ตอนที่ 72 ยอดฝีมือ

ผมรู้ว่าก้าวต่อไปต้องทำอะไร นั่นคือไปหาหรงเจิ้งเต้า

ต่อมาผมก็ได้ยินเรื่องราวบางอย่างของตระกูลหรงเพิ่มเติมจากซูซีถิงและซูโม่

นายท่านผู้เฒ่าแห่งตระกูลหรง หรงเจิ้งเต้า มีอายุไล่เลี่ยกับซูซีถิง แต่เนื่องจากปัญหาสุขภาพจึงถอยฉากไปอยู่เบื้องหลังตั้งนานแล้ว

หรงเจิ้งเต้ามีลูกชายสองคน คนโตชื่อหรงจื้อหมิง คนรองชื่อหรงจื้อไจ้

หรงจื้อหมิงกับซูชิงซาน พ่อของซูโม่ เคยเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน ทว่าก็เป็นพี่น้องร่วมสาบานคนนี้นี่แหละที่ลากซูชิงซานเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ ทำให้เขาติดทั้งการพนันและยาเสพติด

และทำให้ตระกูลซูแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัวชั่วข้ามคืน

ตัวหรงจื้อหมิงเองก็มีปัญหาพัวพันสารพัด ทำให้เขาเลิกยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลหรงไปนานแล้วเช่นกัน

ปัจจุบันธุรกิจของตระกูลหรงมีคนดูแลหลักอยู่สองคน

คนรอง หรงจื้อไจ้ ดูแลกิจการโบราณวัตถุที่มีสำนักประมูลหรงกู่ไจเป็นหลัก

หรงเสี่ยวตง ลูกชายของคนโตหรงจื้อหมิง ดูแลกิจการที่ไม่เกี่ยวกับโบราณวัตถุ เช่น สื่อบันเทิง การท่องเที่ยว โรงแรม และการลงทุนทางการเงิน เป็นต้น

หรงเสี่ยวตง คนที่ผมเพิ่งเจอที่ธนาคารพาณิชย์จินหลิงเมื่อครู่นี้ ประธานจอมบงการที่น้ำเสียงออกจะตุ้งติ้งไปสักหน่อย

"ตอนนี้ตระกูลหรงมีรุ่นสองกับรุ่นสามคอยคุมงาน ก็เหมือนกับตระกูลใหญ่ทั่วไปนั่นแหละ ข้างในต่างก็แก่งแย่งชิงดีกัน เด็กไม่ยอมผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็ไม่เห็นหัวเด็ก"

ซูซีถิงพูดพลางอดหัวเราะไม่ได้

"แต่ว่านะ หรงเจิ้งเต้าเป็นคนไม่ธรรมดา ถึงเขาจะไม่ยุ่งกับเรื่องจุกจิกของตระกูลหรง และทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับการแก่งแย่งภายในบ้าน แต่เมื่อไหร่ที่ต้องเผชิญหน้ากับภายนอก คนตระกูลหรงจะก้าวไปในทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง นี่ก็คือเหตุผลที่ตระกูลหรงสามารถก้าวขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของจินหลิงได้"

ความจริงแล้วผมไม่ได้สนใจเรื่องภายในของตระกูลหรงเลยสักนิด ผมแค่อยากรู้ว่าจะหาตัวหรงเจิ้งเต้าได้อย่างไร แล้วถามเขาดูว่าตอนนั้นพ่อของผมเคยมาหาเขาหรือไม่

หรงเจิ้งเต้าพักอยู่ในวิลล่าที่หรูหราที่สุดแห่งหนึ่งในจินหลิง วังจื่อถาน

ซูโม่บอกผมว่า วิลล่าหนึ่งหลังในวังจื่อถานราคาเกือบร้อยล้าน หากไม่ได้รับอนุญาต คนทั่วไปไม่มีทางเข้าไปได้เด็ดขาด

แต่ว่าผมใช่คนทั่วไปหรือเปล่า

ใช่ ผมคือคนทั่วไป

ทว่าเสี่ยวอู่ไม่ใช่!

เสี่ยวอู่มองผมด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เสี่ยวจิ่วเหยีย คุณดูหนัง 007 มากไปหรือเปล่าครับเนี่ย ผมเคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษก็จริง แต่ก็ไม่ได้เหาะเหินเดินอากาศได้นะ! ในสภาพแวดล้อมแบบการรบในป่าผมอาจจะพอแสดงฝีมือได้ แต่วิลล่ากลางเมืองแบบนี้มันยากเกินไป อีกอย่าง ผมเป็นหน่วยรบพิเศษนะ ไม่ใช่สายลับ อย่าคิดไปไกลสิครับ!"

ก็จริง ความคิดที่ผมมีต่อเสี่ยวอู่มันออกจะเกินจริงไปหน่อย ถึงขั้นคิดไปว่าเขาจะทำได้ทุกอย่างเหมือน 007 เสียอีก!

"แต่เอาเถอะ ผมจะลองไปดูลาดเลาก่อน ไปสอดแนมสักรอบ"

"ถ้าข้างในไม่ได้ก็รอข้างนอกสิ เขาคงไม่อยู่แต่ในวิลล่าไปตลอดชีวิตหรอก ยังไงก็ต้องออกมา พอออกจากวิลล่ามาข้างนอก ก็เข้าทางนายแล้วไม่ใช่เหรอ"

เสี่ยวอู่พยักหน้าแสดงว่าเห็นด้วยกับความคิดผมในระดับหนึ่ง

"แต่ว่า คนระดับหรงเจิ้งเต้าข้างกายต้องมียอดฝีมือตามติดอยู่แน่ๆ เหมือนกับอาสี่ข้างกายผู้เฒ่าซู คนแปลกหน้าจะเข้าใกล้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

"อาสี่น่ะเหรอ ยอดฝีมือด้วยเหรอ"

อาสี่อายุราวสี่สิบปี แต่งตัวธรรมดามาก เสี่ยวอู่บอกว่าเป็นยอดฝีมือ แต่ผมดูไม่ออกเลยสักนิด

"หมอนั่นเคยเป็นทหารมา ผมปราดตามองเดียวก็รู้แล้ว แถมดูจากสายตากับรายละเอียดท่าทางการเคลื่อนไหว ต้องเป็นยอดฝีมือแน่นอน เรื่องนี้สายตาผมไม่พลาดแน่"

"จริงเหรอเนี่ย"

ผมพูดพลางอดไม่ได้ที่จะหันไปมองซูโม่ที่อยู่ข้างๆ

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" ซูโม่ยักไหล่

"แต่ว่า อาสี่เคยเป็นทหารจริงๆ ค่ะ เพียงแต่ไม่ใช่ในประเทศเรา เขาเคยเป็นทหารรับจ้างอยู่แถบสามเหลี่ยมทองคำมาก่อน ต่อมาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นคุณปู่ฉันช่วยเขาไว้ แล้วพาเขากลับเข้ามาในประเทศ จากนั้นก็วิ่งเต้นทำบัตรประชาชนให้เขา เขาก็คอยติดตามคุณปู่ฉันมาตลอด หลายปีแล้วค่ะ"

พอได้ยินแบบนั้นผมก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

"มิน่าล่ะ สำเนียงการพูดของอาสี่ถึงได้ฟังดูแปลกๆ"

"ใช่ค่ะ เขาไม่ได้เกิดในประเทศเรา แต่ก็เป็นลูกหลานคนจีนนั่นแหละ เวลาพูดจะมีสำเนียงติดอยู่ ต่อหน้าคนนอกเขาเลยแทบไม่ค่อยพูดน่ะค่ะ"

"แล้วฝีมือของอาสี่เป็นยังไงบ้างล่ะ"

เสี่ยวอู่เริ่มเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

"ฉันก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันค่ะ อาสี่เป็นคนซื่อๆ คนหนึ่ง ฉันคิดว่าคงไม่ใช่ยอดฝีมืออะไรแบบที่คุณว่าหรอกมั้งคะ!"

