเทียบกับตระกูลซูของฉันไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจมองข้ามได้เช่นกัน ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ อิทธิพลของตระกูลหรงในจินหลิงแม้จะสู้ตระกูลซูของฉันไม่ได้ แต่เส้นสายภายนอกของพวกเขากว้างขวางกว่า ได้ยินมาว่าเบื้องหลังของตระกูลหรงอยู่ที่จงไห่ หรือแม้กระทั่งเกาะฮ่องกง"

"ดังนั้นในตอนนั้น สำหรับวงการโบราณวัตถุ ถ้าเทียบการรับของ ตระกูลหรงสู้ตระกูลซูของฉันไม่ได้ สายตาของพวกเขาก็ใช้ไม่ได้ จนถึงวันนี้ก็ยังใช้ไม่ได้อยู่ดี แต่ทว่า อิทธิพลภายนอกของพวกเขาทำให้ความสามารถในการปล่อยของสูงมาก ช่องทางกว้างขวาง ดังนั้นจนถึงทุกวันนี้ ร้านโบราณวัตถุของตระกูลหรงแม้จะไปไม่รอด แต่กลับโชคดีพลิกผันทำให้สำนักประมูลรุ่งเรืองเฟื่องฟูขึ้นมาได้"

"ตระกูลหรงจึงได้กลายเป็นอันดับหนึ่งของจินหลิงไปด้วยเหตุนี้"

"ตอนนั้น ฉันคิดว่าพ่อกับพวกอาลุงของเธอน่าจะไปหาตระกูลหรง เพราะมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีกำลังพอจะรับของเหมยซีไว้ได้"

จริงแท้ทีเดียว ของเหมยซีของพวกเราแม้จะเป็นของที่ทำให้ดูเก่า แต่ราคาก็สูงถึงหนึ่งในสิบของของแท้เชียวนะ

ของล็อตหนึ่งนั้น มูลค่ามหาศาลทีเดียว!

แน่นอนว่า ของล็อตนี้น่าจะต้องใช้เวลาทำอยู่นานหลายปีในเหมยซีของพวกเรากระมัง!

"ตระกูลหรงหรือครับ"

ซูซีถิงพยักหน้า

"ตอนนั้นตระกูลหรงยังมีหรงเจิ้งเต้าเป็นคนกุมบังเหียน เพราะสายตาธรรมดา จึงเน้นทำแต่งานประเภทซื้อต้นกล้าเลี้ยงต้นกล้า คำว่าต้นกล้า เธอคงรู้นะว่าหมายถึงอะไร"

ผมพยักหน้า "ทราบครับ"

"เธอเป็นคนเหมยซี ทั้งยังเป็นหลานชายของดอกเหมยเก้านิ้ว จะไม่รู้จักต้นกล้าได้อย่างไรกัน!"

ซูซีถิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางส่ายหน้า จากนั้นจึงกล่าวต่อ

"แม้พ่อของเธอจะไม่ได้บอกฉัน แต่ฉันคิดว่าพ่อของเธอต้องไปหาหรงเจิ้งเต้าแน่นอน ทว่า พ่อกับพวกอาลุงของเธอไม่ได้เกิดเรื่องที่จินหลิง"

"หมายความว่าอย่างไรครับ"

"เพราะตอนนั้นปู่ของเธอเคยบอกฉันว่า รถที่พาพ่อกับพวกอาลุงของเธอกลับไปส่งที่เหมยซี เป็นรถป้ายทะเบียนจงไห่"

"จงไห่หรือครับ"

นั่นคือมหานครชั้นแนวหน้าของประเทศ แม้ตัวเมืองเองจะไม่ได้มีประวัติศาสตร์ยาวนานอะไรนัก แต่กลับเป็นแหล่งรวมการค้าขายโบราณวัตถุ

เพราะที่นี่มีคนรวยอยู่มาก และมีนักสะสมรายใหญ่มากมายเช่นกัน

"ใช่ จงไห่ ฉันเดาว่า หลังจากนั้นปู่ของเธอก็น่าจะไปจงไห่ด้วยเหมือนกัน"

หรือว่าผมจะต้องไปจงไห่ด้วยงั้นหรือ

แต่จงไห่กว้างใหญ่ขนาดนั้น ผมมืดแปดด้านไร้เบาะแส จะไปตามหาใครกันล่ะ

"เธอคงไม่ได้กำลังคิดจะไปจงไห่หรอกนะ"

ซูซีถิงดูเหมือนจะมองทะลุความคิดของผม

"หากเธออยากจะค้นหาคำตอบในตอนนั้น เธอควรจะเดินตามรอยเส้นทางที่ปู่ของเธอเคยเดิน เพราะปู่ของเธอ ก็เดินตามรอยเส้นทางของพ่อเธอ ตอนที่เขาออกจากที่นี่ไปในตอนนั้น เขาก็ไปหาหรงเจิ้งเต้าเหมือนกัน"

ผมพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ"