ตอนที่ 73 คิดจริงจัง

นับตั้งแต่กลับจากลานบ้านพักปั้นซานมายังซูกู่หย่าจี๋ สายตาที่ซูโม่มองผมก็แปลกๆ ไปตลอด

โดยเฉพาะหลังจากที่ผมส่งเสี่ยวอู่ไปสืบข่าวที่วังจื่อถาน ภายในร้านเหลือแค่ผมกับซูโม่สองคน

สาวสวยหุ่นเพรียวระหงคนนี้ถึงกับไม่กล้าสบตาผมเลย

ความจริงไม่ใช่ไม่กล้าหรอก แต่เป็นเพราะเขินอายเสียมากกว่า

ทุกครั้งที่ผมคุยกับเธอ เธอไม่มองตรงมาที่ตาผมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

นานๆ ทีจะมองสักครั้ง สีหน้าก็พลันดูเก้อเขินขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"คนสวย คุณเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมดูเหนียมอายชอบกล"

ผมอดแหย่ซูโม่เล่นไม่ได้

"มายุ่งอะไรด้วย!"

"คุณคงไม่ใช่เพราะคุณปู่ของคุณบอกว่าเราสองคนหมั้นกันตั้งแต่เด็กแล้วเขินหรอกนะ"

ซูโม่ค้อนขวับใส่ผมทีหนึ่ง แต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

"ไม่เอาน่า! คุณอุตส่าห์ไปเรียนเมืองนอก ได้รับการศึกษาแบบตะวันตกมาแท้ๆ ไหงความคิดถึงไม่เปิดกว้างเอาเสียเลยล่ะ!"

"เด็กนอกแล้วไง กลายเป็นฝรั่งไปแล้วหรือไง"

ซูโม่ฟังแล้วชักเริ่มไม่พอใจ

"เปล่าสักหน่อย พวกนักเรียนนอกที่กลับมา เพื่อจะอวดว่าตัวเองได้ชุบตัวเมืองนอก ก็มักจะทำตัวเป็นคนเปิดกว้าง มีความคิดอิสระ บางคนถึงขนาดอยากแสดงว่าไม่เหมือนพวกคนบ้านนอกอย่างพวกเรา พูดจาก็ติดสำเนียงลอนดอน ในหนึ่งประโยคต้องมีภาษาต่างประเทศปนอย่างน้อยสองคำ คนพวกนี้แทบจะสลักคำว่าไอ้เต่าโง่ไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว"

"ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย! ถึงฉันจะไปเรียนต่อต่างประเทศตั้งแต่ ม.ปลาย แต่ฉันเกิดในตระกูลสะสมของเก่า ได้รับการศึกษาตามประเพณีดั้งเดิมอย่างเข้มข้นมาตั้งแต่เด็ก ฉันไม่ใช่พวกเด็กนอกอย่างที่นายว่าหรอกนะ"

ผมพยักหน้า

จริงของเธอ ซูโม่ไม่เคยคิดจะเอาสถานะเด็กนอกมาอวดอ้างเลย

เธอไม่เคยยกเรื่องไปเรียนเมืองนอกมาพูดต่อหน้าคนอื่น และเวลาคุยกับใครก็ไม่เคยหลุดภาษาต่างประเทศออกมาเรื่อยเปื่อย

จะมีก็แต่เวลาเจอเพื่อนร่วมรุ่นที่เป็นนักเรียนนอกอย่างเควิน ถึงจะพูดภาษาต่างประเทศตามบรรยากาศ

อันที่จริง ผมรู้สึกว่าซูโม่เป็นผู้หญิงที่ซึมซับทั้งวัฒนธรรมดั้งเดิมและได้รับการศึกษาแบบตะวันตก ตัวเธอสะท้อนแก่นแท้ของทั้งสองวัฒนธรรมออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม

ทั้งสง่างามอ่อนหวาน และมีความเป็นตัวของตัวเอง

"ต่อให้คุณไม่ใช่พวกเด็กนอกที่ชอบอวดความแนว แต่ก็ไม่เห็นต้องเขินเลยนี่ แค่สัญญาหมั้นหมายวัยเด็ก คุณคงไม่คิดจริงจังหรอกนะ"

"ไสหัวไปเลย! นายคิดจริงจังเองมากกว่ามั้ง ฉันจะบอกให้นะ เลิกคิดเพ้อเจ้อไปได้เลย สเปกฉันสูงมากนะยะ!"

บอกตามตรง สาวสวยที่ทั้งสง่างามอ่อนหวานและพึ่งพาตัวเองได้อย่างซูโม่ ใครบ้างจะไม่อยากคิดจริงจัง

แน่นอนว่าผมเองก็อยากคิดจริงจัง

ทว่า ตอนนี้ผมไม่มีจิตใจจะไปมีความรัก

ผมอยากรอให้สืบเรื่องราวในอดีตให้กระจ่าง ให้คุณปู่ของผมนอนตายตาหลับในปรโลกเสียก่อน ผมถึงจะมีสิทธิ์ไปคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ

ดังนั้นผมจึงเพียงแค่ยิ้ม แล้วพูดลอยๆ

"งั้นก็ช่างเถอะ ผมคงไม่เข้าข่ายความต้องการของคุณหรอก แค่วุฒิการศึกษาก็ตามคุณไม่ทันแล้ว!"