พอเสี่ยวอู่ได้ยินก็รีบโบกไม้โบกมือทันที

"คราวก่อนอาเหรินก็เป็นอาสี่ที่ไปตามจับตัวกลับมาไม่ใช่เหรอ แล้วสองคนนั้นมีเลือดตกยางออก มีแผลกันบ้างไหมล่ะ"

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาผมฟังแล้วพยักหน้าหงึกหงักพลันตาสว่างขึ้นมาทันที

"จริงด้วยสิ! ตามที่นายว่ามา อาสี่ก็ไม่ธรรมดาจริงๆ นั่นแหละ!"

"แค่จับคนกลับมาคนหนึ่ง มันไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลยนี่คะ!"

ซูโม่ทำสีหน้าไม่ใส่ใจอย่างสิ้นเชิง

"เธอนี่ก็ดูหนังมากเกินไปแล้ว ผู้ใหญ่คนหนึ่งจะจับผู้ใหญ่อีกคนกลับมาได้อย่างสบายๆ แถมไม่มีใครบาดเจ็บเลย มันมีอยู่แค่สามความเป็นไปได้เท่านั้นแหละ"

"ข้อแรก ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี เดินตามมาเอง"

"ข้อสอง โชคดี วางยาได้สำเร็จ"

"ข้อสาม เป็นยอดฝีมือ สยบได้ในกระบวนท่าเดียว เมื่อพิจารณาว่าอาเหรินต้องหลบๆ ซ่อนๆ หรือกำลังหนีหัวซุกหัวซุนอยู่แน่ๆ การที่อาสี่จะสยบคู่ต่อสู้ได้ในพริบตาจึงไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเกี่ยวข้องกับวิธีสืบหา สะกดรอยตาม และกระบวนการต่างๆ อีกเพียบ เพราะฉะนั้น อาสี่เป็นยอดฝีมือตัวจริงแน่นอน ไม่รับฟังข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น"

ผมฟังแล้วพยักหน้าตามไม่หยุด แต่ซูโม่กลับมีสีหน้าไม่ยินดียินร้าย

ผู้หญิงน่ะนะ ปกติไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

ส่วนเสี่ยวอู่ก็แอบไปที่พระราชวังจื่อถานจริงๆ ไปเพื่อสืบดูสถานการณ์

ทางด้านซูกู่หย่าจี๋ นับตั้งแต่คุยกับซูซีถิงที่เรือนเล็กปั้นซานเสร็จสิ้น พอถึงวันที่สองเขาก็มอบเส้นสายและช่องทางที่ตระกูลซูสะสมมานานหลายสิบปีให้แก่ซูโม่

แล้วให้ซูโม่ส่งต่อมาถึงมือผมอีกทอดหนึ่ง

ทว่าเส้นสายและช่องทางเหล่านั้น ไม่ใช่แค่ข้อมูลการติดต่อทั่วไปเท่านั้น

วงการสะสมของเก่า ดูเผินๆ ช่างลึกซึ้งสง่างาม ทว่าความจริงแล้วกลับมีธุรกิจลับๆ และด้านมืดอยู่มากมาย

ดังนั้น จึงไม่ใช่ว่าคนแปลกหน้าอย่างผมโทรศัพท์ไปบอกว่ามาจากซูกู่หย่าจี๋แล้วคนอื่นเขาจะยอมสนใจ

ด้วยเหตุนี้ ซูซีถิงจึงคัดเลือกบุคคลสำคัญบางท่านเพื่อโทรศัพท์ไปด้วยตัวเอง บอกว่าตอนนี้ซูกู่หย่าจี๋มีผู้รับผิดชอบคนใหม่แล้ว เป็นผู้ประเมินคนใหม่ ในวันข้างหน้าขอความกรุณาช่วยดูแลด้วย

ทุกครั้งที่ซูซีถิงโทรศัพท์เสร็จก็จะบอกผม จากนั้นก็ให้ผมรีบโทรศัพท์ไปทักทายอีกฝ่ายทันที

นัดแนะว่าหากอีกฝ่ายว่างเมื่อไรก็ขอเชิญมาดื่มชาที่ซูกู่หย่าจี๋ หรือวันหลังหากสะดวกผมจะเดินทางไปกราบเยี่ยมเยียนถึงที่