ซูโม่ได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าพึมพำประโยคหนึ่ง

"ยังถือว่านายรู้จักเจียมตัว"

นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวอู่จะหายไปทั้งคืน จนกระทั่งเที่ยงวันรุ่งขึ้นถึงได้กลับมาที่ซูกู่หย่าจี๋พร้อมขอบตาดำคล้ำ

"โลกของคนรวยนี่มันเกินกว่าที่พวกขี้แพ้อย่างเราจะจินตนาการได้จริงๆ!"

เสี่ยวอู่ดื่มน้ำชาติดต่อกันสองจอก แล้วประโยคแรกที่เอ่ยออกมากลับเป็นข้อคิดสัจธรรมชีวิต

"ก็แค่ชื่อวังจื่อถาน มันจะเป็นพระราชวังจริงๆ ไปได้ยังไง ดูแกทำท่าเข้า ป๊อดชะมัด!"

ผมไม่แยแสกับเสียงทอดถอนใจของเสี่ยวอู่เลยสักนิด

"ถึงจะไม่เว่อร์ขนาดพระราชวัง แต่มันก็หรูหราอู้ฟู่สุดๆ ไปเลยนะเว้ย!"

"คนรวยนี่นะ ในบ้านก็ต้องตกแต่งเหมือนพระราชวังอยู่แล้ว เป็นเรื่องธรรมดาจะตาย"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านจำนวนมาก ขณะนี้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP แบบไม่มีโฆษณาแล้ว

ซูโม่ก็ใช้น้ำเสียงไม่แยแสเหมือนกันกับผม

"ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมายถึงการตกแต่งในบ้าน"

เสี่ยวอู่รีบโบกมือ "ฉันหมายถึงเรื่องความปลอดภัยต่างหาก!"

"ที่วังจื่อถาน ตรงหน้าประตูมีสุนัขเยอรมันเชเพิร์ดพันธุ์แท้นำเข้าหมอบอยู่สองตัว ภายในเขตวิลล่ายังมีอีกสองตัวเดินลาดตระเวนรอบวิลล่าตลอด 24 ชั่วโมงไม่หยุด พุทโธ่เอ๋ย เยอรมันเชเพิร์ดตัวเบ้อเริ่มทั้งสี่ตัวนั้นได้กินแต่เนื้อวัวสดๆ ทั้งนั้นเลยนะ! ฉันเห็นมากับตาตัวเองเลย!"

"คนรวยน่ะนะ เลี้ยงหมาอัลเซเชียนไว้ขู่คนก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ!"

"ไม่ใช่แค่เลี้ยงหมานะ! รปภ. ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูเนี่ย ระดับทหารกองเกียรติยศเชิญธงชาติจากจิงตูทั้งแถวเลย! ยืนตัวตรงแหน็วอย่างกับเสาไฟฟ้า ส่วนพวกที่เดินตรวจข้างในก็เคยเป็นทหารมาทั้งนั้น แถมดูจากปฏิกิริยาการเคลื่อนไหวแล้ว น่าจะมาจากหน่วยรบแนวหน้าด้วยซ้ำ"

"แล้วระบบรักษาความปลอดภัยก็ยิ่งไฮเทค ทางเข้าออกมีทางเดียว กำแพงก็สูง กล้องวงจรปิดกับเซนเซอร์อินฟราเรดแทบจะไม่มีมุมอับ! นี่มันหมู่บ้านคนอยู่ซะที่ไหน ระดับการควบคุมแทบจะเทียบชั้นเรือนจำได้เลย"

ฟังที่เสี่ยวอู่เล่ามา มันก็เว่อร์วังจริงๆ

แต่ว่านะ คนรวยสมัยนี้เขารวยกันจริงจัง

แถมยังมีเงินมากเกินไปจนไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไร

ไม่อย่างนั้น วงการสะสมของเก่าจะฮิตระเบิดขนาดนี้ได้ยังไง!

"แล้วที่แกพล่ามมาตั้งนานเนี่ย สรุปสืบได้ข่าวอะไรมาบ้างไหม หรือว่าเดินวนรอบกำแพงอยู่ข้างนอกวันหนึ่งกับอีกคืนหนึ่งเฉยๆ"

"เสี่ยวจิ่วเหยีย นายพูดแบบนี้มันไม่ไว้ใจฉันชัดๆ เลยนี่หว่า!"

"อย่าพูดมาก รีบบอกมา ข้างในเป็นยังไงบ้าง แล้วฉันจะเข้าไปได้ยังไง"

"ฉันก็ไม่ได้เข้าไปเหมือนกัน"

"เชี่ย! สรุปแล้วแกเดินวนอยู่ข้างนอกวันหนึ่งกับอีกคืนหนึ่งจริงๆ ด้วย!"

"จะพูดความจริงแทงใจดำทำไมเนี่ย! ฉันแค่ไม่อยากเข้าไปต่างหาก ข้างในกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด ขืนเข้าไปก็โดนจับได้แน่ ถึงไม่โดนจับได้ตอนนั้น แต่ก็มีภาพบันทึกไว้ ถ้าไม่อยากให้มีภาพบันทึกก็ทำได้ แค่ต้องตัดสัญญาณกล้องล่วงหน้า แต่ถ้ารอบนี้ฉันลงมือ รอบหน้านายอาจจะไม่มีทางเข้าไปได้อีกเลยนะ ต้องรู้นะว่า รปภ. ที่เขาจ้างมาล้วนเป็นมืออาชีพทั้งนั้น ไม่ใช่ลุงแก่ๆ เฝ้าหน้าหมู่บ้านทั่วไป ฉันสังเกตแล้ว เวลากะดึกเขาเดินตรวจเหมือนกองทัพเป๊ะเลย"

"แกพูดมาตั้งเยอะ สรุปคือไม่ได้อะไรที่เป็นประโยชน์มาเลยใช่ไหม"

"ใครบอกล่ะ พูดความจริงแทงใจดำอีกแล้ว!"

ผมเห็นท่าทางกวนประสาทของเสี่ยวอู่ที่พูดจาเหมือนบีบยาสีฟันทีละนิดแล้ว ก็อยากจะซัดหน้ามันสักหมัด

แต่ก็นะ ไอ้หมอนี่น่ารำคาญแบบนี้แค่ต่อหน้าผมเท่านั้น อยู่ต่อหน้าคนอื่นไม่เป็นแบบนี้หรอก

ผมตามใจมันจนเสียนิสัยตั้งแต่เด็กเองแท้ๆ!

"ฉันเห็นว่าถ้าผลีผลามเข้าไปตอนนี้มันจะแหวกหญ้าให้งูตื่น ก็เลยไปสืบข่าวจากวงนอกแทน ฉันถามจากพวกนายหน้าอสังหาฯ จากซูเปอร์มาร์เก็ตอาหารสดออร์แกนิกตรงหน้าประตู..."

"พอๆๆ ไม่ต้องร่ายยาว บอกผลลัพธ์มาเลย"

"ก็คือฉันได้ข้อมูลเรื่องแม่บ้านของหรงเจิ้งเต้ามา วันนี้แต่เช้ามืดยังไม่ทันสว่างฉันก็ไปดักรอ แล้วก็สะกดรอยตามแม่บ้านออกไปซื้อผักซื้อผลไม้มาเพียบเลย นายนี่ไม่รู้อะไร คนรวยนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ขนาดแม่บ้านออกไปจ่ายตลาดยังมีบอดี้การ์ดตามไปด้วยคนหนึ่งเลย"

"แกช่วยเลิกเฉไฉแล้วพูดประเด็นสำคัญสักทีได้ไหม"

ซูโม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ขำกับบทสนทนาระหว่างผมกับเสี่ยวอู่จนทนไม่ไหว เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเสี่ยวอู่ที่ปกติท่าทางดูสุขุมจริงจัง พอถึงช่วงเวลาสำคัญกลับเป็นคนพูดจายืดเยื้อน่ารำคาญแบบนี้

ในทางกลับกัน ผมกลับกลายเป็นคนใจร้อนไปเสียได้

"พูดเรื่องสำคัญสิวะ!"

"เชี่ยเอ๊ย! ฉันรู้แล้วว่าทำไมแกถึงโดนกองทัพเตะโด่งปลดประจำการมา!"

"ทำไมวะ"

"เพราะกวนส้นตีนไงล่ะ!"

"ไสหัวไปเลย!"

คิกๆๆ สาวสวยข้างๆ หัวเราะจนแทบจะกลิ้งอยู่แล้ว!

"รีบๆ พูดมาได้แล้ว พ่อคุณ!"

"ฉันตามประกบไปตลอดทางมันไม่ง่ายเลยนะ! นายดูอย่างบอดี้การ์ดคนนั้นสิ แม่บ้านหิ้วของพะรุงพะรังถุงเบ้อเริ่ม เขากลับไม่ช่วยถือสักนิด! แต่ฉันว่าแบบนี้แหละมืออาชีพ แสดงว่าเคร่งครัด ทำเฉพาะหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น"

ให้ตายสิ! ช่างเถอะ ผมไม่เร่งแล้ว ข่มใจฟังต่อไปแล้วกัน!

"แต่ว่านะ แม่บ้านคนนี้สวยจริงๆ เลย! บุคลิกโดดเด่นมาก! คนรวยนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ!"

"ฉันตามไปตลอดทาง ฟังแม่บ้านคนนี้คุยกับคนโน้นคนนี้ แล้วก็แอบได้ยินเธอคุยโทรศัพท์เป็นพักๆ เลยได้รู้ข่าวสำคัญมาเรื่องหนึ่ง"

"วันมะรืนนี้ ซึ่งก็คือวันขึ้นหนึ่งค่ำ หรงเจิ้งเต้าจะไปไหว้พระจุดธูปที่วัดซีเสีย"