โดยภาพรวมแล้ว ซูซีถิงยังคงคิดการรอบคอบอย่างยิ่ง

ทว่าเส้นสายและช่องทางที่ตระกูลซูสั่งสมมา ไม่ใช่แค่โทรศัพท์ไปไม่กี่สายแล้วผมจะกุมมันไว้ในมือได้อย่างแท้จริง

คนอื่นจะไว้หน้าหรือไม่ ในอนาคตจะร่วมมือกันจริงๆ หรือเปล่า แท้จริงแล้วยังต้องดูว่าผมจะบริหารจัดการอย่างไร

ในขณะเดียวกัน ซูโม่ก็จัดทำแผนการบริหารจัดการในอนาคตของซูกู่หย่าจี๋ออกมาอย่างรวดเร็วมาก

แม้ว่าผมจะถือหุ้นครึ่งหนึ่งของซูกู่หย่าจี๋ แต่ซูกู่หย่าจี๋ก็เป็นเพียงหน้าร้านหนึ่งแห่งบนถนนของเก่าทั้งสายเท่านั้น แม้มันจะใหญ่ที่สุดก็ตาม

ดังนั้นแผนการของซูโม่อันดับแรกจึงแยกซูกู่หย่าจี๋ออกจากหนี้เงินกู้

เงินกู้จากธนาคารต่างชาติกว่าเจ็ดสิบล้านเป็นหน้าที่ของตระกูลซูที่ต้องชำระคืนทั้งหมด ไม่เกี่ยวข้องกับซูกู่หย่าจี๋

เมื่อชำระหนี้เงินกู้เสร็จสิ้นแล้ว ทรัพย์สินที่ใช้ค้ำประกันก็จะคืนสู่เจ้าของเดิม

ภาพวาดและกระบอกใส่ภาพที่ผมนำไปค้ำประกันไว้ก็จะถูกส่งคืนให้ผม

แต่เมื่อพิจารณาถึงการดำเนินงานอย่างต่อเนื่องของซูกู่หย่าจี๋ ในแผนการจึงเสนอแนะให้อัดฉีดเงินทุน 15 ล้าน

นั่นหมายความว่าผมกับเสี่ยวอู่จะต้องอัดฉีดเงินสด 7.5 ล้านเข้าบัญชีของซูกู่หย่าจี๋

ผมคำนวณดูแล้ว 7.5 ล้านก็เกือบจะพอดีกับเงินสดในบัญชีของซูโม่ เธอควักออกมาได้พอดีเป๊ะ

แต่ปัญหาก็คือ ผมกับเสี่ยวอู่จะไปหาเงิน 7.5 ล้านมาจากไหนกัน มี 75,000 ก็บุญโขแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอดีคราวนี้ตระกูลหรงช่วยให้ฉันประหยัดไปได้กว่าห้าล้าน ทางตระกูลซูของฉันจะอัดฉีด 7.5 ล้านเข้ามาให้ใช้ก่อน พอถึงสิ้นปีตอนที่ซูกู่หย่าจี๋สรุปปันผล ค่อยเอา 7.5 ล้านนี้มาจ่ายคืนก็แล้วกันค่ะ"

นี่เท่ากับว่าเอาเงินของตระกูลซูมาบริหารซูกู่หย่าจี๋ที่เราถือหุ้นร่วมกันไปก่อน เห็นได้ชัดว่าให้ผมได้เปรียบอยู่นิดหน่อย

"แบบนี้ดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไรนะ! เอาแบบนี้ดีกว่า ตระกูลซูของเธอเอาเงินเข้ามา 7.5 ล้านก่อน ก็คิดดอกเบี้ยตามอัตราเงินกู้ของธนาคารไปเลย ถือว่าซูกู่หย่าจี๋กู้ยืมมา"

"ถ้าจะคิดแบบนั้น ภาพวาดกับกระบอกใส่ภาพที่คุณเอาไปค้ำประกันตั้งหลายสิบล้าน ก็ต้องจ่ายดอกเบี้ยให้คุณด้วยเหมือนกันสิคะ"

ที่จริง พอซูโม่พูดแบบนี้ขึ้นมา ผมก็เหมือนจะไม่ได้เอาเปรียบอะไรจริงๆ นั่นแหละ!

"ตกลง งั้นก็เอาตามแผนนี้แหละครับ!"